Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zaterdag 26 december 2009

KERST MIS

Dit jaar werd de kerst mis rechtstreeks uitgezonden vanuit Dublin. In een voorafgaande reportage kregen we te horen hoe mooi het koor wel zong. Dus zeker kijken, want ik houd (Missa Brevis van Mozart en bekende Christmas carols) er wel van, religieuze muziek. Iedere zondag kijk ik bijvoorbeeld naar Songs of Praise op BBC1. En dan begint het gezeik, er zit daar iemand in het Nederlands commentaar te geven. Waarvoor? Ik vraag het me af. De mensen die kijken die moet men niet uitgeleggen wat er aan de gang is en diegenen die enkel luisteren, willen die storende commentaar niet. Waarom moet die nacht van zgn. vrede nu weer worden verstoord door enkele betweters?

donderdag 17 december 2009

AMERIKAAN IN PARIJS

“Gertrude Stein was boos op Ezra Pound omdat hij te vlug op een zwak en ongetwijfeld ongemakkelijk stoeltje was gaan zitten dat ze hem misschien wel opzettelijk had gegeven en daar een barst in had gemaakt of het helemaal had vernield. Dat hij een groot dichter was en een zachtmoedig en edelmoedig mens en best in een normale stoel had kunnen plaatsnemen, werd niet eens overwogen.” schrijft Ernest Hemingway in ‘Amerikaan in Parijs’ (geschreven tussen 1958 en 1960 - uitgave van J.M. Meulenhoff die oorspronkelijk in 1964 verscheen bij A.J.G. Strengholt in 1964) en handelt over de jaren 1921 tot 1926 in Parijs. Spijtig dat men voor deze heruitgave niet een goede redacteur heeft aangesproken om zinnen die nergens naartoe leiden terug op poten te zetten (dikwijls nogal letterlijk vertaalde zinnen, denk ik), verouderde woorden te schrappen en eventueel ook nog eens de zetfouten eruit te halen. Maar dat alles doet niet af aan het feit dat ‘Amerikaan in Parijs’ een fantastisch leesbaar boekje is dat nu bij sommige zaken (De Markies, Hoogstraat, Antwerpen) verkrijgbaar is aan zes euro en beschrijft hoe Hemingway de eindjes aan elkaar moet knopen. Hoe hij op de paarden speelt, zich manifesteert als visser, als bokser, als journalist, als levensgenieter. Als kunstkenner: “Als ik honger had leerde ik Cézanne veel beter begrijpen en zag ik pas hoe hij landschappen maakte. Ik vroeg me dan af of hij ook hongerig was als hij schilderde…” We komen er mensen tegen die we soms vergeten waren zoals auteur Hilaire Belloc, duivelaanbidder Aleister Crowley,

schilder Pascin (Julius Mordecai Pincas)in het gezelschap van twee pikante modellen, beeldhouwer Gaudier-Brzeska, schilder Picabia, schilder Wyndham Lewis (die door Gertrude Stein ‘de Meetworm’ werd genoemd, de verdere beschrijving moet je maar zelf lezen!), dichter Ernest Walsh, de dichter Evan Shipman, de dichter Ralph Cheever Dunning. De enkele schitterende hoofdstukken over Scott Fitzgerald. zijn gewoon hoogstaande literaire geschiedenis.

“Ezra Pound was altijd een goed vriend en hij was altijd voor anderen bezig. (…) Ezra was de grootmoedigste schrijver die ik ooit gekend heb en de meest onbaatzuchtige. Hij hielp dichters, schilders, beeldhouwers en prozaïsten in wie hij geloofde en hielp iedereen die maar in moeilijkheden zat, of hij in ze geloofde of niet. Hij maakte zich zorgen over iedereen en in de tijd dat ik voor het eerst met hem kennismaakte zat hij het meest in over T.S. Eliot (…)”
Als men dit leest en men weet dan dat Ezra Pound tijdens de oorlog nogal wat foute beslissingen nam, weet men dat Hemingway – die dit tenslotte schreef tussen 1958 en 1960 – hem alles had vergeven.

STEUNT IRAAKSE REGERING TERRORISME?

Premie tot 85.000 dollar voor tips over bomauto's in Irak kopt De Morgen. Vervolgt dan met: De Iraakse regering heeft beslist om een premie tot 85.000 dollar te geven aan eenieder die tips kan geven over bomauto's.
Dus ik ben een terrorist, zet ergens een bomauto neer en bericht hier dan de instanties van en strijk vervolgens 85.000 dollar op. Niet slecht voor een dagje werken.

zaterdag 12 december 2009

OP DE VERKEERDE PLEK


Twee volle treinen vertrokken vanuit Brussel-Noord naar Kopenhagen. Goeddenkende mensen die de wereld beter willen maken voor hun kinderen en kleinkinderen, want aan het klimaat moet iets worden gedaan. En ondertussen lozen ze in datzelfde Brussel-Noord het niet gezuiverde afval van 1.200.000 Brusselaars in de Zenne, die in de Rupel uitkomt, die op zijn beurt in de Schelde uitkomt. Was het niet beter geweest dat de betogers in Brussel waren gebleven?

woensdag 9 december 2009

TJA

‘De inkt van de scholier is heiliger dan het bloed van de martelaar’
Mohammed

WHAT'S IN A NAME


Daniel Defoe, de alom bekende schrijver van 'Robinson Crusoe' was ook de auteur van 'Moll Fanders'. Op het eerste gezicht niets mis mee, de vrouw heet gewoon Moll en zal waarschijnlijk wel uit Vlaanderen geweest zijn. Helemaal niet. Achter het lemma Moll staat de Nederlandse vertaling: snol=slet, prostituee en dan krijgt de heel onschuldige Moll snel een andere betekenis.
Hetzelfde geldt voor de songtekst van The Rolling Stones: My sweet Lady Jane, when I see you again, your servant am I, and will humbly remain. In Victoriaanse tijden werd over seks in heel bedekte termen gesproken en als men weet dat Lady Jane het synoniem was voor het vrouwelijk geslachtsdeel krijgt de song wel een erg dubbelzinnige betekenis. Trouwens in de tijden van Lady Jane was John Thomas de benaming voor het mannelijk onderdeel.
Enkele dagen geleden realiseerde ik me plots dat het hoofdpersonage in 'Chicago Mob' (zie www.theswitch.eu)
een uiterst spannende thriller van Sean Chercover (Uitgeverij Vrijdag) Ray Dudgeon is genaamd. Nu is dudgeon het Engelse woord voor woede, wrok, razernij en gramschap.
Beste lezer van dit stukje, zeg nooit meer what's in a name, want er kan veel verborgen zitten achter een naam.

dinsdag 8 december 2009

AL DIE HEIBEL OVER ROKEN


Eerst bekennen: ik heb gerookt (en rook al 6 jaar niet meer)en heb er zelfs nu en dan nog zin in. Op de bewering dat het slecht voor je gezondheid is, antwoord ik: het zou kunnen. Maar niet roken is ook slecht en dat wel voor je portefeuille en voor die van de staat. Ze zeggen altijd dat je je leven met bijna zes jaar verkort als je rookt, ja toch. Dus als je niet rookt, heeft de staat 6 jaar geen inkomsten van de onnoemlijk hoge taksen op tabak en moet de staat je zes jaar langer pensioen betalen, waarschijnlijk zul je ook heel wat meer kosten aan medische zorgen en moeten er nog meer verzorgingstehuizen komen, waar ook weer personeel moet worden tewerkgesteld (en dat zijn niet altijd leefloontrekkers). Dus waar bemoeien jullie zich mee mijne heren, kijk eens naar je profijt.

woensdag 2 december 2009

DE RUSTELOZE


Je hebt zo van die mensen waar je je van afvraagt: wanneer slapen die? Iedereen kent wel zo iemand, bij mij is dat Lukas De Vos. Zoals je weet is hij de Europa deskundige van de VRT en je hoort hem regelmatig over klimaatconferenties en andere Europese aangelegenheden op radio één verslag geven. Daarnaast teistert hij regelmatig de pagina’s van Meervoud - Links Vlaams-nationaal maandblad. Hij is vertegenwoordiger van de European Shipping Press Association, voorzitter van de Vlaams Filmpers (VVF), is jurylid van de Hercule Poirot Prijs en schrijft het juryverslag, is ondervoorzitter van de Stichting Arkcomité van het Vrije Woord vzw en samensteller van het boekje dat je bij de uitreiking krijgt, schrijft voor Ons Erfdeel, Volksbelang (Liberaal Vlaams Tijdschrift), levert bijdragen voor de Pen-tijdingen (Pen Vlaanderen), schrijft schitterende speeches en inleidingen voor diverse gelegenheden, kortelings kon je hem nog horen bij de uitreiking van de Gouden Mira aan Chris Lomme, en lezen kon je zijn inleiding voor Litanie (de dichtbundel van Marc Pairon en Nic van Bruggen). Ook kan je hem tegenkomen ergens in het land waar hij als interviewer van een auteur of politicus voor de zaal zit of moderator is bij een politiek of literair debat. Dat al deze bezigheden samen stof voor boeken opleveren is nogal logisch. Toen hij nog voor RVI (Radio Vlaanderen Internationaal ofte Wereldomroep) werkte, kon je hem overal ter wereld tegenkomen. Dat hij daarbij zijn ogen en oren open hield (dikwijls aan de schenkbank staande) kun je lezen in het boek ‘Iets meer naar het Oosten’ (Kramat), waarin zijn kennis over Thailand, Mongolië, Macau, Hong Kong en andere oostens je voortdurend verbaasd doet staan. Geen gewone reisverhalen, maar echt beleefde verhalen op de bus, trein en in de kroeg. Dit jaar leverde hij ‘Doek. Erflaters van de film in Vlaanderen’ (Pelckmans) af en op een eigenzinnige manier rekent hij af met mensen en dingen. Wanneer je de hoofdstukken over zijn vriend Hugo Claus leest, vind je tussen alle lof toch ook nijdige uithalen, Claus zorgde altijd wel dat er een vrouw in de buurt was die hem in geval van nood kon onderhouden, Claus maakte films omdat hij de daarin vervatte landschappen en mensen niet kon schilderen zoals hij het zelf wenste. Neen Lukas zalft en bijt tegelijk en vele groten der filmaarde bijten in het zand, terwijl hij dan weer illustere onbekenden zoals een Paul Frees vanonder het stof haalt in het hoofdstuk ‘The man with the X-ray eyes’ (over de journalist in de film), of het heeft over ene George Bruggeman die de echte yell van Tarzan heeft gemaakt en daarnaast krijgen ook de calicoschilders een beurt, calico zijnde de geschilderde uithangborden aan de cinema’s vroeger. We hebben nog wat tijd te vullen dacht Lukas waarschijnlijk en zocht zijn door de jaren heen verzamelde stukken over foute schrijvers en bundelde die in ‘Verbrande schrijvers’ (Academia Press). Samen met Yves ‘tSjoen en Ludo Stynen gaat hij op zoek naar de redenen voor collaboratie van auteurs als Pol le Roy, Bert Peleman, Ferdinand Vercnocke, Blanka Gijselen, Ernest Claus, Wies Moens, André Demedts en Filip de Pillecyn. Een uitvoerige belichting van de culturele collaboratie voor echte vorsers, want gewone stervelingen struikelen her en der en regelmatig over woorden die soms zelfs niet in de grote staan. Maar het blijft interessant, net zoals Lukas interessant blijft voor iedereen die hem kent.