Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

vrijdag 30 maart 2012

DE SOCIALISTISCHE HOMOFOOB

Di Rupo in een Gentse Volvo

Ik heb horen zeggen dat Di Rupo een socialist is, maar dat geloof ik niet. Ik heb zelfs horen zeggen dat hij een homo is, maar dat geloof ik helemaal niet.

donderdag 29 maart 2012

EN NU MAAR WACHTEN OP DE ZICHZELF POLITIEK CORRECT NOEMENDE BENDE


Uit HET NIEUWSBLAD:

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block (Open Vld) reageert scherp op de actie van de hongerstakers aan de VUB.
"Zij eisen meer rechten dan andere mensen. In een democratie heeft iedereen gelijke rechten. Zomaar een hongerstaking beginnen, is een drukkingsmiddel waaraan wij niet toegeven", luidt het donderdag in Het Laatste Nieuws.

Via haar woordvoerster noemt de staatssecretaris de gang van zaken "hallucinant". De meeste actievoerders zouden immers nooit een aanvraag tot regularisatie hebben ingediend bij de Dienst Vreemdelingenzaken. Pas toen ze al een week in hongerstaking waren, zouden ze denormale procedure hebben opgestart.

"Zo gaat het niet. Je dient normaal gezien eerst een aanvraag in en je wacht geduldig op het antwoord, maar je gaat niet meteen in hongerstaking", aldus De Block. "Eerst een hongerstaking beginnen en dan pas de normale weg volgen: zo werkt het niet in ons land".

maandag 26 maart 2012

BELGISCHE FILMS OP HET BIFFF


Het BIFFF (BRUSSELS INTERNATIONAAL FESTIVAL VAN DE FANTASTISCHE FILM) viert van 5 tot 14 april zijn dertigste verjaardag. Ook 17 jaar Workshop “Fantastisch Brussel” zijn inbegrepen, dat is het filmlaboratorium voor de cineasten van morgen. Al 17 jaar lang wordt er geprobeerd de studenten van de Brusselse filmscholen te indoctrineren met het virus. Onder begeleiding van jonge en oude buitenlandse genremeesters zoals Freddie Francis, Lewis Gilbert, Stuart Gordon, Nick Willing en Bernard Rose sloofden enkele generaties zich uit om in zo realistisch mogelijke productieomstandigheden te leren hoe je bijvoorbeeld een mummie onthoofd, een geloofwaardige vampier neerzet of het einde van de wereld creëert met een microbudget. Bekende namen zoals Pieter Van Hees (Linkeroever), Hans Van Nuffel (Adem) en Gust Van Den Berghe (Blue Bird) zetten hun allereerste stappen in de filmwereld tijdens de workshop van het BIFFF. We krijgen de gelegenheid om hun exploten terug te zien in een bijzonder intrigerende retrospectieve van het beste uit 16 jaar Fantastisch Brussel!

BELGISCHE FILMS TE ZIEN OP HET BIFFF


The Incident (2011) – Alexandre Courtes (France/Belgium)
Friends are working together in a psychiatric hospital, but when a storm rises the patients get their say.
The Incident, directed by Alexandre Courtes (responsible for videoclips of The White Stripes, U2 and Jamiroquai), takes the prison riot movie to a whole new and intensly scary level. Its première caused quite a fuss when two members of the audience fainted during its screening at the Torronto International Film Festival and had to be escorted out by medics. It’s an esthetically impeccable horror shocker, edited by Baxter (The Hills have Eyes, Piranha, High Tension) and a Belgian co-production. If you want to know what it feels like to be locked in with a bunch of dangerous psychopaths in an asylum without a way out and in the middle of a violent thunder storm to top it off, then The Incident might be your mentally deranged cup of tea !



Carré Blanc (2011) – Jean-Baptiste Leonetti (France/Belgium)
Philippe plays a game to achieve more power in a world where everything is determined by the caste system. Philippe’s wife however wants him to return to reality.
The French-Belgian co-production Carré Blanc is one of the most impressive views of a dystopian future we’ve seen in years This brilliant first feature by Jean-Baptiste Leonetti, with influences by Orwell, Huxley, Kafka and Tarkovsky, takes us to a hard and soulless society that is dominated by gigantic, anonymous corporations. Leonetti wraps up his nightmarish vision in astonishingly beautiful back and white cinematography, seamless editing and superb performances by Sami Bouajila (Days of Glory, Omar Killed Me) and Julie Gayet (Sélect Hotel, My Best Friend) as the doomed couple Philippe and Marie.



Rabid Grannies (1988) – Emmanuel Kervyn (Belgium/France/The Netherlands)
When the grannies receive an evil gift from their devil-worshipping nephew, the happy family gathering is about to change.
Two elderly sisters invite their wonderful nieces and nephews to a dinner party in celebration of the sisters' upcoming birthdays. The one nephew who is not invited is the ostracized black sheep of the family whose devil-worshipping activities have resulted in his being removed from the sisters' inheritance. The rest of the guests are merely putting in time; they're really just waiting for their aunts to kick the bucket, leaving them amply endowed via their respective inheritances. But, the nephew sends a party gift that turns the scene into a frolic of the macabre: the aunts turn cannibal and eat up all their guests! This film's definitely not for the squeamish.


Calvaire (2004)– Fabrice Du Weltz (Belgium/France/Luxembourg)
A traveling entertainer falls prey to a disturbed recluse in director Fabrice Du Welz's twisted, slow-burn riff on Deliverance and The Texas Chainsaw Massacre. Having finished his latest performance at a remote retirement home, wandering singer Marc Stevens (Laurent Lucas) packs his gear into his van and sets out towards his next gig. Unfortunately for Marc, the fog-shrouded roads of rural France are more treacherous than he ever anticipated. When his van breaks down in the middle of the night and a skittish local promises to lead him to a nearby inn owned by the eccentric recluse Paul Bartel (Jackie Berroyer), it appears that luck may be on Marc's side and he will be back on the road with the light of the morning sun. This isn't your average bed and breakfast, though, and Bartel certainly isn't the kindly innkeeper he initially appears to be. When Marc's van is set aflame and his increasingly menacing host makes a most disturbing claim, the soft-spoken singer will be forced to fight for his life against not only Bartel, but an entire village of deeply disturbed woodsmen.


Taxandria (1994) – Raoul Servais (Belgium/Germany/France)
This European produced animation/live-action fairy tale will appeal to both children and adults. The frequently surrealistic work took 15 years to make and cost $15 million. It is the tale of young Prince Jan, who has been sent to a quiet coastal resort to study for his final exams, but instead Jan spends most his time with his new friend the lighthouse keeper. Jan ignores the warnings of the locals who claim that the loony lighthouse man eats sea gulls for breakfast. Maybe he is crazy, but this does not prevent the prince from entering the keeper's dream-land Taxandria, a phantasmagorical place devoid of time, memory, and progress. The land is ruled by a two-headed prince and his policemen who insure that everyone there lives in the Present (it is illegal to discuss the past or future). While at first, Taxandria seems a magical, wonderful place, Jan soon sees the darker sides of this strange world. The people are not happy living only in the present; it is repressive. Soon he sees that many suffer from extreme paranoia. One young man, Aime, seems to be a catalyst for change in Taxandria as he is obsessed with learning about the country's past. Later Jan falls in love with Ailee who is trying to free herself from the paradisiacal confines of the Garden of Mirth, where women are kept away from men

zondag 18 maart 2012

VAN EEN CORRESPONDENT

Hedendaagse journalistiek. Ik stel voor onze reporter Marc Klifman tegen de muur te zetten en vervolgens langzaam te laten verpletteren door een bus joelende kinderen.


http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GJ93NKA5G


Deze trieste gebeurtenis heeft weer eens het beste in de 21ste-eeuwse journalistiek naar boven gebracht. Eén van de hoogtepunten vond ik persoonlijk de mededeling (door meer dan één medium gebracht) dat hun respectieve reporters ter plaatse bleven en daar "op verder nieuws" wachtten.

Verder nieuws?... Welk verder nieuws?... Een verrijzenis of zo? Ik weet wel dat het daarvoor stilaan de tijd van het jaar is, maar toch schat ik de kans niet erg hoog in. Welk "verder nieuws" was er dan te verwachten? Het overlijden van een comapatiëntje? Ja, daarvoor moet je een reporter in Zwitserland houden, dat spreekt. Bij voorkeur in een viersterren-hotel. Of wanhopige ouders die ter plekke arriveren, misschien? Nog zo een soort "nieuws" dat kijk- of verkoopcijfers geheid de hoogte injaagt in deze Nieuwe Renaissance waarin we leven.

Enfin. De grenzen van de slechte smaak, van de incompetentie, de domheid en de eigendunk zijn weer eens grondig verlegd.

maandag 5 maart 2012

DE HORDELOPER JOHN VERMEULEN


Als je ‘Homo Solus: memoires van een seriële monogaam’ van John Vermeulen (Toneelfonds J. Janssens,Antwerpen) leest, vragen diegenen die hem hebben ‘gekend’ zich wel eens af of ze hem echt wel kenden. Vervang dat ‘seriële’ alvast door ‘getormenteerde’. Op 261 pagina’s doet John ons zijn seksuele voorkeuren kennen, zijn onmacht om samen te leven, zijn liefde voor de zee en de eenzaamheid die je al dan niet ervaart als solozeiler. Hij is steeds op zoek naar die vrouw die hem de tirannie van zijn moeder kan doen vergeten, de moeder die hij wilde vermoorden om er zeker van te zijn dat ze zijn leven niet verder zou verpesten. Zijn moeder die regelmatig van partner wisselde en John opzadelde met dezelfde drang naar variatie en de vraag wie wel zijn vader was. Hij, John (1941), beweerde meestal dat hij de zoon van een Engelse piloot was, maar als je het jaartal van zijn geboorte bekijkt, kom je algauw tot de vaststelling dat zijn moeder eerder bevlogen was door een Duitse vliegenier. Langs vechtscheidingen, kaalgeschoren vagina’s, hitsige wijven, liefjes die aan de grond zitten en dat oplossen door mannen te ontvangen, fotomodellen en pornoactrices, leren we dat John zijn eerste seksuele ervaring had toen hij vier jaar was. Hij was er dus vroeg bij. Maar diegenen die hadden gedacht dat ‘Homo Solus’ meer inzicht zou geven in de auteur Vermeulen komen bedrogen uit, misschien dat zijn verhalen voor Playboy en Ché dit als achtergrond hadden, maar dit boek staat volkomen los van de auteur van ‘De ekster op de galg’ en ‘De tuin der lusten’.

Je krijgt zelfs meer inzicht in de auteur in het uitgebreid nawoord van Danny De Laet ‘John Vermeulen, de hordenloper (foei Danny, horde (s en n) die van ons wegliep’, ook afzonderlijk verkrijgbaar met een wat mij een haast volledige bibliografie lijkt en eveneens uitgegeven door Toneelfonds J. Janssens - Antwerpen.

zaterdag 3 maart 2012

EEN LANG STUK OVER DE MONOLOOG SOLDAAT PEACEFUL


MICHAEL MORPURGO




Wat heeft de Engelse auteur Michael Morpurgo (5/10/1943) eigenlijk te maken met de Eerste Wereldoorlog? Is hij een afstammeling van een van die vele Engelsen die hun leven gaven voor ‘poor little Belgium’? Inderdaad! Hij is een nazaat van Emile Leon Cammaerts, een in dichterlijke middens hoog aangeslagen Belgische poëet, die eveneens biograaf was van koning Albert met zijn boek ‘Albert of Belgium, defender of right’(1935). Hij schreef ook ‘Carillon’, een gedicht over het moedige en gemartelde België, waarop de beroemde Engelse componist Edward Elgar muziek zette, en dat in december 1914 in Londen voor het eerst werd uitgevoerd, waarbij de tekst werd gelezen door de beroemde Shakespeare-actrice en tegelijkertijd de echtgenote van Cammaerts, Tita Brand, die ook voor de Engelse vertaling uit het Frans tekende.Uit dit huwelijk sproten enkele kinderen. De oudste was Francis Cammaerts (1916), die zich bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog als gewetensbezwaarde liet registreren. Maar toen zijn broer, die diende bij de RAF, sneuvelde, veranderde hij van mening en werd ingelijfd bij de Special Operations Executive (SOE) in juli 1942. Hij werd naar Frankrijk gezonden en organiseerde daar mede het Geheime Leger. Tegen de tijd dat de landing moest plaatsgrijpen, had hij 10.000 mannen en vrouwen onder zijn bevel. Op 11 augustus 1944 werd hij gearresteerd, samen met zijn voornaamste helper. Maar dankzij een andere Engelse agente werd hij na heel wat moeilijkheden vrijgelaten tegen betaling van twee miljoen francs (en ook met de bedreiging dat de liaison-officier tussen de Franse prefectuur en Gestapo zou worden gedood door het verzet).
En dan is er de dochter Kippe Cammaerts (1918), die later de moeder zou worden van Michael Morpurgo. Haar vader gaf haar de naam Kippe mee, omdat ze geboren werd kort nadat het Belgische leger voor het eerst de Duitsers had verslagen in een gevecht bij de Kippe, een gehucht van Merkem, op 17 april 1918.
Met zo’n voorouders kan het niet anders dat Morpurgo gegrepen is door het virus van de oorlog, maar meer nog door hetgeen die teweeg kan brengen, en dat hij boeken schrijft die een aanklacht tegen die oorlog en zijn gevolgen vormen. Dat deed hij in ‘Oorlogspaard’, waarin een paard herinneringen ophaalt aan de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, nu tot een schitterende film gemaakt. Ook is er ‘Het allermooiste kerstgeschenk’ met de beroemde voetbalmatch Kerstmis 1914 als onderwerp. In ‘Toro!Toro!’ schrijft hij over de Spaanse Burgeroorlog, in ‘Als de zwaluwen uitvliegen’ over de landmijnen in Afrika, en ‘Het verbluffende verhaal van Adolphus Tips’ handelt over de repetities voor de landing in Normandië die aan de Engelse kust een hele volksverhuizing teweegbrachten.
Maar in zijn ‘Soldaat Peaceful’ toont hij zich een ware meester in het genre. Morpurgo liet zich voor de titel inspireren door een naam op een graf aan de Somme. Zijn bedoeling was het falen van de Britse regering aan de kaak te stellen die tot heden ten dage voortgaat, dit inzake de weigering om postuum gratie te verlenen aan die soldaten die werden gefusilleerd wegens lafheid in de Eerste Wereldoorlog, terwijl nu algemeen is aanvaard dat het hier om shellshock (oorlogsneurose) en andere neuroses gaat. Frankrijk en Nieuw-Zeeland heeft hen al pardon verleend. In ‘Paths of Glory’ heeft Stanley Kubrick zich al in 1957 laten inspireren door de roman van Humphrey Cobb, dat eveneens een geval van zogenaamde lafheid tot onderwerp heeft.
De Engelse theaterwereld had al snel begrepen dat ze dit verhaal moesten brengen, zodat de beleidsmakers het zouden zien, want Michael Morpurgo wordt nu eenmaal gezien als “maar een jeugdauteur” en die wordt dus niet gelezen door de beleidsmakers, als die al lezen. Het Britse publiek ging en gaat echter en masse kijken naar de monoloog die Simon Reade ervan maakte. Hij maakte ook het luisterspel dat als Saturday Play op BBC radio 4 werd uitgezonden (4/2/2012).
Maar ook auteur Morpurgo heeft zijn eigen show over de twee broers, waarin Tommo Peaceful terugkijkt op zijn leven gedurende een lange nacht aan het Ieperse front. Met liederen uit WO1 gezongen door Coope, Boyes en Simpson – een Engels a capella trio dat roots muziek brengt - en evocatief voorlezen van Morpurgo wordt 1 uur en 15 minuten van protest gevuld.
Het was haast zeker dat deze monoloog, spelend in Vlaanderen tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook de Vlaamse theaters zou halen. Paljas producties, een professioneel reizend theatergezelschap gesticht door Gerd de Ley, kreeg met hoofdrolvertolker Erik Burke een nieuwe ster in huis.

Erik Burke
FOTO: ERIK WILLAME

Het stuk volgens de folder: Soldaat Peaceful wil niet vergeten. Hij werd tijdens de Grote Oorlog gerekruteerd om als veel te jonge soldaat in Vlaanderen te gaan vechten tegen het Duitse leger. Jaren later neemt hij ons mee in een spel van herinnering en tijd over zijn onverwerkte verleden. Hij vertelt ons over zijn gelukkige jeugdjaren op het Britse platteland, de opwindende avonturen met Molly en Dikke John, zijn liefde voor Ma en voor zijn grote broer en voorbeeld, Charlie. Dit alles wordt echter overschaduwd door de vroege dood van zijn vader. Uiteindelijk moeten de warme herinneringen plaatsmaken voor de brutaliteit van de oorlog, die hem genadeloos de loopgraven injaagt en hem confronteert met de even gruwelijke, als onbegrijpelijke oorlogslogica.
Het stuk volgens mij: als je maar eenmaal per jaar naar het theater gaat, ga dan naar ‘Soldaat Peaceful’ een sober maar prachtig stuk in een sobere regie van Ron Cornet en met een krachttoer van acteur Erik Burke. Binnenkort in een zaal bij u in de buurt!