Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zaterdag 30 november 2013

DE DIAMANTEN KOGEL UITGEREIKT


Gisteravond, aan de einde van de slachtmaand, werd de laureaat van de Diamanten Kogel - het is wel geen kogel, maar een boksbeugel - bekendgemaakt in het Letterenhuis, waar meteen een statement werd gemaakt door de misdaadroman bij de letteren in te delen.
Tussen het geweld van de grote uitgeefconcerns loopt er de dwerg uitgever Kramat rond, een uitgeverij met een visie, en het is bij deze uitgever dat Rudy Soetewey trouw blijft uitgeven. Ik ben het niet altijd eens geweest met Rudy en had enkele bezwaren tegen de eveneens voor de Diamanten Kogel genomineerde Getuigen, maar met het nu met de Diamanten Kogel bekroonde 2017 heeft hij zijn voetstappen voor altijd nagelaten in de Vlaemsche wereld van de misdaadliteratuur. En voor eenmaal ben ik het eens met Danny De Laet die schreef: "Wat een fabelachtige roman is dit? Als hij dit jaar de Diamanten Kogel niet krijgt, kennen de juryleden er niets van."
Kwatongen zullen beweren dat de juryleden dan maar eieren voor hun geld hebben gekozen en voor 2017 hebben gestemd, omdat ze anders de banvloek van Danny De Laet over zich heen hadden geroepen, en die heeft nu eenmaal een smerige pen.


dinsdag 26 november 2013

ALSOF ER GEEN WETTEN VAN WELVOEGLIJKHEID BESTAAN


Gisteren kreeg ik DE ROOIE ANTWERPENAAR in de brievenbus. Mij niet gelaten, die rooien moeten maar doen wat ze doen. Maar de opvallende gelijkenis met DE NIEUWE ANTWERPENAAR, die gaat verdwijnen wegens besparingen, deed me toch even slikken. Als voormalig uitgever begon ik na te denken over het copyright. De voorpagina en de opmaak zijn gestolen, ooit heeft iemand die opmaak ontworpen en werd hiervoor waarschijnlijk ruim betaald. Die iemand heeft ofwel zelf de rechten, ofwel heeft hij dat copyright verkocht aan de stad Antwerpen, in ieder geval die rooien zijn dus dieven.
Wat me direct opviel was de voorpagina met de titel: Heimwee naar zee. In het artikel worden de afgeschafte zeeklassen op de korrel genomen. Er wordt niet bij verteld dat het gebrek aan belangstelling de grootste oorzaak voor het opdoeken is. Trouwens is de huidige toestand niet zoals die 40 à 50 jaar geleden was, toen de meeste van de stadskinderen nog nooit de zee hadden gezien. Iedere burger, ook de minder begoeden, heeft zowat zijn auto en in vele gezinnen zijn er zelfs twee - ook in de zogenaamde allochtone gezinnen, of misschien in veel gevallen net juist daar - en de zee ligt niet zo veraf van Antwerpen. En met de trein was U er al geweest, om een vroege slogan van de spoorwegen te gebruiken, en die is helemaal niet zo duur als het om kinderen gaat.
Dus over de inhoud gesproken, al wat de huidige coalitie doet is verkeerd vooral de besparingen, terwijl er door die rooien vergeten wordt dat ze jarenlang aan potverteren hebben gedaan en niet alleen het stadhuis als een halve ruïne hebben achtergelaten, maar ook heel wat andere gebouwen - vooral scholen - zijn in erbarmelijke staat. De schulden waren gedaald, juist, maar je kunt natuurlijk veel besparen door niet te doen wat moet worden gedaan.
Het belangrijkste zou ik echter vergeten, nergens heb ik een verantwoordelijke uitgever kunnen vinden en als ik het goed voorheb moet die op ieder drukwerk voorkomen. Genoeg namen echter in dat blaadje, misschien moeten ze allemaal tegelijk worden gedagvaard.

zaterdag 23 november 2013

RUSTIG LIGGEN ROTTEN


In Het Laatste Nieuws kon je 21 november lezen:
In Rotterdam heeft een vrouw ongeveer tien jaar dood in haar huis gelegen. Agenten ontdekten haar stoffelijk overschot nadat bouwvakkers, die in de straat aan het werk waren, bij haar geen gehoor kregen toen ze aanbelden.

Ze waarschuwden daarop de politie. De politie zegt dat de vrouw op 74-jarige leeftijd is overleden. In de 10 jaar heeft niemand haar overlijden opgemerkt.

Op 19 november kon je in dezelfde krant lezen:
Een 69-jarige vrouw heeft het lichaam van haar man, die waarschijnlijk op natuurlijke wijze is overleden, bijna een jaar lang in haar appartement in Anderlecht laten liggen. Dat schrijft La Dernière Heure. Meer nog, gedurende al die tijd sliep ze ook gewoon naast het levenloze lichaam alsof er niets aan de hand was.



Het lichaam is intussen al gemummificeerd en werd vrijdag op het bed ontdekt. De vrouw werd uit haar huis gezet omdat de huur voor het appartement sinds november vorig jaar niet meer betaald was. Tegen de buren hield de vrouw vol dat haar man een tijdje weg was voor een behandeling. Naast de lugubere ontdekking in de slaapkamer, stootte de politie ook nog op het kadaver van de hond des huizes dat al die tijd in de keuken was blijven liggen. Het Brussels parket laat weten dat een onderzoek is geopend "om duidelijkheid te krijgen over deze zaak." Op het lichaam zal een autopsie uitgevoerd worden. De vrouw is niet opgesloten.
De Luikse wetsdokter Philippe Boxho zegt in La DH nauwelijks verbaasd te zijn door dit soort gedrag. "Het zijn mensen met ernstige fysieke problemen, of oude mensen die dement zijn. Bij sommigen dringt het niet door dat de ander dood is. Anderen weigeren dan weer de ander als dood te zien, een beetje zoals een zwangerschapsontkenning."

Als je deze berichten leest net nadat je De KINDERSPELEN, de debuutroman van Marc Pairon, hebt gelezen, besef je dat Pairon ons in zijn boek een spiegel heeft voorgehouden die er wezen mag. Een vraag die me voortdurend bezighield bij het lezen was het feit of Droezel, de moeder, nu dood was en langzaam mummificeerde, of dat ze nog leefde. Pairon gebruikt het thema van twee oudjes waarvan er een langzaam dementeert, om ons een beeld te schilderen van de verharding van de maatschappij. Een maatschappij waarin men zijn naaste buur zelfs niet meer kent, een maatschappij waarin kindermisbruik dagelijks het nieuws haalt, een maatschappij waarin je rustig kunt liggen rotten omdat de mensen hun neus ophalen voor wat er buiten hun huis, tuin en keukentje gebeurt.

De Kinderspelen, Stichting Charles Catteau, 240 pag, 14.50 €
 

vrijdag 22 november 2013

DE DAG DAT KENNEDY STIERF



Deze uittreksels werden ontleend aan het nog te verschijnen boek Duister Verleden: pulpfiction schrijvers, films noirs en communistenjagers van mijzelf.

 


Richard Crenna
Slattery's People (1964-65) was een 60 minuten durende drama serie die zich afspeelde op het niveau van de staat en zijn politiek, iedere aflevering was een les in civiele opvoeding. Met een beetje goeie wil zou je het de voorloper kunnen noemen van "The Senator" (1970-71) met Hal Holbrook en "The West Wing" (1999-2006).

Iedere aflevering had een hedendaags sociaal probleem als onderwerp:, abortus, elektronische bewaking, het beschadigen van politieke tegenstanders. Alles bij elkaar waren het er 36, en degelijke research en sterke acteursprestaties waren kenmerkend. Richard Crenna was James Slattery en hij werd omringd met sterren als, Ed Asner, Claude Akins, Barbara Eden, Arthur Hill, Paul Burke, Robert Lansing, Robert Blake,  Sally Kellerman en Vera Miles.

De pilootfilm werd opgenomen in  California State Capital Building. De eerste dag van opname was 22 november 1963 – de dag dat John Kennedy werd neergeschoten in Dallas.
                                                   ************* 

Joy Davidman zocht ondertussen haar heil in de letteren en het was bij het lezen van de boeken van C.S. Lewis dat ze besloot zich tot het katholicisme te bekeren. Davidman vroeg de echtscheiding, kreeg ze en vertrok vervolgens naar Engeland met medeneming van haar kinderen. Daar begon ze een correspondentie met de 17 jaar oudere C.S. Lewis, die later wereldberoemd werd met De kronieken van Narnia (die in 1950 in willekeurige volgorde  begonnen te verschijnen). In enkele van haar brieven vroeg ze om hem te ontmoeten en Lewis, die wat graag brieven met haar wisselde omdat hij nog nooit zo’n verstandige vrouw had gekend, zag er dan ook niet tegenop haar te ontmoeten. Dat mondde uit in een civiel huwelijk, zodat Davidman in de UK kon blijven.

In een brief van Warren Lewis, broer van, kunnen we lezen: "For Jack the attraction was at first undoubtedly intellectual. Joy was the only woman whom he had met... who had a brain which matched his own in suppleness, in width of interest, and in analytical grasp, and above all in humour and a sense of fun."

Nadat bij  Davidman terminale beenkanker werd ontdekt drong ze aan op een christelijk huwelijk, wat niet zo voor de hand lag voor een gescheiden vrouw in de Church of England, maar het kwam in orde en het huwelijk werd voltrokken op haar ziekenhuisbed in 1957. Tijdens een korte opflakkering ging het paar samenleven, broer Warren was eveneens van de partij, maar de kanker overwon en Joy stierf in 1960.

Het verhaal van hun liefde werd de tv-film Shadowlands (1985) met Joss Ackland (Lewis) en Claire Bloom (Davidman). Haast even sterk als - indien niet sterker dan - de latere bioscoopfilm Shadowlands (1993) met Anthony Hopkins en Debra Winger.

Toen Lewis stierf op 22 november 1963 kreeg hij nauwelijks enige aandacht in de pers, die dag werd immers J.F.Kennedy vermoord en overleed de toen veel beroemdere auteur Aldous Huxley.

zaterdag 16 november 2013

Romandebuut van Marc Pairon



                            Romandebuut van Marc Pairon:

van straatkind tot bestsellerauteur

 
Op 20 november verschijnt ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Rechten van het Kind het romandebuut van Marc Pairon (1959, Kalmthout). In De Kinderspelen vertelt hij op ongewone wijze de lotgevallen van een hartstochtelijk plattelandsgezin, dat zich uit de ‘eerste wereld’ heeft teruggetrokken. Toch blijft de moderne samenleving herkenbaar en laat ze zich geregeld van haar onzedelijke kant zien. De Kinderspelen is een indringend en ontroerend verhaal over incest, dementie, racisme, materialisme…

 
Met de publicatie van deze roman wil Marc Pairon, verwijzend naar zijn eigen verleden, extra aandacht vestigen op de Internationale Dag van de Rechten van het Kind. In De Kinderspelen is één van de verhaallijnen de kinderrechten: het recht op veilig drinkwater, het recht om op te groeien bij familie, het recht op spelen, het recht op bescherming tegen mishandeling en (huiselijk) geweld, het recht op eigen geloof en cultuur…

 
De voorverkoop aan de boekhandels liep bijzonder goed en de uitgeverij ontving al diverse positieve reacties.  Pairons filosofische beschouwingen vallen duidelijk in de smaak. Dit is opmerkelijk want Marc Pairon is een autodidact. Door familiale omstandigheden zat de auteur slechts tot zijn vijftiende op de schoolbanken en zwierf hij de rest van zijn jeugd door Europa. In Frankrijk was hij ober en koeherder, werkte hij in de druiven en tomatenoogst, in Griekenland waren het citroenen en olijven en was hij receptionist in een hotel in Athene, in het Portugese Fatima was hij gids, in Amsterdam werd hij sandwichman voor een striptent en nachtportier in een hotel, in Zwitserland was hij achtereenvolgens tuinman, landbouwer, schoorsteenveger, krantenbezorger en barman.
Pairon is helemaal niet belezen, met uitzondering van de verplichte schoolliteratuur van destijds. Vanuit dat kennisisolement kwamen zijn geschriften tot stand.

 
In 2009 kreeg Marc Pairon omwille van enkele geslaagde populaire poëziepublicaties van de pers de titel ‘Het enfant terrible van de poëzie’ toebedeeld. In 2012 publiceerde hij Een doofpot is een Belgisch streekgerecht, een bundel met een duizendtal pittige spreuken. Sommige van deze spreuken werden naar het Engels, Italiaans en Arabisch vertaald en werden in meer dan 20 bloemlezingen opgenomen. Inmiddels gingen er in Vlaanderen van Een doofpot is een Belgisch streekgerecht al ruim 5.000 exemplaren over de toonbank. Onlangs verscheen bij de Nederlandse uitgeverij De Lantaarn Spreuken met een knipoog een kalender vol met citaten en wijsheden van Pairon, en citaten van een auteur is binnen het Nederlands taalgebied eerder zeldzaam.

 
 
Enkele commentaren op De Kinderspelen

 
 ‘In mijn hele carrière heb ik geen een tekst onder handen gehad waarvan ik zo genoten heb. Het is een mooi en ontroerend boek. Tijdens sommige passages stonden de tranen me in de ogen, op veel andere plaatsen (of zelfs dezelfde) schoot ik in de lach.’
Harrie Baken (NL), lector

 
‘De Kinderspelen vormen de schemerzone tussen de filosofische vermaningen van Bernard Mandeville en de wonderlijke avonturen van Alice door Lewis Carroll. In deze bijzonder bruisende vertelling overstijgt Bruegels schilderij alle schijnbare begrenzingen en verheft de argeloosheid tot eeuwige waarde.’
Lukas De Vos (B), auteur, journalist

 
‘Een aandoenlijke parabel boordevol bevrijdende fantasie, hilarische gedachtekronkels en poëtische verrassingen, waarin Pieter Bruegel en zijn 'Kinderspelen' een centrale rol spelen: hartverwarmende & hoopgevende stof tot (diep) nadenken...’
Luc Pay (B), essayist

 
‘De Kinderspelen is een aaneenschakeling van taaljuweeltjes.
Puur leesgenot.’
Lulu Wang (NL), romancière


'De Kinderspelen is een bijzonder vlot geschreven, ontroerende brok literatuur. Niettegenstaande sommige zware thema’s, zoals dementie en kindermisbruik, schuifelt over elke pagina een fluwelen humor. Een prachtige en sprookjesachtige roman.’ 
André Oyen (B), recensent

 

dinsdag 12 november 2013

STRIKE EN STROKE


De mogelijkheid tot voorpublicatie is de laatste jaren weggevallen door het verdwijnen van de striptijdschriften. Dit is bijzonder nefast voor de jongere auteurs, die daardoor onvoldoende kansen krijgen om hun talent kenbaar te maken aan het grote publiek.Om hieraan te verhelpen heeft het Stripgilde (een vakvereniging die de belangen van stripauteurs, tekenaars en scenaristen behartigt )  nieuwe mogelijkheden gecreëerd.
Uniek aan deze magazines is dat er nooit eerder een brug werd geslagen tussen de traditionele strip en de 'graphic novel' strips. Met een frisse mix van bekende en minder bekende auteurs biedt het Vlaamse Onafhankelijke Stripgilde voor het eerst in het Nederlands taalgebied een platform van zowel auteursstrips als familiestrips.




Met de twee magazines, Strike en Stroke, neemt het Stripgilde de strip ook mee in de 21ste eeuw door af te stappen van het klassieke papieren concept en exclusief digitaal voor tablet (o.a. iPad en Samsung Galaxy tab) uit te geven via de app van ABOMENTUM, die ook de digitale versies van Ché, Menzo etc.. uitbrengt.
Elk magazine zal tweewekelijks verschijnen waarbij om de week ofwel Strike ofwel Stroke zal verschijnen. Per nieuw nummer worden ongeveer 40 pagina's aangeboden, waarbij de inhoud gevuld wordt door zowel doorwinterde en gelauwerde auteurs zoals Steven Dupré (Bronzen Adhemar 2011), Kristof Spaey, Marcel Rouffa en Marc Legendre (Bronzen Adhemar 2013) alsook aanstormend talent zoals Delphine Frantzen (studeerde af aan Sint-Lukas te Brussel in 2012), Pieter Rosseel en Isabelle Baele (Syntra 2013).



strike@stripgilde.be
Marcel Rouffa (Hoofdredacteur)
Ivan Claeys
Rik Dewulf
Patrick Van Oppen
Redactie STROKE
stroke@stripgilde.be
Peter Moerenhout (Hoofdredacteur)
Steven Dupré
Kristof Spaey
Ivan Claeys





zaterdag 9 november 2013

DYLAN MARLAIS THOMAS


Dylan Marlais Thomas ( 27 oktober 1914 - 9 november 1953) wordt terecht beschouwd als een van de belangrijkste dichters van de 20e eeuw. En in Wales zijn ze hem nog niet vergeten. Vandaag, op de zestigste verjaardag van zijn dood, bij het tv-voorspel op de rugbymatch Zuid-Afrika - Wales werden er teksten van Thomas gebruikt als commentaar op de rugby van een historische rugbymatch. En dat het allemaal begon met plagiaat! Op twaalfjarige leeftijd verkocht Thomas zijn eerste gedicht, dat hij erg vrij had overgeschreven van een plaatselijke krant.
Het gedicht dat voor mij mijlenver voorstaat op al de andere is:

Do not go gentle into that good night
                                                                                               
Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.


donderdag 7 november 2013

ZEVEN NOVEMBER


* Albert Camus die stierf in 1960, zou vandaag 100 zijn geworden. In Frankrijk verschenen aan de lopende band herdrukken, en vieringen zijn niet van de lucht. Zijn boeken De Vreemdeling (L'Étranger) (1942) en De pest (La peste) (1947) moet men zeker gelezen hebben.

* Bij ons in Vlaanderen wordt de 100ste verjaardag van het uitbreken van de Grote Oorlog herdacht, met herdrukken en nieuwe titels, ik heb er méér dan honderd geteld. Ik koos er twee uit. Als Antwerpenaar moet ik natuurlijk gaan voor de oorlogsdagboeken van Virginie Loveling (de lovelingstraat is trouwens bij mij om de hoek), en daarnaast moet ik verwijzen naar Oorlog en terpentijn van Stefan Hertmans, die niet genoeg lof kan worden toegezwaaid voor zijn boek dat is gebaseerd op de authentieke dagboeken van zijn grootvader-frontsoldaat. Ook in het buitenland weten ze dat al: Duitse, Franse, Engelse, Australische en Deense vertalingen komen binnenkort op de markt.
Het artikel over de Eerste Wereldoorlog op Wikipedia kun je lezen in maar liefst 162 talen. De literaire agent van Hertmans heeft nog veel werk voor de boeg.

* 35 jaar geleden, 7 november 1978, stond er in de Boekenbeurs column van Piet Sterckx te lezen: Wie halverwege de beurs verstek moest maken is uitgever Walter Soethoudt. Hij werd overvallen door griep, om deze ziekte te bestrijden dronk hij een flinke hoeveelheid grog. De bacillen bezweken, maar Walter Soethoudt ligt nu te bed met een levercrisis.

Dit jaar valt het wel mee, maar keelpijn en niesbuien samen met een lopende neus, kondigen niet veel goeds aan, net nu ik mijn haar heb laten kortwieken. Het heerst, het is wel niet de pest maar het kan verdomd lastig zijn.
 

zaterdag 2 november 2013

NOTWENDIG


Als je in het tramhokje net voor ingang één voor de Antwerpse Boekenbeurs staat, sta je voor een enorme boekenkast, met in het midden een reclame voor Grimbergen (bier). Natuurlijk een goed idee. Alleen gaat het hier om Duitse boeken. Niet dat ik daar iets tegen heb, integendeel, want een der eerste antiracisme affiches ging uit van de Duitse Boekhandelaars. Op deze affiche kon je een boekenkast zien met veel lege plaatsen en daaronder stond: Ausländer Rausch? en dan kon je zien wat er gebeurt wanneer je enkel nog de boeken van je heimat mag en kunt lezen. Wat me op deze gedachte bracht was het feit dat er in die kast een boek stond met de titel: Notwendige Geschichten en dat is  samengesteld door Marcel Reich-Ranicki. Deze Marcel die op 18 september van dit jaar stierf was een leven lang voorvechter voor het vrije woord en hij wist waarover hij sprak.
Wat me echter wel van het hart moet, is dat de uurregeling van de trams verdwenen is en er is toch een tweede hokje waarin die konden worden opgehangen.
In ieder geval ga ik morgen nog wat titels kijken.
Deze link kreeg ik van een vriend: http://www.youtube.com/watch?v=jsbhA64PvwA

vrijdag 1 november 2013

BOEKENBEURSBERICHT


In een gesprek met dichter Marleen de Cree - aan de stand van uitgeverij P - kwamen we uit op enkele gemeenschappelijke kennissen, waar we van wisten dat ze echte Antwerpenaren waren die het echte Antwerps nog machtig waren. Ik noemde de naam van Michel Oukhov zaliger en Marleen verbond die aanstonds met Maurice Gilliams zaliger, die ik nooit heb gekend. Marleen vertelde dat ze nooit wist wie ze aan de telefoon had, Oukhov of Gilliams. We voegden er samen nog Frans Boenders bij. Thuis gekomen moest ik daar nog Ivo Michiels bijvoegen, ik was een van die enkelingen waarmee hij het Antwerps hanteerde. We kwamen tot de vaststelling dat je je dialect niet moet verloochenen om mooi Nederlands te schrijven en te spreken.
Ook moest ik van Marleen mijn woorden intrekken over het feit dat poëzie behoorlijk duur was: "Kijk" zei ze, "hoeveel keer lees je in veel gevallen een goede poëziebundel, ik reken minstens vijf maal, dus moet je de prijs delen door vijf, en dan komt poëzie veel goedkoper uit dan proza."
Dat is natuurlijk de redenering van een dichter. Wat is het geval wanneer de dichtbundel niet meevalt? Je hebt er veel meer nodig om het vuur brandend te houden. Eerlijk is eerlijk: proza brandt langer.