Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

woensdag 6 juni 2012

ALS DE KONINGIN EEN FEESTJE GEEFT

RENÉE FLEMING

Maandagavond was het feest, The Diamond Jubilee Concert op BBC1. Nadat we Cliff Richard enkele van zijn oudere hits slechter dan ooit zagen brengen, kwam de lievelingszanger van veel Britten aan bod: Alfie Boe. Toevallig ontdekt toen iemand hem hoorde zingen in de autowerkplaats waar hij werkte, heeft hij zich opgewerkt tot een behoorlijk goede zanger, maar net zoals Mario Lanza indertijd, te licht voor opera en goed genoeg voor de lichtere rollen zoals in 'La Bohème' en 'Les Misérables'. Dat deed hij dan ook met een behoorlijke 'Torna a Surriento' die overging in 'It's Now Or Never', die ik dan toch nog altijd van Elvis verkies. Zijn duet vanop het balkon van Buckingham Palace - de eerste maal dat iemand anders dan een koninklijke hoogheid daar kwam - met de lyrische sopraan Renée Fleming, 'Somewhere' uit West Side Story, was goed, maar als je net daarvoor Fleming 'Un Bel de Vedremo' uit Madame Butterfly van Puccini haast perfect hebt horen itvoeren, vind je het jammer dat ze zich met de lagere regionen van de muziek bezighoudt. Haar vertolkingen van Händel, Mozart, Gounod, en Massenet zijn van de beste in hun soort. Hoewel op het Obama Inaugral Celebration Concert was haar 'You'll Never Walk Alone' van een betere klasse dan Judy Garland die toch een favoriete van me is.
De roodharige Iers-Britse krullenbol, Ed Sheeran, die al EP's maakt sinds 2005, bracht zijn hitsingle, alleen duurde die wat lang. Robbie Williams' 'Mack the Knife' was goed, maar ik heb er wel betere in mijn platencollectie steken.
Ook Tom Jones mocht niet ontbreken en de man weet perfect zijn beperkingen te verbergen, zodat je in hem blijft geloven en zijn Spaansgetinte 'Delilah' was af. Het was toen dat de queen haar intrede deed, wat Lenny Henry inspireerde tot 'You missed Tom Jones, you just live over there'. Annie Lennox had wat engelenvleugels aangehecht en zong zoals ze eruitzag: belachelijk. Shirley Bassey, tja, er was ooit eens, maar nu niet meer. Jools Holland kan soms echt goed zijn, maar het nummer, 'You are so beautiful', dat hij hier samen met de zwarte zangeres Ruby Turner vermoordde bleef dus beneden ieder niveau. Elton John zou zich beter tot zijn pianospel beperken, want zijn zingen is brabbelen geworden. Kylie Minogue kreeg de gelegenheid om een stukje van haar liveshow te brengen, maar je kunt haar niet anders dan een Madonna imitatie noemen.
De op 4 juni 1982 in Shenyang geboren Chinese pianist Lang Lang speelde zijn moord op de 'Rapsodie in blue' van Gershwin en er was ook Grace Jones die een afgietsel bracht van het afgietsel dat ze altijd is geweest. Van Stevie Wonder heb ik nooit gehouden, zelfs toen hij nog little was, zodat dit optreden aan mij voorbijging, omdat ik toen bezig was met de tafel te zetten voor de volgende ochtend.
Gary Barlow (Take That) en Andrew Lloyd Webber, die de hele boel hadden samengebracht, brachten een versie van hun speciaal voor deze dag gecomponeerde 'Sing', samen met de Commonwealth Band en de Military Wifes onder leiding van Engelands (en mijn( geliefde koordirigent, Gareth Malone.



Toen na Madness eindelijk Paul McCartney mocht aantreden, kwam er werkelijk een hoogtepunt. Paul, die licht verkouden bleek en hier en daar een uitschuiver had, bracht zijn magistrale rock ballade voor de James Bondfilm 'Live and Let Die' ondersteund door een schitterende lichtshow, een voorspel op het later 4 minuten durende vuurwerk. Maar alles was af aan zijn optreden en je kon aan alles zien wat een professionele entertainer hij is, en toen hij tenslotte alle artiesten terug op de scène bracht om samen met het publiek een versie van 'Ob la di Ob la da' te brengen, kon de avond niet meer stuk.
Ja, ook nog even vermelden: met de koningin mocht ook worden gespot, mild, maar toch, en standup comedian Lennie Henry maakte daar dankbaar gebruik van, ook Miranda Hart, Jimmy Carr en Rob Brydon namen om beurten de honeurs waar.

HET STINKT HIER


Iedereen kent de uitdrukking: EIGEN LOF STINKT. Als je de opgewekte berichten van politici van allerlei slag de laatste tijd hoort, gaat het over niets anders dan zichzelf op de borst kloppen. Wat moet het er stinken in de senaat, in de kamer, in de provincieraden en andere gemeenteraden!!!
Ze moeten wel opletten met wat ze op hun affiches laten afdrukken, neem nu die brave Philip Heylen (cultuurschepen van Antwerpen) die op zijn affiche de slogan PHILIP HEYLEN HEEFT NOG MEER IN PETTO VOOR ANTWERPEN voert. Zoiets zet je aan het denken, je kunt er allerlei negatiefs bij verzinnen, bijvoorbeeld enkele inbrekers die bezig zijn met hun dagelijks werk (politici gaan wel niet zover, maar ze bestelen je toch langs de belastingen om), of je ziet enkele politieagenten die lijdzaam moeten toekijken hoe enkele minderheden de halve stad in diggelen slaan, dit omdat de politici het hen hebben opgelegd.
Ik zeg het maar, de mensen geloven steeds minder jullie beloftes heren politici, dus probeer ons geen blaasjes wijs te maken, maar doe je werk zoals het hoort.