Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

donderdag 15 september 2011

DE ANTWERPENAAR IN ZIJN HEMD


Ik weet al sinds jaren dat correctiewerk van een tekst geen sinecure is, maar wat De Antwerpenaar er tegenwoordig van bakt, loopt wel een beetje uit de hand. Het gebeurde vroeger wel iets minder, hoewel er toen ook van verlof in de plaats van vakantie werd gesproken.
In het recentse nummer wordt er gesproken over een voetpad, laat dat volgens Nijhoffs 'Zuid-Nederlands Woordenboek' een purisme voor trottoir of stoep zijn, maar als je de purist wil uithangen moet je wel juist schrijven. Misschien is een literatuuronkundige wel opgescheept geworden met een kort artikeltje - ho, we moeten ook aan cultuur doen - over Zuiderzinnen. Ja hoor, daar staat HEMMINGWAY te pronken, zowel in de titel als in het artikel zelf.
Misschien gebeurde dat wel onder invloed van het boekje 'Amerikaan in Parijs' waarover ik op 17 december 2009 op deze blog schreef:

“Gertrude Stein was boos op Ezra Pound omdat hij te vlug op een zwak en ongetwijfeld ongemakkelijk stoeltje was gaan zitten dat ze hem misschien wel opzettelijk had gegeven en daar een barst in had gemaakt of het helemaal had vernield. Dat hij een groot dichter was en een zachtmoedig en edelmoedig mens en best in een normale stoel had kunnen plaatsnemen, werd niet eens overwogen.” schrijft Ernest Hemingway in ‘Amerikaan in Parijs’ (geschreven tussen 1958 en 1960 - uitgave van J.M. Meulenhoff die oorspronkelijk in 1964 verscheen bij A.J.G. Strengholt in 1964) en handelt over de jaren 1921 tot 1926 in Parijs. Spijtig dat men voor deze heruitgave niet een goede redacteur heeft aangesproken om zinnen die nergens naartoe leiden terug op poten te zetten (dikwijls nogal letterlijk vertaalde zinnen, denk ik), verouderde woorden te schrappen en eventueel ook nog eens de zetfouten eruit te halen.

Een ding is wel zeker, de naam van de schrijver was juist gespeld.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten