Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

donderdag 28 oktober 2010

TOERISME BELEID

De meesten van de asielzoekers die ons land binnenstromen weten haast op voorhand dat hun aanvraag zal worden afgewezen. Ondertussen kunnen ze hier vijf tot zes maanden verblijven. Wanneer er geen plaats meer is de asielcentra worden ze op hotel gezet. Wanneer ze niet tevreden zijn over hun hotel gaan ze naar de rechtbank en krijgen dan 500 euro per dag, dat is in een maand van 30 dagen 15.000 euro (605.510 oude franken). Ondertussen bezoeken ze onze kunststeden, Antwerpen, Brussel, Gent en Brugge, soms ook nog Doornik en Mechelen, waarover ze op het internet de mooiste zaken hebben gelezen.
Ik denk dat ik maar eens asiel vraag in Praag, vervolgens in Boedapest, Boekarest, Barcelona, Madrid, Lissabon, en hetzelfde eis wat hier in België wordt uitgekeerd, want na meer dan 50 jaar werken heb ik nog maar een gezinspensioen van iets meer dan 1.300 euro per maand.
Om het in één zin samen te vatten: De meeste asielzoekers in ons land, zijn toeristen die door ons worden betaald.

dinsdag 26 oktober 2010

EEN LANG STUK OVER POËZIE

Poëzie promoten en populariseren via een literair tijdschrift, dat was meer dan een kwarteeuw geleden het plan van Willy Tibergien. Sinds 1976 stuurt het Poëziecentrum om de twee maanden een Poëziekrant de wereld in.

Toen Willy mij in die dagen, tijdens een gesprek in VECU, zei dat het aantal abonnees gestadig toenam, zei ik hem dat hij zich niet te veel illusies moest maken en vroeg hem om te zien of er tussen die abonnees namen voorkwamen van mensen die hij NIET kende. Hij moest toegeven dat het er zeer weinig waren.
Een krant is het al lang niet meer, ondertussen is de krant uitgegroeid tot een volwaardig magazine. Interviews, boeiende essays, recensies over pas gepubliceerde dichtbundels. Dat is samengevat het doel dat werd gesteld. Even de redactie situeren om na te kijken of er van dat promoten en populariseren erg veel in huis is gekomen.

REDACTIE
* Hoofdredacteur Willy Tibergien volgde onderwijs aan het Provinciaal Handels- en Taalinstituut te Gent en studeerde sociale pedagogiek in Nijmegen, Tilburg en Utrecht. Een leraar op de militaire school, waar Tibergien een officiersopleiding begon, maakte hem gevoelig voor “het schone geheim der poëzie”.
* Johan de Boose, redacteur, deed Slavische talen en Oost-Europakunde.
* Elke Brems, redactrice, Nederlandse Literatuurstudie.
* Jan van Coillie, redacteur, Germaanse filologie.
* Paul Demets, redacteur, Germaanse filologie en theaterwetenschappen.
* Remco Ekkers, redacteur, studeerde Nederlands en gaf van 1973 tot 1999 Nederlands en drama aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden.
* Stefaan Evenepoel, redacteur, Germaanse filologie, docent Nederlands aan de Hogeschool Gent.
* Kris Pint, redacteur, universiteit Gent, vakgroep Nederlandse literatuur, interesse literaire antropologie.
* Maarten De Pourcq, redacteur, Faculteit letteren, Literatuurwetenschap Leuven. Studeerde Grieks en Latijn en is verbonden als assistent aan de afdeling Griekse filologie. Dezelfde Maarten zit ook nog in de adviescommissie poëzie en essay van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Over inteelt gesproken! In diezelfde adviescommissie zitten Kurt De Boodt (Germaanse filologie), Carl De Strycker (Vakgroep Nederlandse literatuur, universiteit Gent – zie ook Kris Pint) en Patrick Lateur (Klassieke filologie, Leuven).

NIET MEER TE LEZEN?
Als je in een fabriek als burgerlijk ingenieur wordt aangenomen, lijkt het me logisch dat je een diploma kunt voorleggen, een huis bouw je niet zonder architect en een kwakzalver zal nooit een dokter kunnen vervangen (alhoewel?), maar als poëzie een zaak van academici wordt of is, lijkt het me dat men een doodlopende straat insloeg waar men bezig is zich dood te analyseren en dat men hierdoor afstevent op wat het ergste is dat poëzie kan overkomen: niet meer gelezen worden.
Toen Marc Pairon een subsidieaanvraag als test naar het VFL stuurde, werd die afgewezen, zoals hij had verwacht. Een van de gronden waarop: zijn poëzie zou niet uitgegeven zijn bij een erkende uitgever. De adviescommissie blijkt ook nog niet te kunnen lezen, want de Stichting Charles Catteau is een door de Vlaamse Uitgeversvereniging erkende uitgever.
De ‘zuster’ organisatie Stichting Lezen, die zich bezighoudt met het samenstellen van de lezingenlijst – waarbij inrichters van literaire evenementen auteurs gesubsidieerd kunnen laten optreden – weigerde hem ook een plaatsje op hun lijst. Het was Pairon niet te doen om de centen, maar om op die lijst te komen, zodat de inrichters van het bestaan van de mogelijkheid hem te vragen op de hoogte waren. Ondertussen doet hij zijn optredens gratis voor niks.

VAN KWAAD NAAR…
Toen ‘Hotel New Flanders. 60 jaar Vlaamse poëzie’ (HNF) bij het Poëziecentrum verscheen onder redactie van Dirk van Bastelaere (studeerde enige tijd Germaanse taalkunde in Leuven) die met zijn enige leesbare dichtbundel ‘Vijf jaar' (Soethoudt,1984) het beste literair debuut in de wacht sleepte, Erwin Jans (Germaanse filologie en theaterwetenschappen), auteur van het onleesbare boek ‘Interculturele intoxicaties’ over de in aanbouw zijnde multiculturele (ik hoor liever multi-etnische) samenleving en Patrick Peeters (die zich aan de inteelt bezondigde door kanttekeningen te maken bij een gedicht van Dirk van Bastelaere) die werkt voor een wetenschappelijke uitgeverij, werd nogmaals bewezen dat men ver van de massa moet staan om te worden opgenomen, liefst zo ver mogelijk.
Als men het voorbeeld neemt van de dichter die de bijnaam ‘de Pieter Aspe van de poëzie’ van een boekhandelaar meekreeg, met name Marc Pairon, kan men duidelijk zien wat er aan de hand is. In 1981 schreef Marc in zijn bundel ‘Splinters’ (Soethoudt) opgenomen in H.N.F:

KUNST BAART OGEN

Laat de kunst der dorsten,
overgaaf in vrank jolijt.
Epos in het jus der worsten,
herinnering uit kindertijd.

Gouden pen is overleven,
kastelen op het witte doek.
Aroma kwistig weggegeven,
droombarak in sprookjesboek.

Wazig oog voor wederkeren,
balen steen lijk honingbrij,
klaargekruid om te verteren.
Hoedje af die schepping zij.

IK BEGRIJP HET NIET
Toen ik Pairon confronteerde met zijn eigen tekst, stond hij me uitdagend aan te kijken en zei dat het toch simpel was. Ik drong aan en toen vertelde hij me dat hij er ook niets van begreep. Dat hij eigenlijk na het lezen van die – zijn eigen - tekst begrepen had dat poëzie een andere weg op moest en dat hij na bijna 30 jaar de pen opnieuw ter hand nam. Daaruit vloeiden de vier pamfletten voort, ‘Mijn huis is waar mijn Stella staat’, ‘Jij bent mijn energie’, ‘Praten werkt’ en ‘Geluk zit soms in een klein koekje’. Deze vier bundels werden verkocht aan 2 euro en er gingen meer dan 9.000 exemplaren over de toonbank. Poëzie die door de redactie van Poëziekrant werd en wordt doodgezwegen, die door Gwij Mandelinck werd uitgespuwd en door Ramses Nasr tenenkrullende poëzie werd genoemd, maar die met Sint-Valentijn 2009 in maar liefst duizend x vier exemplaren werd uitgedeeld in het Poëziecentrum (uitgever van de Poëziekrant).

VOLHARDEN IN DE BOOSHEID
Ook zijn bundel ‘Ontbijt op Bed’ – verkoopprijs, gebonden 10 euro, ondertussen aan zijn vijfde druk - waaruit (ik citeer):

WEERZIEN

Ik heb mijn hart gezien.
Het was groter
dan dat ik het
me voorstelde.

‘Goedenavond’ zei het.
‘Blij u weer te zien.’
En ik gaf het
mijn doktersbriefje.
Als verantwoording
voor mijn afwezigheid.

en zijn bundel ‘Franse zoenen’ – verkoopprijs, gebonden 10 euro ondertussen aan zijn vijfde druk - waaruit (ik citeer):

WEEMOED

Als het water
naar de zee waait,
wil ik het
tijdig tegenhouden.
Omdat zielenleed
nodig is
om van vreugde te genieten.

Laat me drinken
op niets te vieren te hebben.
Het mag een goede wijn zijn.
Droog, maar nat genoeg
voor weemoed.

zijn tot nu toe niet aan bod gekomen, terwijl heel wat internetverkeer de loftrompet stak over deze laatste twee bundels, maar misschien waren die liefhebbers wel geen academici. De redactie van de Poëziekrant volhardt in de boosheid, ze schreven ook niets over ‘Litanie’ – een uitgave van het Poëziecentrum, waarin Pairon een ode opnam aan zijn grote held Nic van Bruggen p.p. wiens eigen ‘Litanie’ ook in deze duobundel is opgenomen, en die een vooraf meekreeg van Lukas De Vos die vijftien jaar doceerde aan diverse universiteiten.
Uit Litanie:

XI
(111 - 121)
Ik zal verkrampen. Sidderen. Zweten.
Me verhangen. Sterven van gebrek.
Kronkelen. Afzien. Janken. Stuiteren.
Me verwoesten. Me pijnigen. Me geselen.
Verstommen. Vrezen. Trillen. Me folteren.
Me vernietigen. Me vernielen. Te gronde
richten. Me stenigen. Brullen. Krijsen.
Me kwellen. Sterven. Leeglopen. Tieren.
Kortademig zijn. Me vernederen. Een
aanfluiting zijn. In het oogverblindende.
Van je aanschijn.

Laat ik nog een gedicht citeren uit ‘Top 50. Intiemste liefdesverzen’, (paperback 3 euro):

EEN GENERATIE DUREN

Het zal een generatie duren
voor ik het meeste
van je vergeten ben.
Ik heb dat uitgerekend,
met voor elke herinnering
een maand.
Dat komt dan ongeveer
op het saldo van een leven uit.


Lang zal ik kunnen nagenieten.
Over het kort en bondig.
Over het had niet mogen zijn.

Het woord in aan de bevolking! Misschien kunnen we het voorstel om aan te stippen op je belastingsbrief welke godsdienst je wil steunen, verder doortrekken naar de naam van de dichter die je wil steunen!

donderdag 21 oktober 2010

INGEZONDEN BRIEF

In één van de albums van 'Guus Slim' (Maurice Tillieux 1921-1978) is inspecteur Spek, tijdens een wilde achtervolging van Vlinder op het dek van een cruiseschip, in botsing gekomen met een gezette passagier van middelbare leeftijd. In de verwarring die daarop volgt ontsnapt Vlinder en wordt Spek door verontwaardigde passagiers naar de kapitein van het schip gesleurd.

De echtgenote van het slachtoffer, al even omvangrijk als haar puffende wederhelft, bijt de kapitein toe, met een beschuldigende vinger naar Spek:
"Hang 'm op aan de bovenbramsteng!"

De kapitein, diplomatisch:
"Die hebben we niet meer, mevrouwtje."

Waarop de dame, met een woedende blik op de arme Spek:
"Koop er dan één! Het loont de moeite!"

Dat dacht ik ook spontaan, bij het zien van deze krantentitel...

Advocaat Jef Vermassen doorbrak 'de mythe van het materieel bewijs'
'Alleen blijdschap en trots blijven over'
Nu "de mythe van het materieel bewijs" met blijdschap en trots doorbroken is, kunnen we opnieuw overgaan tot heksenprocessen zoals tijdens de inquisitie of het McCarthyisme. We gaan er op vooruit, in de 21ste eeuw.

maandag 18 oktober 2010

OVER EEN POLITIEKE RELIGIE


Boekhandel De Zondvloed (de mooiste van Vlaanderen) in Mechelen zat vrijdagavond afgeladen vol voor de voorstelling van het boek DE ISLAM. KRITISCHE ESSAYS. OVER EEN POLITIEKE RELGIE (Uitgeverij ASP). Johan, de eigenaar, heette ons welkom en vertelde erbij dat hij wel al wat oppositie had gekregen tegen deze voorstelling van sommige van zijn klanten, maar dat een boekhandelaar zeker moet zorgen dat de vrijheid van het woord wordt gerespecteerd.
Frans Boenders (voormalig BRT 3 man) hield een gesofisticeerd inleidend woord dat een gewone sterveling als een formule 1 auto naar buiten zou jagen, maar iedereen bleef zitten, met uitzondering van die ene die waarschijnlijk in zijn broek scheet van zoveel moeilijke woorden en Latijnse tussenwerpsels.
Vervolgens kwam Mia Doornaert die er uitdrukkelijk op wees dat ze van katholieken huize kwam en is, maar vervolgens zo maar voor de vuist weg de meest zinnige dingen vertelde over een onmogelijk samenleven met de islam, ook met de gematigde, want die houden hun mond stevig dicht. Ze stelde de vraag - waarschijnlijk rethorisch bedoeld - of wij ook geen bommen moesten gaan gooien (wij, hiermee bedoelde ze niet alleen de katholieken, maar iedereen die tegen deze oorlogszuchtige, politieke godsdienst is). In haar voorstel om het woordje multicultureel niet meer te gebruiken, maar wel multi-etnisch wanneer we over een gemengde samenleving praten, kon ik me wel vinden. Ze zei dit laatste omdat ze tijdens het WK voetbal, waarbij de Fransen wereldkampioen werden, hoorde zeggen dat deze multiculturele ploeg het toch maar had gefikst. Neen deze multi-etnische ploeg had het gefikst omdat ze volgens de internationale regels van het voetbal hadden gespeeld, en daarna trok ze deze vergelijking verder door naar een natie. Vervolgens hoopte ze dat het boek recenties zou krijgen, maar ze wanhoopte er een beetje voor, omdat de toonaangevende media meestal wel erg links zijn geörienteerd en dat doodzwijgen een tacktiek is die zeer dikwijls door hen wordt toegepast.
Sam van Rooy, medesamensteller en redacteur, bedankte vervolgens erg stuntelig, maar dat werd dan weer goedgemaakt door vader Wim die rad en voor de vuist nog wat wijsheden debiteerde. Deze regenachtige (storm verdomme) avond was een pretje om bij te wonen, alleen de rit heen en terug was hels.
Ik heb natuurlijk nog geen tijd gehad om alle bijdragen door te nemen, 784 pagina's lees je nu eenmaal niet uit in één weekend, maar de bijdragen die ik wel las zoals 'De zelfislamisering van Europa' van Jos De Man, 'Islam, afvalligheid en mensenrechten' van Michel Hegener en 'Het islamitische denken over vrouwen houdt de beschaving tegen' van Nahid Selim, bevestigt mij in mijn stelling dat waar zelfs de gedachten niet meer vrij zijn, géén uitvindingen worden gedaan en er dus ook geen vooruitgang mogelijk is.

zondag 10 oktober 2010

FRANKFURTER BUCHMESSE

Terwijl iemand van het Vlaamse Fonds voor de Letteren aan de hand van televisiebeelden probeerde uit te leggen waar Vlaanderen zich precies situeert, werd het lekkers voor de receptie aangedragen door een Duits traiteur, met daarop allemaal Belgische vlaggetjes.Tja...