Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zaterdag 27 december 2014

LITERAIRE TRIVIA


James A. Michener (1907-1997) was een wees en wist niet wie zijn ouders waren. Al wat hij wist is dat hij werd geboren in New York City en al vlug werd geadopteerd door de Quakerfamilie Edwin en Mabel Michener van Doylestown, Pennsylvanië. Ooit zei hij over zijn afkomst dat hij misschien wel een Jood was, of zwart bloed in zijn aderen had, van een ding was hij zeker, hij was niet van Oosterse afkomst.
Michener publiceerde zijn eerste boek Tales of the South Pacific toen hij al veertig was. Hij kende de uitgeverswereld van vroeger toen hij voor uitgeverij MacMillan in New York City schoolboeken redigeerde en samenstelde. Voor een van die tekstboeken over Amerikaanse geschiedenis koos hij een foto van Errol Flynn, om de Amerikaanse man te typeren (Flynn werd geboren in Tasmanië!).
Het boek belandde in de scholen net veertien dagen voor Flynn werd beschuldigd van verkrachting van minderjarigen.

                                                                       ****

Rod McKuen (1933) debuteerde als filmster in Rock, Pretty Baby (1956), een strand- en bikinifilm, wat de titel ook anders moge beweren. Hij speelde er naast Sal Mineo die de onsterfelijk zin mag debiteren: 'Ik ben het slachtoffer van de grootste sociale ziekte van onze generatie: ouders.' Daarbij werd veel van zijn muziek in films gebruikt en ook leende hij zijn stem wel eens aan een tekenfilm figuurtje. Hij werd echter wereldberoemd toen hij de song uitbracht:
Soldiers who want to be heroes
number practically zero
But there are millions
who want to be civilians
McKuen publiceerde tussen 1966 en 1986 maar liefst 15 dichtbundels en daarvan werden er tot nu toe 40.000.000 exemplaren verkocht. Listen to the warm werd in 1971 vertaald door Cees Nooteboom als Liefde in woorden.
McKuen vertaalde ook, met veel succes trouwens, Jacques Brel's Ne me quitte pas (If you go away) en Le Moribond (Seasons in the Sun), hoewel voor de kenners van de Brel versie er nogal veel dichterlijke vrijheid aan te pas kwam.

woensdag 24 december 2014




PESSIMISTISCH BERICHT?

 
Kerstmis is die dag

dat ze hopelijk niet schieten,

verkrachten, stelen of moorden,

maar je moet goed zot zijn

om daaraan te geloven.

Nieuwjaar, ja wat is dat?

Gewoon een maandwisseling?

Een jaarwisseling?

De voorbode van Drie Koningen?

Tja, toch maar een gelukkig jaar!

 
 

PESSIMISTIC MESSAGE?
 

Christmas is that day that there is

let’s hope,

no shooting, raping, thieving and murdering.

But you have to be a bit crazy

to believe all that.

New Year, what is it?

Is it simply the turn of the month?

Is it simply the turn of the Year?

Is it the herald for the Three Kings?

Humph, still we wish you

a Happy New Year.

 

NADINE & WALTER


zondag 21 december 2014

JOHN RIEDIJK († 21 december 2006) REVISITED


It is better to conquer yourself than to win a thousand battles. Then the victory is yours. It cannot be taken from you, not by angels or by demons, heaven or hell.

The Buddha

vrijdag 19 december 2014

LITERAIRE TRIVIA



* Groucho Marx' favoriete boek was Charlotte's web, een kinderboek van E.B. White, die eveneens de auteur is van Stuart Little.

* Toen Margaret Mitchell vernam dat haar Gejaagd door de wind zou worden verfilmd,
Groucho Marx
wilde ze zich helemaal niet met de productie bemoeien, maar ze had wel een suggestie - als een verwoede fan van de Marx Brothers suggereerde ze om Groucho de rol van Rhett Butler te geven.


Somerset Maugham
* Bij een bezoek aan Engeland gebruikte Groucho de lunch met Somerset Maugham, een van zijn fans, maar was diep teleurgesteld toen hij ontdekte dat Maugham homoseksueel was.

* Ross McDonald (pseudoniem voor Kenneth Millar) doopte zijn privédetective Lew Archer naar Miles Archer, de vermoorde partner van Sam Spade in Dashiell Hammett's The Maltese Falcon.

woensdag 17 december 2014

CHANOEKA


Vandaag, 17 december, begon de week van het licht, Chanoeka. Dat heeft het Europees Parlement niet belet om Palestina te erkennen, wat eigenlijk niets betekent, want zij kunnen geen land erkennen, dat is voorbehouden voor alle staten van de Europese Gemeenschap afzonderlijk.
Als nu de Belgische regering eindelijk eens het licht zag en afstapte van haar dwaze voornemen om Palestina te erkennen, dan zou het licht van Chanoeka nog meer betekenis krijgen.

GEEN VERTALING DAN WORDEN ER OOK GEEN FOUTEN GEMAAKT


[...] à propos d'un programme furieusement futuriste, "La Planète Bleue", l'une des émissions de radio les plus podcastées dans le monde, écoutée dans 50 pays autour du globe, produite en toute discrétion... dans un chalet numérique du Vercors !

"La Planète Bleue" diffuse des musiques novatrices originaires des quatre coins du monde, et aborde tous les thèmes ayant un rapport avec le futur : 
écologie, nouvelles technologies, recherche, espace, nouvelles tendances, prochains comportements... 

L'approche est indépendante, anti-conformiste, non-alignée.

 L'émission est diffusée en FM par Couleur 3, la Radio Suisse Romande. 

Elle a été reprise par Radio Nova, Radio Canada, Radio Monaco, Radio Ellébore.

Elle est également disponible en podcast gratuit sur iTunes, où elle fait un carton planétaire.

 
Début 2015, "La Planète Bleue" aura 20 ans, ce qui est plutôt rare dans un secteur où le turn over est si soutenu. 

Plusieurs événements entoureront cet anniversaire : émissions spéciales radio et télé, soirée(s) de lancement, et édition d'un beau livre :

La Planète Bleue, le livre collector pour les 20 ans de l'émission culte.

A la découverte de ce qui échappe au regard… les secrets de fabrication d'une émission hors normes.

Les créations graphiques inédites des plus grands noms de la BD pour "La Planète Bleue" : Leo, Cosey, Marvano, Moebius, Bilal, Malfin, Caza.
 
 

zondag 14 december 2014

EUROPESE FILMPRIJZEN



DE 27ste EUROPEAN FILM AWARDS : DE WINNAARS

De film IDA krijgt 5 prijzen! De actrice Marion Cotillard heeft voor haar vertolking in DEUX JOURS, UNE NUIT de Europese Filmprijs voor Beste Actrice ontvangen.

De meer dan 3.000 leden van de European Film Academy –filmmakers uit heel Europa- hebben gestemd voor de winnaars.

De volgende winnaars werden bekendgemaakt tijdens de prijsuitreiking zaterdagavond in Riga, Europese Culturele Hoofdstad van 2014:

EUROPEAN FILM 2014




IDA
Polen/Denemarken
GEREGISSEERD DOOR: Pawel Pawlikowski
GESCHREVEN  DOO
R: Paweł Pawlikowski & Rebecca Lenkiewicz
GEPRODUCEERD DOOR: Eric Abraham, Piotr Dzięcioł, Ewa Puszczyńska

EUROPEAN DIRECTOR 2014

Paweł Pawlikowski voor IDA

 
EUROPEAN ACTRESS 2014

Marion Cotillard in DEUX JOURS, UNE NUIT (TWO DAYS, ONE NIGHT) van Luc & Jean-Pierre Dardenne

 
EUROPEAN ACTOR 2014

Timothy Spall in MR. TURNER

EUROPEAN SCREENWRITER 2014

Paweł Pawlikowski & Rebecca Lenkiewicz voor IDA

EUROPEAN DOCUMENTARY 2014

MASTER OF THE UNIVERSE van Marc Bauder

EUROPEAN ANIMATED FEATURE FILM 2014

THE ART OF HAPPINESS (L’ARTE DELLA FELICITÁ) van Alessandro Rak

EUROPEAN SHORT FILM 2014

THE CHICKEN van Una Gunjak

EUROPEAN FILM ACADEMY LIFETIME ACHIEVEMENT AWARD 2014:

Agnès Varda

EUROPEAN ACHIEVEMENT IN WORLD CINEMA 2014:

Steve McQueen

 

vrijdag 12 december 2014

KIJK NU


De leider van Labour in Engeland (de linkerzijde dus), Ed Miliband, heeft volgens zijn programma - dat hij wil uitvoeren wanneer hij aan de macht komt - de meest draconische maatregelen om het deficit van zijn land binnen een termijn van vijf jaar terug op nul te krijgen.
De leider van de nieuwe Belgische regering (een samengaan van zogenaamd rechtse strekking) wil het deficit van zijn land binnen een termijn van vijf jaar terug op nul te krijgen.
Alleen probeert de linkerzijde er alles aan te doen om dat te vermijden.
BEGRIJPE WIE HET KAN.


HIJ IS NIET DOOD, HIJ LEEFT - RECENTE BOEKEN


 
Hoofdpersonage Philip Marlowe
 
 
 
Hoofdpersonage Chandler
 

donderdag 11 december 2014

BOEKEN DIE WE NIET UITGELEZEN HEBBEN



The Telegraph uit Engeland heeft een leuke lijst van de tien boeken die veel mensen nooit hebben uitgelezen, misschien dat iemand zich hier in herkent?

1. Hard Choices by Hillary Clinton
2. Capital by Thomas Piketty
3. Infinite Jest by David Foster Wallace
4. A Brief History of Time by Stephen Hawking
5. Thinking, Fast and Slow by Daniel Kahneman
6. Lean In by Sheryl Sandberg
7. Flash Boys by Michael Lewis
8. Fifty Shades of Grey by E.L. James
9. The Great Gatsby by F. Scott Fitzgerald
10. Catching Fire by Suzanne Collins


maandag 8 december 2014

STAKINGEN ZETTEN JE AAN HET DENKEN


Vandaag staakten ze in Vlaams-Brabant, Waals-Brabant en Brussel. Dus de goede oude Radio 1 was erbij.
De hele dag heb ik muziek gehoord waar ik van dacht dat ze die in de platenkast van de VRT niet hadden, goeie muziek dus, geen muziek die ons wordt opgedrongen door de heren die plaatjes bij de programma's draaien en net als rondreizende dj's hun eigen voorkeur door onze strot willen duwen (dit op één enkele uitzondering na: Nieuwe Feiten).
Een andere verademing was dat het nieuws terug om het uur werd gegeven, de zelfoverschatting van de nieuwsdienst met nieuws om het halfuur werd weer eens ten volle bewezen.
Misschien dat we in zijn voor nog een tijdje staken als ik de kranten moet geloven, hopelijk staakt Radio 1 dan weer mee.

NIETS TE VERBERGEN


zaterdag 6 december 2014

RAYMOND CHANDLER KREEG EEN GEDENKPLAAT IN UPPER NORWOOD



RAYMOND CHANDLER KREEG EEN GEDENKPLAAT IN UPPER NORWOOD
 
 
 De schepper van de hard-boiled L.A. detective Philip Marlowe leefde in een groene Londense voorstad toen hij studeerde aan het Dulwich College.
Je moet door de niet zo gevaarlijke straten van Dulwich en Upper Norwood lopen om de nieuwe blauwe aanwijzing van de English Heritage te vinden die verwijst naar een beroemde vroegere bewoner van deze Zuid-Londense buitenwijk, Raymond Chandler, die wel eens “the 10-minute egg of the world of hard-boiled detectives” wordt genoemd.
Maar alles heeft te maken met de naam. De verfrommelde, katterige
nobele privédetective had eruit moeten zien, zoals Chandler schreef in Farewell, My Lovely “about as inconspicuous as a tarantula on a slice of angel food” in het Edwardiaanse Norwood. Hij werd Marlowe gedoopt naar de afdeling die hij volgde aan zijn oude school, Dulwich College.
De auteur huisde ooit wel op meer Chandlerachtige plaatsen zoals daar zijn: het vijfsterren hotel The Connaught in het Londense Mayfair, of het fijnste luxueuze hotel The Ritz in Piccadilly, Londen. De herdenkingsplaat werd onthuld aan een huis in Auckland Road, Upper Norwood, een Victoriaanse villa waar CHandler woonde van 1900 tot 1905, toen hij studeerde aan het college om zich voor te bereiden op zijn examen voor ambtenaar.
Zijn biograaf, Tom Williams, zei dat de connectie een verrassing voor velen was. Volgens hem leek Chandler een echte Californian te zijn, hoewel hij werd geboren in Chicago en opgevoed in Londen. Van het Dulwich college kreeg hij twee belangrijke dingen mee: een goede kennis van de klassieken die hem beschermde tegen pretentie, wat zijn schrijven veel sterker en beter maakte dan die van zijn tijdgenoten, en een ridderlijke code van patriottisme en eer, die schering en inslag was in de scholen van die dagen, en dus ook centraal stond in Marlowe.
Chandler beschreef zijn Marlowe als een verlegen Galahad en Williams wist daarover te zeggen dat Chandler studeerde in de bibliotheek van Dulwich onder een schilderij van deze Arthuriaanse held van de hand van de Victoriaanse schilder George Frederic Watts, beroemd om zijn historische, mythologische en allegorische, door Italiaanse meesters geïnspireerde schilderwerken. Iedere Marlowe is volgens Williams niets anders dan een zoektocht naar de graal.
Chandler bleef contact houden met de school nadat hij terug naar de VS was verhuisd, maakte zelfs een levenslange vriend in een koffiehuis in San Francisco omdat ze beiden de strohoed die ze droegen op het college op hadden en voedselpakketten naar een van hun oude leraren zonden tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Joseph Spence, schoolhoofd van Dulwich College, zei: “Chandler’s Philip Marlowe may speak with a Los Angeles accent, but his syntax owes more to Virgil and Livy than to any later writers.” In die dagen was ook P.G. Wodehouse een leerling aan Dulwich en een historicus stelde ooit de vraag aan lezers wie nu als eerste “A blonde to make a bishop kick a hole in a stained glass window” schreef. Het was Chandler in Farewell, My Lovely.
Chandlers herdenkingsplaat is niet de enige die een schrijver van misdaadromans huldigt in Londen, er is ook die voor Agatha Christie in Holland Park en voor Arthur Conan Doyle in South Norwood.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

vrijdag 5 december 2014

EEN VROEG EN NOOIT GEPUBLICEERD WERK VAN RAYMOND CHANDLER ONTDEKT


 
Een vroeg en nooit gepubliceerd werk van misdaadauteur Raymond Chandler werd ontdekt in de Library of Congress in Washington.

Het 48 pagina’s tellend libretto voor een komische opera The Princess and the Pedlar, met muziek van Julian Pascal (de ex van de latere vrouw van Chandler, Cissy Pascal), werd bewaard op een plaats die voor iedereen toegankelijk was, niet eens verborgen, en dat sinds de dag dat het copyright werd geclaimd op 29 augustus 1917.

Het werk, waarvan een kopie op de tafel van The Guardian terechtkwam, werd in maart van dit jaar (2014) herontdekt door Kim Cooper, net nadat ze haar debuutroman The Kept Girl zag verschijnen, daarin komt een verzonnen Chandler voor in het Los Angeles van 1929.

Op zoek naar meer informatie over Pascal, ontdekte Cooper de missing link tussen Chandlers jeugd in Engeland en zijn detectiveromans. Het libretto is erg geestig en lijkt beïnvloed door Gilbert and Sullivan en gaat over een op een fantasie lijkende romance tussen Porphyria, dochter van de koning en koningin van Arcadia, en Mooie Jim, een reizende venter.

Chandler schreef pittige dialogen, ook voor de bijrollen, en er zijn ook voortekenen aanwezig voor zijn eigen carrière als schrijver van misdaadromans, zoals wanneer de bultenaar Gorboyne zingt: “Criminals dyed with the deepest dyes/Hated of all the good and wise, Soaked in crime to the hair and eyes/Very unpleasant are we.”

Cooper zei in een interview met The Guardian: “Chandlers motivatie moet wel ernstig geweest zijn. Hij leefde nog maar vijf jaar in Los Angeles, na een bittere ervaring als auteur in Londen. Het is duidelijk dat dit libretto een ernstige poging tot het schrijven was en dat te midden van een cultureel niemandsland.”

Cooper voegde eraan toe dat de ontdekking van het libretto volledig loochent dat Chandler het schrijven had opgegeven tot hij in 1931 werd ontslagen bij de Dabney Oil Syndicate, waar hij een dik betaald staflid was, en dat om reden van herhaalde dronkenschap, affaires met vrouwelijke bedienden en onwettige afwezigheid.

Sybil Davis, die Chandler kende als jonge knaap en wiens moeder, Jean Fracasse, een romantische verhouding had met de auteur in de laatste jaren van zijn leven, bevestigt de belangrijkheid van het libretto voor Chandler. Chandler gaf Davis een kopie van het libretto, zonder de muziek van Pascal, in 1958, toen zij twaalf was – een gift in een lange reeks van giften aan haar en haar broer Vincent.

Davis, een advocate op rust, ‘vergat’ alles in verband met het libretto tot ze het vijf jaar geleden terugvond nadat ze enkele honderden boeken uit Chandlers privébibliotheek schonk aan de universiteit van Californië. Toen ze het libretto doorbladerde kwam echter de herinnering en alleen al bij het lezen van de proloog “You may possibly have heard from some idle little bird” wilde ze, volgens haar eigen zeggen, een lied van Gilbert and Sullivan aanheffen.

Cooper en Schave
Cooper en haar echtgenoot, Richard Schave, die zich gespecialiseerd hebben in de geschiedenis van Los Angeles en de leiding hebben bij Esotouric Tours, busuitstappen in het geheime hart van het oude en literaire Los Angeles, hebben het plan opgevat om The Princess and the Pedlar te produceren. Ze engageerden Paul Sand, Tony
Award winnaar, om het geheel te leiden, terwijl gitarist Skip Heller de muzikale leiding in handen kreeg. Sand is enthousiast en vindt het libretto erg slim en heerlijk satirisch, met opmerkelijke passages die vol zijn van de no-nonsense auteur die Chandler zou worden.

Maar er is een kink in de kabel, de uitvoerders van de nalatenschap van Chandler hebben hun veto uitgesproken tegen de opvoering. De literaire agent, Ed Victor, weigerde de toelating om het libretto zowel te publiceren als op te voeren, omdat zoals hij in een e-mail aan The Guardian stelt: “It is a very early work, and not representative of Chandler’s oeuvre. Yes, it is of course a curiosity, but we feel no more than that.” Victor weigert tot nu toe alle verdere commentaar.

Het is niet moeilijk je voor te stellen dat Cooper en Schave teleurgesteld zijn met deze weigering. Cooper zei in een verklaring: “As a Chandler fan, I’d want to know about it.”

Volgens Tom Williams, auteur van de biografie Raymond Chandler: A Mysterious Something in the Light zou de ontdekking van dit libretto wel eens kunnen wijzen dat er nog meer te vinden is. Hij vermoedt dat er in de toekomst nog materiaal op de proppen zal komen, vooral wanneer er mensen sterven en wanneer de erfgenamen hun zolder of kelder opruimen. “There is always another box of letters out there somewhere.”

Cooper en Schave hebben een website geopend met meer informatie over The Princess and the Pedlar om hiermee het publiek op te roepen om hen te steunen.

 

zaterdag 29 november 2014

DE BESTE FILM OVER VROUWEN OOIT



Het is verdomd moeilijk om nog iets toe te voegen aan de lijst van 4 sterren reacties (maar liefst 10) die op het omslag van de dvd van Clouds of Sils Maria (originele titel Sils Maria) staan, één iemand heeft zich blijkbaar  vergist en heeft er maar drie gegeven (Het Parool), waarschijnlijk die dag iets slechts gegeten?

En het moet gezegd, zelden zo een artistieke creatie gezien die het theater van het dagelijkse leven incorporeert in het theater op de planken en omgekeerd.

Het is het verhaal van de ouder wordende actrice Maria Enders die niet aan de zijlijn wil staan, maar die met haar leeftijd wordt geconfronteerd wanneer ze de rol van de vrouw van middelbare leeftijd Helena in het toneelstuk Maloja Snake* krijgt aangeboden. Laat dat nu het stuk zijn waarin Maria als negentienjarige debuteerde in de rol van Sigrid die de oudere Helena om haar vinger windt en haar zelfs haar lesbische ik laat ontdekken, die haar uiteindelijk te gronde richt en dan uit haar leven verdwijnt.

Dus wanneer regisseur Klaus Diesterweg haar de rol van Helena aanbiedt twijfelt ze sterk of ze die rol wel aankan, of die wel wil, Maria denkt nog steeds dat ze Sigrid is en nooit Helena kan zijn. Maria’s secretaresse Valentine probeert haar echter te overhalen om de rol aan te nemen. Wanneer Maria uiteindelijk accepteert, gaat het tweetal samen naar het huis in Sils Maria waar de pas overleden auteur van het toneelstuk woonde. Daar ontspint zich tijdens de repetities met vallen en opstaan, haast dezelfde situatie die in het toneelstuk voorkomt.

Een praatfilm, ja, maar wat voor een. De Franse regisseur Olivier Assayas (1955) brengt met Sils Maria een ode aan alle actrices waarmee hij ooit werkte. Sils Maria is zijn vijfde film met de wonderbaarlijke Juliette Binoche (L’heure d’été/Paris, je t’aime/Alice et Martin/Rendez-vous) in het verleden werkte hij ook met Danielle Darieux en Catherine Deneuve in Le lieu du crime en met Isabelle Huppert en Emanuelle Béart in Les destinées sentimentales.

In deze Sils Maria moet Binoche echter op de tenen staan om zich niet te laten overdonderen door Kristen Stewart* (The Twilight Saga/Into the Wild/ ze speelde op 12-jarige leeftijd ook naast Jodie Foster in Panic Room). Voeg daarbij dan nog Chloë Grace Moretz (die met haar 17 jaar al meer dan vijftig films op haar actief heeft) die als Jo-Ann Ellis de rol zal spelen van Sigrid en je hebt zowat de beste film over vrouwen en met vrouwen die er tot nog toe is gemaakt.
 
* Maloja Snake is een natuurverschijnsel in de bergen tussen Zwitserland en Italië
* De eerste keuze van producent Charles Gilbert was Kristen Stewart, maar deze kon de film niet in haar schema passen. Dus werd de rol aangeboden en aangenomen door Mia Wasikowska, maar die liet hem gelukkig zitten en toen Stewart opnieuw werd gevraagd... de rest is geschiedenis.


woensdag 26 november 2014

IMPAC DUBLIN SHORTLIST





1.    The Detour by Gerbrand Bakker, (Dutch) translated by David Colmer. Published by Harvill Secker.

Vertaling De Omweg uitgeverij Cossee

2.    Questions of Travel by Michelle De Kretser (Sri Lankan / Australian) Published by Allen & Unwin.



3.    Absolution by Patrick Flanery (American) (First novel) Published by Atlantic Books.
Vertaald als De Absolutie bij De Bezige Bij

4.    A Death in the Family by Karl Ove Knausgaard (Norwegian) Translated by Don Bartlett. Published by Harvill Secker.

 

5.    Three Strong Women by Marie NDiaye (French) Translated by John Fletcher. Published by MacLehose / Quercus and by Alfred A. Knopf.
Vertaald als Drie Sterke Vrouwen bij Colibri

6.    Traveller of the Century by Andrés Neuman (Argentinian) Translated from the original Spanish by Nick Caistor and Lorenza Garcia. Published by Pushkin Press and by Farrar, Straus & Giroux.
Vertaald als De Eeuwreiziger bij Atheneum – Polak & Van Gennep

7.    The Light of Amsterdam by David Park (Northern Irish) Published by Bloomsbury.

8.    The Spinning Heart  by Donal Ryan (Irish) (First novel) Published by Doubleday Ireland / Lilliput Press.

9.    The Garden of Evening Mists by Tan Twan Eng (Malaysian) Published by Myrmidon.

Vertaald als De Tuin van de Avondnevel bij Xander Uitgevers B.V.


 

10.The Sound of Things Falling by Juan Gabriel Vásquez (Colombian) Translated from the original Spanish by Anne McLean. Published by Bloomsbury.
Vertaald als Het Geluid van Vallende Dingen bij Signatuur

LITERAIRE TRIVIA


* Jack London was een toegewijde socialist en was ooit kandidaat burgemeester in Oakland, Californië, op de socialistische lijst in 1905, maar hij haalde minder dan 500 stemmen.

* Henry Woodsworth Longfellow was professor moderne talen en doceerde aan Bowdoin, Harvard en in Europa.
In 1854, hij was 47 jaar, viel het doceren hem te zwaar en ging hij op rust om zich volledig aan de poëzie te wijden. Longfellow is de bedenker van 'Into each life some rain must fall', dat in de derde stanza van zijn lyrisch gedicht The Rainy Day voorkwam.

* William Manchester, auteur van De Dood van een President, werd gewond op Okinawa tijdens de Tweede Wereldoorlog, hij was tijdelijk blind en gedeeltelijk doof en werd ontslagen met 100% invaliditeit.
Manchester betaalde ooit een boete van 505,69 dollar voor een boek dat hij meer dan 29 jaar lang ontleende van de bieb van de universiteit van Massachussets.

* Toen William Somerset Maugham een jonge dokter was in Lambeth, toen een Londense achterbuurt, kreeg hij genoeg misère te zien om erover te schrijven. Zijn Liza of Lambeth kende een redelijk succes, dat was genoeg voor hem om zijn doktersjas aan de haak te hangen en schrijver te worden.