Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

maandag 28 september 2009

ADVOCAAT VAN VUILE ZAAKJES

In Nederland heb je een advocaat die bekend is bij de penose, maar die evengoed in haast alle praatprogramma's wordt uitgenodigd om zijn zegje te doen over politieke zaken. De weledelgeboren heer Spong.(Even terzijde: als ik die man nog maar zie, keert mijn maag zich al.)
Zeer recent kwam hij nog in het nieuws met de zaak Saban B. Saban zit/zat een gevangenisstraf uit van zeven jaar. Wat heeft hij dan gedaan? Liefst 77 vrouwen dienden klacht tegen hem in wegens slagen en verwondingen toegebracht door Saban of zijn helpers met de hulp van een baseballbat. Omdat ze zo niet voor het raam konden, werden ze in een bad met ijskoud water gestopt, zodat de blauwe plekken minder te zien waren. Sommige van de meisjes/vrouwen werden naar de plastische chirurg gesleept en moesten tegen wil en dank een borstvergroting ondergaan. En nog kreeg diezelfde Saban B. van justitie de gelegenheid om een vakantie van 7 dagen te nemen, om zijn kind te zien. Nogal logisch dat hij de benen nam, Saban B. zit nu naar alle waarschijnlijkheid ergens in Turkije, maar de weledelgeboren heer Spong zwijgt als het graf over de verblijfplaats van het heerschap.
Het is diezelfde Spong die parlementslid Geert Wilders heeft aangeklaagd wegens racistische uitspraken en zeer recent er nog aan toevoegde dat hij Wilders ook wilde pakken om zijn uitspraken over de kopvodden en de belasting die hierop zou moeten worden geheven. Eerlijk gezegd, als ik moet kiezen in wiens gezelschap ik liever wordt gezien, geef mij dan maar Wilders.
Als we het dan toch hebben over de hoofddoekenkwestie, wil ik even terugkomen op de betoging voor gelijke rechten van de moslima's in Antwerpen. Plots ontdekken ze de
Belgische grondwet, plots beroepen ze zich op hun Belgische nationaliteit. Maar de Marokkaanse verloochenen ze niet! Integendeel, hun dubbele nationaliteit wordt handig door hen uitgebuit. En zij moeten niets zeggen van de slogan eigen volk eerst, neen zij niet.
Even een voorbeeld:
Ik stap op de bus, samen met een oudere vrouw van plus minus 80 jaar, een - hoe moet je dat nu zeggen? - vrouw die in Antwerpen werd geboren voor de dagen dat de grote immigratiegolven over het land spoelden. We lopen samen tot in het midden van de bus, waar de drie klapstoelen bezet zijn door 1. een Marokkaanse of Turkse vrouw met hoofddoek, 2. een Marokkaans meisje zonder hoofdoek maar met een mp3speler in de oren, 3. een opgeschoten kroezelbol met duidelijke Noord-Afrikaanse achtergrond. Geen van hen doet ook maar enige moeite om zijn gat op te heffen, om de oudere vrouw haar of zijn zitplaats aan te bieden. Ik maak er een opmerking over, hoe wij vroeger beleefdheid leerden, maar dat zijn woorden in Gods/Allah's lucht. Dan stopt de bus en een Marokkaans slagschip met hoofddoek die een kinderwagen voortduwt, schuift door de middendeur naar binnen en kroezelkop staat onmiddellijk recht. Ik ben ietwat moedwillig en maak het de vrouw niet gemakkelijk, waarop ze op het bordje wijst dat haar voorrang zou moeten geven. Ik wijs haar erop dat het bordje over gehandicapten gaat en dat zij er duidelijk niet gehandicapt uitziet.
Ik denk dat de Antwerpenaren van voor de grote immigratiegolf zich steeds meer gehandicapten in hun stad gaan voelen. Neem nu mijn Marokkaanse buurman, een lieve man, maar waarschijnlijk niet geïnteresseerd in het wereldkampioenschap wielrennen, want net de laatste 30 kilometer gaat hij in onze aangrenzende muren als een gek boren, zodat ik nog nauwelijks de commentaar kan horen.
Ghandi zei het al: oost en west, zij zullen elkaar nooit ontmoeten. Ik vrees dat dat ook opgaat voor noord en zuid.

1 opmerking:

  1. Onbeleefdheid maken we allemaal wel eens mee, we leren ermee leven, maar het blijft een spijtig iets.

    BeantwoordenVerwijderen