Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

maandag 28 september 2009

ADVOCAAT VAN VUILE ZAAKJES

In Nederland heb je een advocaat die bekend is bij de penose, maar die evengoed in haast alle praatprogramma's wordt uitgenodigd om zijn zegje te doen over politieke zaken. De weledelgeboren heer Spong.(Even terzijde: als ik die man nog maar zie, keert mijn maag zich al.)
Zeer recent kwam hij nog in het nieuws met de zaak Saban B. Saban zit/zat een gevangenisstraf uit van zeven jaar. Wat heeft hij dan gedaan? Liefst 77 vrouwen dienden klacht tegen hem in wegens slagen en verwondingen toegebracht door Saban of zijn helpers met de hulp van een baseballbat. Omdat ze zo niet voor het raam konden, werden ze in een bad met ijskoud water gestopt, zodat de blauwe plekken minder te zien waren. Sommige van de meisjes/vrouwen werden naar de plastische chirurg gesleept en moesten tegen wil en dank een borstvergroting ondergaan. En nog kreeg diezelfde Saban B. van justitie de gelegenheid om een vakantie van 7 dagen te nemen, om zijn kind te zien. Nogal logisch dat hij de benen nam, Saban B. zit nu naar alle waarschijnlijkheid ergens in Turkije, maar de weledelgeboren heer Spong zwijgt als het graf over de verblijfplaats van het heerschap.
Het is diezelfde Spong die parlementslid Geert Wilders heeft aangeklaagd wegens racistische uitspraken en zeer recent er nog aan toevoegde dat hij Wilders ook wilde pakken om zijn uitspraken over de kopvodden en de belasting die hierop zou moeten worden geheven. Eerlijk gezegd, als ik moet kiezen in wiens gezelschap ik liever wordt gezien, geef mij dan maar Wilders.
Als we het dan toch hebben over de hoofddoekenkwestie, wil ik even terugkomen op de betoging voor gelijke rechten van de moslima's in Antwerpen. Plots ontdekken ze de
Belgische grondwet, plots beroepen ze zich op hun Belgische nationaliteit. Maar de Marokkaanse verloochenen ze niet! Integendeel, hun dubbele nationaliteit wordt handig door hen uitgebuit. En zij moeten niets zeggen van de slogan eigen volk eerst, neen zij niet.
Even een voorbeeld:
Ik stap op de bus, samen met een oudere vrouw van plus minus 80 jaar, een - hoe moet je dat nu zeggen? - vrouw die in Antwerpen werd geboren voor de dagen dat de grote immigratiegolven over het land spoelden. We lopen samen tot in het midden van de bus, waar de drie klapstoelen bezet zijn door 1. een Marokkaanse of Turkse vrouw met hoofddoek, 2. een Marokkaans meisje zonder hoofdoek maar met een mp3speler in de oren, 3. een opgeschoten kroezelbol met duidelijke Noord-Afrikaanse achtergrond. Geen van hen doet ook maar enige moeite om zijn gat op te heffen, om de oudere vrouw haar of zijn zitplaats aan te bieden. Ik maak er een opmerking over, hoe wij vroeger beleefdheid leerden, maar dat zijn woorden in Gods/Allah's lucht. Dan stopt de bus en een Marokkaans slagschip met hoofddoek die een kinderwagen voortduwt, schuift door de middendeur naar binnen en kroezelkop staat onmiddellijk recht. Ik ben ietwat moedwillig en maak het de vrouw niet gemakkelijk, waarop ze op het bordje wijst dat haar voorrang zou moeten geven. Ik wijs haar erop dat het bordje over gehandicapten gaat en dat zij er duidelijk niet gehandicapt uitziet.
Ik denk dat de Antwerpenaren van voor de grote immigratiegolf zich steeds meer gehandicapten in hun stad gaan voelen. Neem nu mijn Marokkaanse buurman, een lieve man, maar waarschijnlijk niet geïnteresseerd in het wereldkampioenschap wielrennen, want net de laatste 30 kilometer gaat hij in onze aangrenzende muren als een gek boren, zodat ik nog nauwelijks de commentaar kan horen.
Ghandi zei het al: oost en west, zij zullen elkaar nooit ontmoeten. Ik vrees dat dat ook opgaat voor noord en zuid.

vrijdag 25 september 2009

VANDAAG IN HET PERSOVERZICHT

"Moslims kunnen niet lachen met kunstwerk in Brussel" (Het Laatste Nieuws).
Een kunstwerk heeft in Brussel een pak negatieve reacties uitgelokt. De installatie, die opgesteld staat in een etalage in de Charles Rogier-passage, zal daarom afgebroken worden.

Op forum.politics.be kun je vandaag lezen:

Het werk stelt een moslimgebedplaats voor, met in het midden van
mannenschoenen een vrouwenschoen met hoge hakken.
Voorbijgangers stoorden zich eraan en gooiden stenen naar de etalage.
Er werd ook op gespuugd en er werden beschadigingen aangericht.

De laatste dagen werd de etalage met een paneel afgedekt. De kunstenaar
zegt dat de moslimgemeenschap de boodschap van het werk misbegrepen
heeft. (belga/svm)


Op forums.marokko.nl kun je het volgende lezen:

poppylove 24-09-2009, 23:49
Ligt heel gevoelig Blade...vrouwen en hakken.....dat wist je toch wel....

Sommige hebben alleen geleerd om te spugen.....praten is nou net iets te beschaafd.......snapie....

--------------------------------------------------------------------------------

Ollanda 24-09-2009, 23:57
Nog even en manneke pies wordt gesloopt :traan1:
Dag Brussel.. eens zo'n mooie bruisende stad :traan1:

vrijdag 11 september 2009

MOSLIMA'S PLANNEN NIEUWE BETOGINGEN VOOR KOPVOD

Volgens Het Laatste Nieuws: De directies van alle Vlaamse scholengroepen van het Gemeenschapsonderwijs scharen zich achter een hoofddoekenverbod. De scholengroepen adviseren de invoering ervan aan de Raad van het Gemeenschapsonderwijs, die vandaag bijeenkomt over de kwestie.
Tegen wat moeten de moslima's nu gaan betogen om thuis weg te zijn en hun vasten (want het is volgens mij nog steeds Ramadan) te verbreken in allerlei Quick's en Mac Donald's, waarbij ze in vele gevallen hun kopvod afzetten.

maandag 7 september 2009

KOMAAN CANVAS, VLIEG ER EENS IN


Op de BBC zijn de de Pre-Rafaëlieten in de vierdelige serie ‘Desperate Romantics’ van regisseur Peter Bowker bepaald goed in beeld gezet. Natuurlijk was er een heleboel (soms gefundeerd) commentaar, omdat Bowker het gebeuren van meer dan 10 jaar zich op een korte tijdspanne van enkele jaren laat afspelen, en door de vier afleveringen zich verplicht zag van ietwat oppervlakkiger te werken. Stichter William Holman Hunt en succesvolle John Everet Millais komen niet helemaal uit de verf en er wordt iets te veel gefocust op Dante Gabriel Rosetti, terwijl van William Morris haast een karikatuur overblijft, maar ik bleef er in ieder geval voor thuis.
Nu op zondag 30 augustus ging de eerste aflevering van de tweedelige serie ‘Wuthering heights’ op ITV van start. Hier laat Peter Bowker zich weer helemaal gaan en spiegelt zich aan wat hij de beste adaptatie aller tijden vindt, die uit 1939 met Laurence Olivier. Wat je van Bowker kon verwachten gebeurde, hij hield zich helemaal niet aan de letter van Emily Bronte’s roman. Het was waard om op zijn versie te wachten. Je ziet gewoon hoe Heathcliff (gespeeld door Tom Hardy) ten onder gaat aan de passie van Catherine (Charlotte Riley). Het bovennatuurlijke en het macabere werd wel gerespecteerd en zo zie je de beroemde bloederige hand door het slaapkamerraam naast de terugkomst van Cathy uit de doden.
Dan is er de nieuwe ‘Dokter Who’ terwijl de oude nog niet versleten is. David Tennant zal dit jaar nog drie specials maken, maar dan is het definitief gedaan. Hier komt Matt Smith, de elfde dokter, en die is heel wat conservatiever gekleed dan de tiende. Ook de Tardis werd in een nieuw oud kleedje gestoken. In ieder geval iets om naar uit te kijken. wie de serie ‘The street’ heeft gevolgd wil ze graag nog eens terugzien, en dan liefst met Nederlandse ondertiteling, want het Engels was niet altijd makkelijk.
Na genoten te hebben van de eerste aflevering van ‘The choir-Unsung town’ wil je dat koorleider Gareth Malone opnieuw in zijn missie slaagt. Schitterende televisie. Mocht Canvas op zoek zijn naar een sterke één uur durende documentaire dan moeten ze eens kijken naar ‘A conversation with Fritz Lang’ in 1975 gedraaid door William Friedkin (The exorcist). Daarnaast heb je het docu-drama ‘Spanish Flu – The forgotten fallen’ met een sublieme Bill Patterson, over het uitbreken van de Spaanse griep in 1918, die meer doden maakte dan de hele Eerste Wereldoorlog samen. ‘Wallander’ met Kenneth Branagh krijgt dit seizoen drie nieuwe afleveringen, drie Aurelio Zen romans van Michael Dibdin worden verfilmd voor tv en Peter Robinson’s roman ‘Aftermath’ krijgt een kans op ITV.
Komaan Canvas, vlieg er eens in!!!

SCHRIJVERS VAN NU EN TOEN

Als je de schrijvers moet geloven, is het erg gesteld met de uitgevers van boeken. De grote althans. Bij hen komt het er volgens de schrijvers niet meer op aan om een goed boek af te leveren, neen de schrijver moet ervoor zorgen dat hij een bekendheid is vooraleer zijn boek aan een uitgever aan te bieden. Het gevolg hiervan is dat schrijvers die uiteindelijk bekendheid hebben verworven heel wat slechte boeken afleveren onder druk van hun uitgever, boeken waarvan je je wel eens afvraagt wie die rotzooi nog leest. Gelukkig heb je nog de kleinere uitgeverijen die zich wensen te onderscheiden en onderafdelingen van grote uitgeverijen die vrij spel krijgen, maar uiteindelijk op kortere of langere afstand het hoofd moeten buigen voor de boekhouders.
Academici hebben ook meer kansen dan de man uit het volk – en dat terwijl volgens mij althans, de grootste dichters uit het volk komen - een recent voorbeeld hiervan in Vlaanderen is Marc Pairon



die door het volk wordt aanbeden en verkopen realiseert van duizenden en duizenden dichtbundels, maar door de critici (meestal academici) onbesproken wordt gelaten. Maar als het stramien van Remco Campert wordt gevolgd dan zal Pairon binnen een tiental jaren als een groot dichter worden beschouwd.
Mogelijkheden voor schrijvers dezer dagen is ervoor zorgen dat ze aanwezig zijn op het web, liefst met een blog die blauwe plekken veroorzaakt. Of beginnen met publiceren op het net, zodat de door uitgeverijen aangestelde personen die het net afzoeken als beroep, kennis kunnen maken met hun werk. (‘De Celestijnse belofte’ is hier een voorbeeld van.) Dat kan hen helpen op hun moeilijke weg naar boven, die ze meestal achterwaarts moeten afleggen en dat liefst op één been – beeldspraak.
Het kan ook helpen als je er in slaagt om lezingen doorheen het land te versieren die vele mensen op de been brengen. Hiermede creëer je een platform. Dan komen de uitgevers wel vanzelf aan je deur kloppen. In Engeland bijvoorbeeld was er een bekend professor, die de 60 al voorbij was, die lezingen hield over zijn reis doorheen Zuid-Amerika, in z’n eentje, met als doel salsa te leren dansen wat hij meestal deed met dames van losse zeden in nachtclubs van laag allooi. (Zijn vrouw had hem een pak condooms meegegeven.) Zijn lezingen maakten hem een beroemdheid en de uitgevers stonden aan te schuiven.
Als je genoeg in de kijker loopt, kan het je wel gebeuren dat de een of andere politieke of andere beroemdheid je aanspreekt om een boek te schrijven waarop zij dan hun naam zetten. Als het boek dan een redelijke verkoop kent, krijg je wel meer van dat werk toegeschoven.
Je vraagt je wel eens af of het vroeger ook zo was en of zogenaamde longsellers van vandaag vroeger ook zo weinig kans maakten. En na wat opzoekwerk kom je tegen dat ‘Moby Dick’ van Herman Melville erg slecht werd ontvangen en eigenlijk meer dan zeventig jaar moest wachten op een degelijke bespreking.
William Goldings ‘Lord of the flies’ (Heer der vliegen) werd zowat door iedere uitgever afgewezen met een gemiddelde van 49 dagen tussen opsturen en afwijzing. Agatha Christie moest met haar eersteling, ‘The mysterious affair at Styles’ (De zaak Styles) een vier jaar lange tocht langs tientallen uitgevers afleggen vooraleer ze een (niet erg enthousiaste) uitgever vond (maar dat laatste begrijp ik als ex-uitgever wel, ik heb nooit erg hoog opgelopen met haar schrijverij). En dan is er het schrijnende voorbeeld van de Australische auteur Fergus Hume die zijn debuutroman ‘The mystery of a handsom cab’ (Het mysterie van het huurrijtuig) uit 1886 in eigen beheer uitgaf, omdat iedere Engelse uitgever die hij benaderde hem afwees. Uiteindelijk verkocht hij de Engelse en Amerikaanse rechten voor 50 Australische dollar, wat pijnlijk is als je weet dat er meer dan 400.000 exemplaren over de toonbank gingen.