Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

vrijdag 28 december 2012

IT TAKES A THIEF TO CATCH A THIEF


RECHTS BENEDEN: VOORMALIGE KLANT VAN DEXIA
Belfius neemt extra maatregelen om haar bankautomaten te beveiligen. Die zijn noodzakelijk omdat veel misdadigers nog altijd toeslaan aan die automaten. Zo moet je bij Belfius niet alleen je bankcode ingeven, in sommige gevallen ook je geboortedatum.

donderdag 20 december 2012

ALWEER ZES JAAR GELEDEN

John Riedijk

08-06-1948 21-12-2006
Crematie te 'Hofwijk', Rotterdam

Het bericht was simpel.
Zes jaar geleden, op 21 december 2006 is mijn vriend John Riedijk op 58-jarige leeftijd overleden. Je dacht dat het leven in hem verroest was, maar dat bleek dus niet zo te zijn.
Hij vertaalde voor verschillende uitgevers, maar ik denk dat hij de meeste meesterwerkjes, zoals hij zijn vertalingen zelf betitelde, voor Facet, mijn toenmalige uitgeverij maakte. We gingen intens samenwerken nadat hij in 1988 terugkwam van India, waar hij zich onledig hield met herbebossing, land- tuinbouw, waterputten, ledig met spirituele reisjes.

Hij vertaalde tientallen boeken uit het Engels en het Duits. De humorvolle titels van Margaret Mahy (Zoetwaterpiraten/Hier komt de krokodil), het ongerijmde, dwaze en zotte van Kaye Umansky (Pongwiffy), het indringende van Sherryl Jordan (De razende stilte/Geheim sacrament), het doordringen in de menselijke psyche van Welwyn Wilton Katz (Het lied van de walvis), het engagement van Gudrun Pausewang (De poort) en Buchi Emecheta (De tweekamp), het avontuur en het respect voor de natuur van Eric Campbell (Waar leeuwen sterven), de soms politieke stellingname van Federica de Cesco (De gouden daken van Lhasa/Witte kraanvogel boven Tibet), het absurde van Paul Jennings (Dodelijk!) en Morris Gleitzman (Zielig/Druiloren), de indringende Richard Mosher (Zazoo), allen waren ze een kolfje naar zijn hand.

Behalve vertaler bij Facet was hij ook verbonden aan de Nederlandse uitgeverij Asoka - dat nu vecht om te kunnen overleven: "John was een bijzonder mens", aldus Asokadirecteur Gerolf T'Hooft. "Zijn werk als freelance vertaler en later als medewerker van de uitgeverijen maakte onlosmakelijk deel uit van zijn levenswijze en werd gevoed door wijsheid, humor en mededogen."

De eerste uitgave van G. T’Hooft – toen nog in Gent - ‘Met open lege handen. Over enkele gelijkenissen van Jezus’ (1987) van Emiel de Keyser (schilder en tekenaar) werd mij ooit toegespeeld door John, met de vraag of ik hiervan de verdeling in België op mij wilde nemen, wat ik ook deed.
John, Gerolf, ik we gingen onze eigen weg, maar kwamen elkaar onderweg ergens tegen.

woensdag 19 december 2012

BRIEF VAN ROGER RENNENBERG


Ik word niet goed van al dat ophemelen van die toch zo gekwetste en aangeslagen Patrick Janssens: "een burgemeester met onvoorwaardelijk engagement en een passionele liefde voor zijn (sic) stad" (Lex Molenaar) en "de man van respect en overleg wars van elke agressie" (Yasmine Kherbache), beiden op 10 december,  resp. in GvA en op Radio 1. Zijn vaandelvlucht uit de gemeenteraad wordt zelfs als een daad van politiek gezond verstand uitgelegd: "het past toch niet dat een burgemeester, die boven de partijen stond (sic), nu plots oppositie zou moeten gaan voeren en zich daarbij agressief i.p.v. verzoenend zou moeten opstellen".

Hoe bestaat het in vredesnaam?

Is iedereen plots echt vergeten hoe deze autocratische, koude tacticus achter de schermen constant en genadeloos met zijn tegenstanders afrekende? Hoe hij Leona Detiège - nochtans een harde tante - deed opstappen door druk te zetten op de politieke carrière van dochter Maya? Hoe journalisten, die iets hadden geschreven wat hem onwelgevallig was, de volgende dag over "gebroken armen en benen" mochten rapporteren i.p.v. over de Antwerpse schandalen? Hij ging eigenlijk zowat overal met vuile voeten door, steeds zonder aanzien des persoons, of het nu om politici, om journalisten of om ambtenaren ging: de wil van Patrick was wet en wee diegene die daar durfde tegenin gaan.

Wanneer een haai zelf wordt doodgebeten, zijn krokodillentranen vrij ongepast.

 

Dr. Roger Rennenberg

Deurne

zondag 9 december 2012

RIDLEY SCOTT EINDELIJK ONDERWEG?

David Webb Peoples was de vierde auteur die het scenario van ‘De Eeuwige Oorlog’ zou aanpakken, schreef ik op deze blog op dinsdag 17 augustus 2010. Niks van. De roman van Joe Haldeman, een SF-verhaal geschreven vanuit zijn persoonlijke ervaringen opgedaan tijdens de Vietnamoorlog is behoorlijk complex. In ‘De Eeuwige Oorlog’ raken Mensen en Tauranen verwikkeld in de eerste intergalactische oorlog. Hoofdpersonage William Mandella wordt gevolgd over drie delen in een niets ontziende strijd, waarin alles is geoorloofd. De combinatie van tijdsparadoxen met eindeloze ruimtereizen zorgen ervoor dat de techniek verouderd is wanneer de strijdmacht ter plekke komt. Steeds lopen beide partijen achter de feiten van het thuisfront aan. De roman blijkt echter velen de krachten te boven te gaan, hoewel ze volgens mij best kunnen teruggrijpen naar de verstripping van Marvano (Marc Vanoppen). ‘De Eeuwige Oorlog’ won al in 2001 de Bronzen Adhemar en bestaat uit 3 delen (De eeuwige oorlog 1; Soldaat Mandella; 2010-2020 (1988), De eeuwige oorlog 2; Luitenant Mandella; 2020-2203 (1989), De eeuwige oorlog 3; Majoor Mandella; 2203-3177 (1989)) Toenmalig minister Bert Anciaux zei bij de uitreiking op 15 december 2001:

“Ik ben dan ook heel blij dat ik de Bronzen Adhemar dit jaar uitreik aan Marvano. Hij heeft nog steeds de werkkracht en het enthousiasme van de vroegere auteurs maar zoals het verslag van de jury meldt is hij één van de eerste Vlaamse striptekenaars die Amerikaanse comic-achtige Science Fiction dichter bij het publiek heeft gebracht. “The Forever War’ van de Amerikaanse Vietnam veteran Joe Haldeman krijgt dankzij onze tekenaar Marvano een nieuwe dimensie en een nieuw publiek en de Vlaamse strip krijgt een universele dimensie.”

Maar misschien doet nummer vijf, D.W. Harper, dat wel. Harper die production manager was voor meer dan 40 films, heeft zich opgeworpen als scenarist en recent zijn ze zijn ‘All You need is Kill’ – naar een roman van Hiroshi Sakurazaka - aan het verfilmen, terwijl ‘Hansel and Gretel Witch Hunters’ – een origineel scenario in samenwerking met de Noor Tommy Wirkola - net is afgewerkt en volgend jaar in de zalen komt. Ridley Scott die al 25 jaar lang de droom koestert om de SF-roman van Joe Haldeman uit 1974 te verfilmen, heeft Harper dus gevraagd om de roman om te zetten in een verfilmbaar geheel. Scott verwierf de filmrechten in 2008 nadat ze sinds het verschijnen van de roman in handen waren van Richard Edlund die verantwoordelijk was voor de VFX (visual effects) van ‘Raiders of the Lost Ark’ en die er zijn eigen eerste film wilde mee maken, maar nooit genoeg geld bij elkaar kon sprokkelen. ‘De Eeuwige Oorlog’ kreeg de Nebula Award in 1975. De Nebula Award is een prijs die elk jaar wordt toegekend door de Science Fiction and Fantasy Writers of America (SFWA) voor de beste sciencefictionverhalen die in de Verenigde Staten in de twee voorgaande jaren zijn gepubliceerd. Een jaar later volgde de Hugo Award. De Hugo Award is een prijs die sinds 1953 jaarlijks wordt uitgereikt voor de beste sciencefiction- of fantasyverhalen van het afgelopen jaar.

woensdag 5 december 2012

PLEINTJESOORLOG


BEWERING:
Rudi Vranckx: 'Moslims zijn de favoriete zondebokken van deze tijd'
ANTWOORD
Neen, dat is Bart De Wever.

BEWERING:
Kristien Hemmerechts: Culturo's 'huiveren' voor Bart De Wever
ANTWOORD:
Neen, alleen de linkse culturo's die tot de HUMO-MORGEN bendes behoren. Ik ben het eens met Peter De Rover die vindt dat Bart De Wever het idioot vindt om daar een symboliek aan te hangen van Pieter De Coninck moet buiten en Herman De Coninck moet binnen. Dan wordt het een politiek statement en geen cultureel statement.

Ik vraag me af waarom ze er nu mee op de proppen komen, nu de socialisten eruit zijn geschopt. De Coninck is op 22 mei 1997 overleden, dus hebben ze 15 jaar de tijd gehad om het te doen. Wat ze ook beweren dit is NV-A en Bart De Wever jennen. Wat zijn die sossen toch slechte verliezers.

En Hemmerechts zou eens moeten nadenken wie uiteindelijk Herman De Coninck de grote kans heeft gegeven, zijn eerste boeken
1968. Lachen tot je zwart ziet. Leuven: De Clauwaert.
1969. De lenige liefde. Brugge: Orion – Desclée De Brouwer. 70p.
zijn wel bij een Vlaamsdenkende en/of katholieke uitgeverij uitgegeven.




EEN BOEK GEVEN MET SINTERKLAAS IS NOOIT FOUT