Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

woensdag 28 april 2010

GEKREGEN EN EIGEN CONCLUSIE GEMAAKT





Niet alleen onze zuiderburen flaterden eergisteravond op TF1 door Vlaanderen en Wallonië geografisch met elkaar te verwisselen, ook onze noorderburen gingen, eerder al, in de fout. De NOS schonk vorige week de Belgische - Vlaamse - kust pardoes aan Wallonië.

De gulle gift was te zien tijdens enkele tv-journaals op 22 april op de Nederlandse publieke omroep, die de moeilijk te ontwarren B-H-V-kwestie wou illustreren aan de kijkers. Iemand nam de provinciale grens van West-Vlaanderen voor de taalgrens. Tot nader order bevindt die provincie zich nog altijd in Vlaanderen.

De verwarring rond de Belgische politieke crisis lijkt dus alvast niet alleen in ons kleine landje compleet, ook onze naaste buurlanden zijn duidelijk het noorden kwijt.


CONCLUSIE: de heer Leterme lijsttrekker voor West-Vlaanderen maken was niet echt een geschenk, denk ik.

dinsdag 27 april 2010

BRUSSEL


Millenium: Festival international du Film Documentaire van 12 tot 18/06 in Bruxelles, stuurt wel een uitnodiging in het Nederlands aan de persjongens van de Vlaamse Filmpersbond, maar vergeet dat Bruxelles in het Nederlands nog steeds Brussel is en ook niet Brussels, zoals je op de website kunt zien.
Brussel, tja.
Hoe goed de Brusselse politici ook hun best doen om te zeggen dat ze het goed voorhebben met de Franssprekende bevolking van dit landje, Walen en ook Vlamingen geloven hen niet meer. Je zou haast zeggen dat we hetzelfde wantrouwen moeten hebben tegen Brussel als de rest van Europa, waar men steeds zegt dat Brussel de schuld draagt van alle misère.
In het geval van Vlaanderen is dat nog waar ook. Natuurlijk niet alle Brusselaars, maar de radicale FDF'ers en MR's die hen dulden.
Misschien moeten we in Vlaanderen zorgen dat een partij de volstrekte meerderheid haalt, uiteraard is het mij niet eender, liefst de NVA - kwestie van het radicale standpunt tegen het radicale standpunt aan de andere kant lik op stuk te geven - en in de tweede plaats Open VLD, waar ze blijkbaar met de nieuwe voorzitter het een woord is een woord naleven, maar zeker geen SPa of CD&nv en laten we ook groen maar uitsluiten (hoewel die de laatste tijd ook minder België en meer Vlaanderen in hun programma hebben).

vrijdag 23 april 2010

IN DEN BEGINNE SCHIEP... DE VROUW


De mensen die mij kennen, weten dat ik steeds op zoek ben. Op zoek naar de dingen die ik niet ken, niet weet, soms zelfs niet hoef te weten maar het toch heerlijk vindt om het wel te weten. Een hoop onnodige bagage uiteraard, maar het is zoals mijn vrouw zegt wanneer we met volgepakte koffers op reis gaan, beter te veel dan te weinig, het kan regenen, sneeuwen, er kan een hittegolf zijn, een vulkaan kan uitbarsten en je kan niet vliegen en je hebt maar net genoeg proper ondergoed meegenomen.
IN DEN BEGINNE SCHIEP... DE VROUW een boek van Luc Goossens (mens & cultuur uitgevers) is zoiets als een volgepakte reiskoffer. Het staat vol met dingen die je wil weten, en andere dingen waar je van denkt: hoef ik dit nu te weten, maar van deze laatste zijn er niet zo veel.
Wat je wel vaststelt is dat er ondanks de emancipatiegolf van de jaren zestig van vorige eeuw, weinig of niets is veranderd. Je leest bijvoorbeeld: 'Bovendien waren de vrouwen, zo lang ze geen drie kinderen hadden, afhankelijk van de macht van hun vader. 'Ze bleven 'in manu': in de hand). Eens die drie kinderen er waren werd ze eindelijk onafhankelijk ('ex manu': uit de hand), vandaar ons woord e(x)man(u)ciperen)'. Leuk om weten, toch?
We gaan langs Sappho, waarover christelijke denkers zeiden: 'Sappho, een hoer, een liefdegek, die over haar eigen losbandigheid zong'.
Vele boeiende pagina's verder kom je aan in Schotland, op het Kilmore isle of Mull met een betrekkelijk klein Romaans kerkje. Daar kun je een glasraam uit 1905 vinden met een stel verliefden, hand in hand en hoofden tegen elkaar. We herkennen Jezus en een zwangere Maria Magdalena, deze laatste duidelijk enkele jaartjes jonger dan Jezus. Ze probeert haar zwangerschap helemaal niet te verbergen, ze pronkt er zelfs mee. Toendertijd blasfemie, ja, maar ook nu worden zij die hetzelfde beweren met de nek bekeken.
En wat te zeggen van Kerkvader Augustinus (354 - 430)die 15 jaar in concubinaat leefde met nog een scharrel tussendoor, hij had zelfs een zoon. Maar zoals het in de katholieke kerk dikwijls gaat, je kunt je bekeren of biechten en dan zijn al je zonden vergeven. Augustinus bekeerde zich en zwoer de vrouwen af, maar had er nog duidelijk last mee toen hij schreef:'Heer maak mij kuis, maar liefst niet onmiddellijk.' Aan deze Augustinus danken we trouwens tien eeuwen van seksisme in de kerk.
Als je de op zichzelf erg boeiende bibliografie bekijkt (bijna 4 pagina's lang) weet je dat je nog veel te lezen hebt. Luc Goossens helpt je echter al onderweg met de oertijd, het proto-jodendom, de vrouw in het Oude Egypte, de vrouw bij de Grieken en Romeinen, bij de Kelten en nog veel meer. Je kunt dit boek openslaan op eender welke pagina en je begint te lezen en blijft lezen. Ik neem het alvast mee op vakantie om het nog eens terdege uit te pluizen.

donderdag 22 april 2010

SOUTHPARK


De moslimgroep Revolution Muslim heeft de makers van de satirische animatiereeks South Park gewaarschuwd "dat ze gewelddadige wraakacties mogen verwachten". Het dreigement staat te lezen op de website van de groep, die zijn basis heeft in de VS.

Volgens Ayaan Hirsi Ali moeten de bedreigingen wel degelijk serieus genomen worden en doen Stone en Parker er goed aan waakzaam te zijn de komende tijd.

Enkele dagen geleden werden de makers van de populaire Amerikaanse animatieserie bedreigd door fundamentalistische moslims nadat ze in een aflevering de spot hadden gedreven met de profeet Mohammed. Op radicaal islamitische blogs verscheen een filmpje waarin werd gerefereerd naar de moord op Theo van Gogh.

Ook Ayaan Hirsi Ali zelf werd in het filmpje bedreigd, evenals Geert Wilders.

HET BELGISCH HUWELIJK


Als je de geschiedenis van de vrouwenbeweging van de jaren zestig en zeventig van vorige eeuw bekijkt, kom je tot de vaststelling dat het vooral draaide om gelijke rechten. Ook op seksueel gebied. De vrouwen wilden geen gebruiksvoorwerpen meer zijn, kort gezegd, ze wilden ook plezier beleven aan de seksuele daad.
Als ik het Belgisch huwelijk bekijk, staat dat nog veel achter op de vrouwenbeweging. Mijnheer Brussel bekent Mevrouw Vlaanderen in de eerste plek tegen haar zin en daaruit voortvloeiend ook zonder naar haar seksuele noden te kijken, zoals een verkrachting, en dit alles met Franssprekend België als niet begrijpende toeschouwer.
Als Mevrouw Vlaanderen zich uiteindelijk verzet, gaat er een gehuil op vanuit het Brusselse keelgat: weten ze daar in Vlaanderen niet dat het economische crisis is, weten ze niet dat België binnenkort voorzitter van Europa moet worden, weten ze niet…?
Wel Mevrouw Vlaanderen kan het allemaal geen bal meer schelen, ze wil uiteindelijk aan haar trekken komen, want – en dat wordt wel eens vergeten – zij is de kostwinner die altijd heeft gezwegen, maar nu besloten heeft dat niet meer te doen.
Bravo voor de Open VLD.

dinsdag 20 april 2010

maandag 19 april 2010

't STAD IS VAN A


De 10 miles van Antwerpen wordt op veel plaatsen in de stad aangekondigd op verschillende affiches. Op één van die affiches zie je een mooi meisje van allochtone afkomst op de voorgrond, achter haar een hele groep 'bleekscheten'. Positieve discriminatie dus. Maar ik hoorde al twee negatieve opmerkingen van mensen die de affiche voorbijliepen en dan even bleven staan.
1ste reactie: Dat meisje op de voorgrond, is die op de loop voor de meute achter haar? Heeft ze iets gestolen, of is ze gewoon een paria die wordt uitgestoten?
2de reactie: Waarom zetten ze er nu een allochtoon meisje op, die doen meestal niet mee, of ze mogen niet meedoen.
Tja, positieve discriminatie. Ook de Antwerpenaar lijdt daar soms aan. Enkele tijd geleden werd er per wijk één persoon als woordvoerder aangeduid. In een wijk was er een allochtoon aan het woord en op de foto, wat bij veel 'bleekscheten' de reactie opriep: zie je wel, die wijk is dus van hun en daar kunnen wij dus niet meer komen. Ik weet het, het is op eieren lopen, maar...

donderdag 8 april 2010

INFANTIEL

Antwerpen heeft dus in de naam van burgemeester Patrick het kortgeding gewonnen dat was aangespannen tegen Sharia4Belgium. 25.000 euro moeten ze betalen wanneer ze nog eens een lezing van BENNO BARNARD verstoren. Als ze morgen iemand anders aanpakken, moeten we natuurlijk helemaal opnieuw beginnen, en again en again. Hitler begon ook met een klein groepje en iedereen weet wat er is gebeurd... Het is volgens mij infantiel denken als je denkt dat die shariajongens er ooit nog eens mee zullen ophouden. Het is aan de weldenkende mensen om die bende tegen te houden, want islam is nog steeds het Arabische woord voor totale onderwerping en dat is wat die radicalen willen. Een gezond denkend mens wil niet onderworpen zijn, geen slaaf!

woensdag 7 april 2010

BENNO SCHRIJFT WAT AF


Een vraagje aan Hippias


Sommige commentaren rond mijn recente belevenissen met het salafisme zijn te grappig om onvermeld te laten – dat van Hilde Sabbe in Het Laatste Nieuws bijvoorbeeld, een mevrouw die dikwijls over haar liefdesavonturen geschreven heeft en uit wier woorden je kunt opmaken dat ze graag gestenigd zou worden wegens overspel.
Ook onder homoseksuelen tref je die onverklaarbare alliantie tussen linkse verlichting en islamitisch extremisme aan. Op de website van De Morgen schrijft een zekere Yvan Brys, ‘actief in de holebi-transgenderbeweging’, omtrent mijn verwerpelijke opvattingen. Hij krijgt bijval van anderen: ik ben een slecht mens, want ik steun Israël, zo luidt een van de inzichten.
Nu, dat ik een slecht mens ben, is juist: ik ben doordrongen van mijn eigen zondigheid, in dat opzicht is enige kennis van het christendom heel nuttig. Niet juist is dan weer de bewering van Brys dat ik zelf een extremist zou zijn, wiens agenda heel goed met die van ‘extremistische moslimbarbaren’ te vergelijken valt. Wie zoiets schrijft – en hij is niet de enige – is niet goed lekker. Maar hij zou natuurlijk emigratie naar Iran kunnen overwegen, een land waar homo’s op overheidskosten een transgenderoperatie kunnen laten uitvoeren, zodat ze niet opgehangen hoeven te worden.
Ook was er een islamitische sociologe van BOEH, die op ter Zake geen veroordeling van het salafisme over haar lippen kon krijgen, maar wel in Etienne Vermeersch en schrijver dezes de extremisten had herkend.
Er waren en zijn respectabele intellectuelen die ergens een hersenspoeling hebben opgedaan en vergelijkbare dingen zeggen. Zo iemand is Alain Verschoren, de rector van de Universiteit Antwerpen. Na afloop van het tumult, toen hij eindelijk zijn universiteit had gevonden, ongeveer een halfuur later dan de eerste journalisten, zei hij in eigen persoon tegen me dat ik ‘extreme meningen’ verkondigde. Ik, ouwe sociaaldemocraat, die mijn meningen niet eens had kunnen verkondigen! Hijzelf daarentegen praktiseerde een ‘actief pluralisme’, zo verzekerde hij me.
Ik zal u vertellen waar dat actieve pluralisme in bestaat: de Universiteit Antwerpen heeft een leerstoel ‘verdieping in de islamitische godsdienst’ en faciliteert langs die weg het salafisme. De cursussen van die studie hebben namelijk als uitgangspunt je reinste sharia.
Rector Verschoren! Zeergeleerd en totaal wereldvreemd, een soort idiot savant, met een lichte nadruk op het nomen. En zo zijn er honderden hoogopgeleiden in dit land en elders in Europa.
Maar hemeltje, nu provoceer ik weer! Net als met de titel van mijn geaborteerde lezing, waarvan de twee openingszinnen mij meer roem hebben bezorgd dan al mijn boeken samen, en dat terwijl die boeken toch heel wat interessanter zijn. Provocatie is een oude retorische methode, in onze cultuur gangbaar sinds Socrates in een dialoog aan Hippias vroeg: ‘Welke ogen zoudt gij dan ’t liefst hebben voor uw hele leven: ogen waarmee ge expres, of ogen waarmee ge zonder het te willen slecht en verkeerd ziet?’
Kijk, dat zou ik nu ook wel eens aan Verschoren en gelijkgestemde zielen willen vragen.
Een andere provocatie was toen ik zei dat Philip Dewinter eerder een profeet van de islamisering dan een fascist was. De journalist die ik aan de telefoon had, schreef het onmiddellijk in deze krant op, zonder mijn stembuiging, want die kun je niet afdrukken, en zonder mijn sarcastische verwijzing naar die ‘immorele bedoeïen’, zoals Kemal Atatürk de Profeet aanduidde.
Maar het cultuurrelativisme van het postmoderne tijdsgewricht heeft helaas ook de aloude traditie van de provocatie in diskrediet gebracht.
In het hoofd van sommige commentaren weegt dat cultuurrelativisme als lood op het denken, bijvoorbeeld in het hoofd van Yves Desmet. Of in dat van Bart Sturtewagen. De salafisten moeten zich ondanks hun notoire gebrek aan humor hebben doodgelachen boven een krant die schrijft dat ik niet van die grote woorden moet gebruiken en insinueert dat mijn kijk op de islam overeenkomsten vertoont met de salafistische analyse van de democratie.
Werkelijk, er is een apocalyptische scheiding der geesten gaande, als Bart Sturtewagen mij de omvang van deze woorden toestaat. Er was bij mijn lezing geen sprake van ‘wat geroep’, vergelijkbaar met de interventies van nationalisten en communisten bij debatten eertijds. Gouden tijden toen dat nog onze bekommernissen waren! In Antwerpen afgelopen woensdag betrof het iets wat mijn tijdgenoten plegen weg te lachen als een louter nominaal fenomeen, maar waar ik als een van de weinigen in geloof – hier manifesteerde zich het Kwaad. Het droeg een Saoedische hoofddoek.
Maar toen ik mijn ogen boven de commentaren van Sturtewagen en Desmet had uitgewreven, las ik ook andere dingen, vooral bij de lezerscommentaren links en rechts. Er bestaan natuurlijk vele ethisch hoogstaande moslims en sommige van hen hebben zich tegenover mij verontschuldigd voor iets waar zij part noch deel aan hadden, en dat heeft me werkelijk ontroerd.

BENNO BARNARD

BENNO BARNARD SCHRIJFT EEN STUK


Aan mijn linkse landgenoten


Jullie zijn het verkeerde varken aan het slachten.
Laat ik mij allereerst haasten om te verklaren dat ik tegen het Vlaams Belang ben.
Ik ben tegen het VB. Ik heb niets te maken met het volksnationalisme. Ik stel het individu boven de volksgemeenschap. Mijn angst is ook niet dat ‘het vreemde’ het volkslichaam zou binnendringen als een soort bacterie. Ik geloof wel in de betekenis van mijn eigen cultuur en bij uitbreiding van de Joods-christelijke die Lucas Catherine zo graag hoont. Ben ik daarom rechts? Ik ben eerder een soort fabeldier: een linkse, liberale conservatief… wat wel iets geheel anders is dan een Vlaams Belanger.
Nu ter zake. Twintig jaar geleden vonden Roald Dahl en John Le Carré dat Salman Rushdie had geprovoceerd en zijn fatwa dus verdiende. Deze loyale collega’s stelden Rushdie verantwoordelijk voor het lot van de uitgevers en boekverkopers die 'door zijn toedoen' gevaar voor hun leven liepen: 'Keer op keer heeft hij de keuze gehad om het gezichtsverlies van zijn uitgevers te beperken en zijn boek op waardige wijze terug te trekken totdat de storm bedaard was. Het komt mij voor dat hij niets anders heeft te bewijzen dan zijn eigen ongevoeligheid.'
Is iemand van jullie het daarmee eens?
Ik ben natuurlijk geen Rushdie, maar het gaat om het mechanisme.
De hele affaire heeft namelijk een wonderbaarlijk mechanisme in de psyche van links Vlaanderen blootgelegd. Om te beginnen viel het mij op dat ik overal nadrukkelijk een Nederlandse auteur word genoemd. Weliswaar heb ik mijn hele oeuvre in Vlaanderen geschreven en handelt het over Europa vanuit Vlaams perspectief, maar nee, deze is niet van ons… Dat onbewuste racisme bereidde jullie geesten voor op de inwerkingtreding van alle katrollen in jullie geautomatiseerde denken.
In jullie psyche is de voorbije twintig jaar de gedachte gemonteerd dat het VB erg gevaarlijk is. Ik weet er alles van, ik heb zelf aan dat monteren meegedaan. Maar zoals de grote historicus J.J. Presser zei: ‘Als het fascisme in Europa ooit weer opduikt, zal het dat doen onder de naam antifascisme.’ Dat moment is aangebroken. Het antifascisme heeft zich verbonden met het fundamentalisme. Nu er een werkelijke bedreiging van de democratie is opgestaan, doen jullie des te enthousiaster alsof jullie echt bang zijn voor het VB. Dat is een vorm van verdringing. Want het is natuurlijk veel geruststellender bang te zijn voor een kracht – die van het extreme nationalisme – waar geen werkelijke dreiging van uitgaat. Het alternatief is bang zijn voor iets waarvoor je wel echt bang moet zijn: de invloed van de imams en de salafisten.
Maar ik heb toch gezegd dat Dewinter een profeet was?
Mijn telefonisch gedane uitspraak over de grote volkstribuun luidde wel enigszins anders dan wat De Standaard ervan maakte. Ik herinner me mijn exacte formulering niet meer, maar in de context van ‘de Profeet’ zei ik dat ik Dewinter dan ook een profeet vond, omdat hij twintig jaar geleden al waarschuwde voor de gevaren van de islam. Ik zal me vast wel onhandig hebben uitgedrukt, maar het was dan ook de 35ste telefoon die dag. Natuurlijk had ik de tekst voor publicatie moeten opvragen.
Profeet: dat heet een hyperbool.
Ik ben het op velerlei punten radicaal oneens met Dewinter, maar ik kan niet ontkennen dat hij inzake de gevaren van de politieke islam een vooruitziende blik had. Dewinters diepere beweegredenen zijn mij onbekend, maar als iemand kan bewijzen dat zijn analyse onwaar is, zou dat voor iedereen een grote opluchting zijn (ook voor hem waarschijnlijk). Inzake de islam kan ik alleen maar hopen dat wij – Flaubert, Schopenhauer, Churchill, Rushdie, Dewinter, Ian McEwan, tientallen anderen en ook ik – ons schromelijk vergissen.
En door die uitspraak zou ik opeens een soortement fascist zijn?
De blog van de onverdacht democratische essayist Frank Albers, toegankelijk via Knack, bevat een link naar de blog van Johan Sanctorum, VB’er en speechschrijver van Bruno Valkeniers. Dus Rik Van Cauwelaert en Frank Albers zijn fascisten?
Ik beoordeel mensen als individuen, niet als volgelingen van een religieuze of politieke overtuiging. Ik heb niets tegen moslims, VB’ers of vegetariërs, zolang ze de democratie maar zijn toegedaan. Alleen volg ik de Profeet niet, sympathiseer ik niet met het VB en eet ik wel vlees.
Nog zoiets was dat lijfwachtenverhaal, waar jullie je op hebben gestort als hongerige gieren op een kadaver.
Dat zat zo. Ik ken welgeteld één VB’er, Tanguy Veys, een katholieke intellectueel. Als hij een neonazi is, ben ik een neomaoïst. Hij heeft een digitale knipseldienst, van wie ik net als vele anderen (onder wie linkse intellectuelen) regelmatig artikelen ontvangen – nogal wat artikelen tegen het VB trouwens. Toen de politie mij voor mijn lezing waarschuwde, vond mijn vrouw dat ik om bescherming moest vragen. De Universiteit Antwerpen weigerde zelf voor beveiliging te zorgen; de politie zou alleen in burger aanwezig zijn en pas optreden wanneer er klappen vielen. Toen dacht ik aan Veys. Een VB’er! Die had misschien ervaringen met bedreigingen… Ik vroeg hem per mail om zijn telefoonnummer en belde hem. Dat was exact de tweede keer in mijn leven dat ik hem sprak. Hij bood mij aan bescherming te regelen en dat heb ik aanvaard. In Antwerpen verschenen twee kleerkasten, die tot de entourage van Dewinter bleken te behoren. Een lichtjes surreële situatie, gezien de talloze keren dat ik tegen Dewinter heb gepolemiseerd, maar het was in de aanwezigheid van vijftig salafisten niet het geschikte moment om kieskeurig te doen over de politieke obediëntie van het meubilair.
Een en ander was misschien een stommiteit, maar een minder grote stommiteit dan me tot moes laten slaan. Ik zou me door Satan persoonlijk laten beschermen tegen extremisten (ja, misschien wel bij voorkeur door Satan).
Jullie niet?
De salafisten vielen mij dus van voren aan; en vervolgens vielen jullie mij van achteren aan.
Dat was werkelijk heel moedig en erg intelligent van jullie.
Inmiddels ben ik het kotsbeu om beschuldigd te worden van provocatie (‘het meisje droeg een minirok’), geposeer en mediageilheid.
Wat die provocatie betreft: Etienne Vermeersch schrijft al jaren om de haverklap ‘Weg met God!’, maar geen christen die hem ooit bedreigd heeft – De Morgen zou te klein zijn als dat gebeurde, en niet zou deze krant schrijven dat Vermeersch een poseur was die het zelf had uitgelokt, en evenmin dat het kwalijk was hoe men ‘de’ christenen vereenzelvigt met een handvol extremisten.
Wat mijn mediageilheid betreft: ik krijg bepaald een slappe van jullie. En los van jullie: ik heb in het voorbije jaar tot drie keer toe een uitnodiging van Phara afgeslagen. Ik hoef helemaal geen aandacht, en vooral niet van mensen die nooit een boek van mij hebben gelezen maar wel pretenderen precies te weten wat ik denk. Welk denken natuurlijk stukken gevaarlijker is voor de democratie dan het moslimextremisme.
Hier voeg ik nog één ding aan toe: ik ontvang mails van moslims die zich verontschuldigen voor wat er in naam van hun religie gebeurd is. Een van die mensen is Sama Zemni, een tegenstander in het islamdebat. Zemni blijkt heel wat meer zwier te hebben dan een beschimmelde maoïst en vijand van het katholicisme als Walter Pauli. Deze moslims hoeven zich helemaal niet te verontschuldigen, want ze hebben niets gedaan, maar hun menselijke allure verwarmt mijn door jullie verkilde hart.
En overigens heb ik evenzeer de pest aan jullie als aan het VB.


Benno Barnard

zaterdag 3 april 2010

UITLOKKING


De politiek correcte colloborateurs hebben het over uitlokking van Benno Barnard en zeggen dat hij erom gevraagd heeft. Weer anderen zeggen dat ze hetzelfde deden in de jaren zestig, dat ze tegen Franstalige missen gingen protesteren, of weer anderen die probeerden politieke bijeenkomsten van politiek andersdenkenden te verstoren. Almaar is men bezig met te vergoelijken.
Ik denk dat de politiek correcte collaborateurs in het geval van verkrachting van een mooie vrouw met erg korte jurk en diepe halsuitsnijdding ook zeggen dat ze erom heeft gevraagd. (Zoals in the film 'The Accused' met Jody Foster.)
Neen gvd die vrouw vraagt er enkel om om zich te mogen kleden zoals zij het wenst en niet te worden nageroepen en behandeld als een hoer en een spreker vraagt niets anders dan om te mogen spreken.

donderdag 1 april 2010

HOE LANG LOOPT DE GOEGEMEENTE NOG MET EEN WITTE STOK?


Op de website van sharia4belgium.be stond de oproep te lezen: je zult de orde verstoren van de lezing van Benno Barnard, lezing met als titel: Het islamdebat: lang leve God, weg met Allah!.
JA EN DAN? zou ik zeggen.
Natuurlijk deden ze het niet zo direct, maar omfloerst en gevoed door een youtube filmpje waarbij de lezing van de ambassadeur van Israel systematisch wordt onderbroken door moslims.
Hoelang moeten wij dit nog dulden?
Vorige week werd er een lijst gepubliceerd met het verbod op het invoeren van vijfentwintig diersoorten, maar radicale moslims mogen en kunnen zich hier vrij bewegen, terwijl ze de vrijheid van het woord systematisch proberen te dynamiteren.
Gooi ze buiten gvd.