Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

vrijdag 28 februari 2014

JAN EN JOOST


* Jan Hoet was iemand die Permeke wilde zijn, maar waarschijnlijk had iemand van de patiënten in zijn geboorteplaats Geel hem wijsgemaakt dat hij een kunstpaus was en dat geloofde hij op den duur zelf, hij wilde er zelfs voor op de vuist gaan. Volgens mij wist Hoet helemaal niets van kunst, maar wist hij wel wat geen kunst was.

* De meeste weekbladen voeren een strijd om het hoofd boven water te houden, volgens de SIM-berichten zou HUMO weer eens ferm gedaald zijn. Naast vele acties met goedkopere dvd's en cd's (waarmee ze vele handelaars die hier hun brood mee verdienen de das omdoen) wordt er ook aan de inhoud gesleuteld. Zeer recent kreeg Joost Zwagerman een kunstrubriek, dit in navolging van De Wereld Draait Door. Maar hoe mooi het ook geschreven is, niets kan de gedrevenheid en het vuur van de gesproken Zwagerman evenaren.
Misschien zou het wel een goed idee zijn om de tv en radio pagina's apart uit te geven, want jammer genoeg blijven dat de beste in hun soort.

vrijdag 21 februari 2014

POTGROND

 
 


 
* Als je potgrond opzoekt in Van Dale staat daar dat hij mannelijk is, en ik die dacht dat hij lesbisch was.
 
 
 
 

donderdag 20 februari 2014

BEN ZO TERUG


BEN ZO TERUG

God is een klootzak, op een dag zal ik hem doden.
     Daniel Auteuil in MR 73 van Olivier Marchal

Het was helemaal niet zo moeilijk om aan meer slaappillen te komen. Ik sprak even met mijn ventje die in een farmaceutisch bedrijf werkt en hiervoor de hele wereld rondreist, zei dat ik steeds moeilijker in slaap kon komen wanneer hij er niet was en enkele dagen later schoof hij me enkele doosjes toe, vergezeld van de goede raad dat ik niet moest overdrijven met dat spul.
Hij wist dat ik loog, dat niet zijn afwezigheid de oorzaak was, maar de dood van mijn zoon Carlos. Carlos Ruiz de Fuentes die, je kon het in de kranten lezen, een moordenaar en zelfmoordenaar was, en de zoon van mijn eerste man. Zijn vader, Rafael, en ik hadden de grootste familiale moeilijkheden moeten overwinnen om ons huwelijk er door te krijgen. Het liep enkele jaren erg goed op alle gebied, we hadden de heerlijkste seks en ik probeerde mijn zin te beteugelen en had af en toe een zeer vluchtig avontuurtje. Toen vertelde iemand me dat Rafael ook vreemd ging en met wie en dat hij het al enkele jaren met dezelfde vrouw aanlegde, dat vormde volgens mij een echte bedreiging voor ons huwelijk, dat kon ik niet over me heen laten gaan en ik ging met de brenger van de boodschap naar bed en die ging er dan mee opscheppen bij Rafael. Het eindigde in een echtscheiding en toen Rafael enkele jaren later stierf had Carlos daar erg veel onder geleden.

Met zijn stiefvader, mijn huidige man dus, kon hij niet zo goed opschieten en hij was dan ook al snel op zichzelf gaan wonen. Eerst was hij gaan reizen en nu en dan ontving ik een ansichtkaart. De eerste kwam uit Frankrijk waar hij als ober aan het werk was in Argeles, een badplaatsje aan de Middellandse zee, vervolgens was hij koeherder in Canaveilles in de Pyreneeën waar nauwelijks vijftig mensen woonden – van daaruit zond hij me ook enkele erg sterke verhalen over eenzaamheid, dan weer tegelzetter in het Catalaanse Cabrils, in Frankrijk hielp hij mee aan de oogst van druiven en tomaten, in Griekenland waren het citroenen en olijven. Toen hij gids werd in het Portugese Fatima brak mijn klomp, want nooit was hij met enige vorm van godsdienst in aanraking gekomen, daar had ik wel voor gezorgd. Toen zat hij weer in Griekenland en was receptionist in een hotel in Athene. Later werd hij nachtportier in Amsterdam en liep tijdens de dag als sandwichman voor een striptent langs de grachten. Dan kwamen de berichten weer uit Zwitserland waar hij tuinman, landbouwer, schoorsteenveger, krantenbezorger en barman was.

Terug in Antwerpen zag ik al bij zijn eerste bezoek dat hij zijn lichaam niet had behandeld als een tempel, maar meer als een pretpark. Hij was ondergedoken in de wereld van de 'has been-' en 'has never been-' artiesten, hij voelde zich prettig tussen de mislukte schilders die het dan maar als decorschilders probeerden, de niet gepubliceerde schrijvers en zij die er ooit in slaagden met hun eerste en enige boek een uitgever verlies te laten lijden, de verlopen academici, de wereldverbeteraars dicht bij de tapkast die nooit hun stem gingen uitbrengen want ‘het hielp toch geen zier’, de zuipschuiten, de soapacteurs die nog niet op straat werden herkend, de striptekenaars die dankzij overvloedige subsidies een uitgever hadden gevonden hoewel niemand op hen zat te wachten, de gebruikers van wiet en andere middelen, de leden van de anti-Amerika en anti-Israël liga. Hij schilderde wat en mijn bezetenheid met seks had zich blijkbaar in hem voortgezet, want de eerste schildering die ik kocht was een variatie op een werk van Félicien Rops Le diable au corps, een paar dat in standje 69 met elkaar bezig was, alleen had Carlos er twee vrouwen van gemaakt. Ik kocht nog een paar dingen, waaronder zijn visie op de verzoeking van de heilige Antonius, met een wulpse rondborstige vrouw aan het kruis die duidelijk door een Amerikaans softpornoblad was geïnspireerd of door de Vilvoordse schilder en videokunstenaar Ruvanti, van wie ik naast zijn Divina Erotica ook de stripromans De slaapkamerfilosofen – naar Markies de Sade - en Alice – zijn visie op Alice in Wonderland - in mijn kleine verzameling erotische strips heb zitten, daarnaast staat op een ereplaats De schakelaar, de ultieme striproman van Manara die ik misschien al wel honderd keer heb gelezen, terwijl ik als een pedofiel geil  op de haarloze kutjes in Jonge afrodites van Philippe Goddin, een boek over tekenaar Paul Cuvelier – de schepper van Corentin die niet te beroerd was - om het eerste naakt in een niet erotisch bedoelde strip aan te brengen, boeken die Carlos waarschijnlijk stiekem had gelezen toen hij nog thuis was want ik had ze  nooit achter slot of grendel bewaard.
In ieder geval hing ik zijn werk ook op. Carlos kon erg opvliegend zijn. Hij wilde niet dat ik die dingen kocht om hem te helpen, maar omdat ik ze mooi vond. Wat niet zo was omdat ik in hem geen groot schilder zag, maar dat vertelde ik hem dus niet. Toen kwam hij op een dag aanzetten met het feit dat hij stapelverliefd was op een karakterdanseres, Evelyne. Hij nam me mee naar enkele optredens en ik moet eerlijk toegeven dat ze erg mooi was en ik ontdekte ook dat ik haar wel eens in mijn bed wilde hebben.

Op een dag belde Evelyne me op en vroeg of we eens konden praten. Toen en daar vertelde ze me dat ze eigenlijk niet verliefd op mijn Carlos was en dat ze er over dacht om hem bij de politie aan te geven als stalker. Het is toen dat we samen in bed belandden en dat gebeurde nog wel enkele keren. Op een dag vertelde ik Carlos dat zijn liefde vergeefs was, want dat zijn beminde het liever met de vrouwtjes deed en dat ze het mij had verteld. Carlos liep woedend de deur uit en enkele weken hoorde ik niets meer van hem. En dan op een dag kreeg ik volgende uitnodiging:

 

“If the food is the best thing at dinner, then something’s wrong.”
Hiermede bent u uitgenodigd op het verjaarsfeest van
CARLOS RUIZ DE FUENTES
dat zal plaatsgrijpen in de salons GREET DE BOECK, gelegen aan de Lamorinièrestraat 101 A, Antwerpen, op 22 februari.
Gelieve bijgaande kaart terug te sturen voor 18 februari.

Ik had voor deze gelegenheid speciaal een jurk laten maken. Bij de couturière had ik een kunstboek opengelegd op de pagina waarop het schilderij The Beaver Hat van Edward Arthur Walton stond afgebeeld. Walton was een van de Glasgow Boys die schilderde in de stijl van James Whistler. De jurk die tot op mijn voeten liep, leek van net voor de Eerste Wereldoorlog en de hoge taille maakte dat mijn figuur optimaal uitkwam. De jurk was donkerbruin met een roze kraagje, net zoals de manchetten een roze biesje hadden meegekregen. Ik droeg mijn duurste halsbont van een vossenpels en mijn ronde, eveneens donkerbruine hoed had enkele struisvogelveren meegekregen.

Ze waren er allemaal, de dronkaards, de spuiters, de rokers, de mislukkelingen en ook mijn man en ik. Wij waren zowat de enigen die een geschenkje mee hadden. Mijn man was tegen een gesigneerde tekening van Gilbert Shelton aangelopen toen hij enkele antiquariaten afliep op zoek naar Kladschrift, een boekje van uitgever Walter Soethoudt die hij zelf had aangeschreven, maar ook deze was niet meer in het bezit van zijn eigen uitgave.

Carlos was gek op Fat Freddy en ook op die andere schepping van Shelton, The Fabulous Furry Freak Brothers. De tekening was met de hand ingekleurd en gesigneerd. De afbeelding was Fat Freddy’s kat, uit de underground comic The Adventures of Fat Freddy’s Cat. Boven de kat stond de tekstballon met de tekst: "Once a month I like to go crazy, whether I need to or not."

Ook Evelyne was er. De clubdrugs werden overmatig gebruikt en het werd een braspartij. De dochter van een bekende galeriehouder – die zich al duizendmaal woordelijk en geldelijk had moeten verontschuldigen voor het gedrag van zijn dochter - gaf het sein toen ze haar maag begon leeg te maken. Ik denk dat ze in de salons Greet de Boeck nooit daarvoor en ook niet erna zoveel kots hebben moeten opdweilen.

Toen Carlos boven op de tafel tussen het resterende eten ging staan en iedereen opriep om naar hem te luisteren, kwamen diegenen die nog op hun benen konden staan, in een cirkel rond hem staan. Daar en toen haalde hij een Amerikaanse variant van de Luger P8 boven, die werd in de jaren 80 en 90 uit roestvrij staal gemaakt door de firma Aimco, later Orimar. Deze pistolen werden zowel onder de naam 'Aimco', 'Mitchell Arms' en 'Orimar' op de markt gebracht. Ik weet dit, omdat mijn man een verzamelaar  is – sinds de gebeurtenissen op het verjaarsfeest niet meer, want het ging om een van zijn wapens. Hij richtte het pistool op Evelyne en schoot haar door het hart met de uitroep:"Jij brak mijn hart, nu heb ik het jouwe gebroken." Vervolgens stak hij het pistool in zijn mond, tegen zijn gehemelte aangedrukt en haalde de trekker over.

Ik had me bij ontvangst van de uitnodiging al afgevraagd wie dat hele zootje zou betalen en nu wist ik het, wij, mijn man en ik en we waren ook nog een ingekleurde tekening van Gilbert Shelton rijker. Een beetje cynisch klinken? Je kunt er gewoon niet blijven bij stilstaan, anders ga je er aan kapot.

Carlos had een brief nagelaten waarin hij erop aandrong om samen met Evelyne te worden begraven, maar dat zag haar familie niet zitten en dus hebben we hem onder een steen gelegd, want hij had bij leven uitdrukkelijk gezegd dat hij niet gecremeerd wilde worden. Ook had hij de tekst opgeschreven die hij in zijn steen gegraveerd wilde zien: "Ben zo terug". Hij heeft zijn graf en het opschrift gekregen en met zijn tekst heb ik ook nog een prijs gewonnen in een wedstrijd voor bierviltjes. 

woensdag 19 februari 2014

AGAPORNIS


Taal is een eigenaardig ding. Neem nu het Engelse 'lovebird', deze naam werd gegeven omdat deze vogel zijn/haar hele leven bij zijn/haar partner blijft.
Verliefden kunnen tegen elkaar zeggen: 'My little lovebird' en weten dat ze voor altijd bij elkaar willen blijven.
Met de Nederlandse benaming lijkt het mij wat moeilijker: 'Mijn kleine agapornis' zijn nu niet direct woorden die je in elkaars oor fluistert. Dat denk ik althans.


dinsdag 18 februari 2014

"ZWARTEN"




Zeventig jaar geleden werden de "zwarten" opgesloten in Belgische gevangenissen, nu spelen de "zwarten" in het Belgische nationale elftal. Het kan verkeren...


From Broadway to Brussels, TAP TONIGHT 2014, the tap dance event of the year

zondag 23 februari 2014 in Bozar, Brussel


Na het succes van vorig jaar zal de derde editie van het internationaal festival TAP TONIGHT van 21 tot 23 februari in het Paleis van Schone Kunsten in Brussel en in de studios van de Fred Academy in Brussel plaatsvinden. De Europese hoofdstad gaat 3 dagen lang vibreren op het ritme van Amerikaanse tapdansers, dank zij internationale stages en spektakels met gasten uit New York, Londen en Lausanne. Grégoire Vandersmissen, directeur van de Fred Academy en oprichter van Tap Tonight, zal de grote namen van de TAP DANCE ontvangen, allen verbonden aan zijn persoonlijk parcours, ontmoet tijdens stages en voorstellingen in Europa & de Verenigde Staten.

Op de affiche van het festival zullen talrijke genodigden met prestige : Tony WAAG (directeur van het TAP CITY FESTIVAL in New York), Brenda BUFALINO (een van de pioniers die tapdans opnieuw onder de aandacht bracht in de Verenigde Staten, New York), Fabrice MARTIN, Daniel LEVEILLE en Costel SURBECK (meermalig wereldkampioen tapdans in Zwitserland en Duitsland), omringd door de companie « junior » uit Lausanne – Zwitserland, Sharon MILES (Londen) en Grégoire VANDERSMISSEN (Brussel) als duo en als solisten, en Grégoire Vandersmissen’s Company, semifinalist van de show « Belgium’s Got Talent » aan de Franse kant (RTL-TVI) en de Vlaamse kant (VTM).

Gedurende 3 dagen zal het festival eveneens de mogelijkheid geven talrijke tapdans stages te volgen die zich richten tot leerlingen van elk niveau, van de amateur tot de professionele danser. Er zal zelfs ook een initiatie cursus georganiseerd worden speciaal voor leken die voor het eerst tapdansschoenen willen aantrekken !


vrijdag 14 februari 2014

woensdag 12 februari 2014

LITERAIRE TRIVIA



*** Daniel Defoe, de auteur van Robinson Crusoe, was de zoon van James Foe, een Engelse slager en handelaar in dierenvetten. De schrijver zette de ‘De’ voor zijn familienaam om hiermee de negatieve connotatie van het woord ‘foe’ (vijand) teniet te doen. Ik denk dat weinigen trouwens weten wat de originele titel van het beroemde boek was: The Life and Strange Surprising Adventures of Robinson Crusoe of York, Mariner: who lived Eight and Twenty Years, all alone in an uninhabited Island on the coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, wherein all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver'd by Pirates. Written by Himself.


Dickens door Watkin
*** De Spaanse dichter en toneelauteur Lope De Vega begon te schrijven toen hij zeven was en schreef bijna 1.800 toneelstukken. De Vega was een dwangmatige auteur die bijna 20 pagina’s per dag schreef. Hij beweerde ook dat 100 van zijn stukken werden opgevoerd de dag nadat hij er zelf het woord einde achter had gezet.

*** Charles’ Dickens' beste jeugdvriend was Bob Fagin, die we later in Oliver Twist tegenkomen.

Dat Dickens iets had met namen kun je
Emily Dickinson
merken aan de namen van zijn kinderen, zijn zonen doopte hij bijvoorbeeld Henry Fielding Dickens, Alfred Tennyson Dickens en Edward Bulwer Lytton Dickens.

*** Emily Dickinson ‘The Belle of Amherst’ (ook wel gekend als The Nun of Amherst) schreef ongeveer 1.800 gedichten, waarvan er maar 3 werden gepubliceerd tijdens haar leven. Pas na haar dood werd deze grote poëzieschat bekend gemaakt aan de wereld.

maandag 10 februari 2014

AMAZON EN EUROPA



Ik krijg twee dvd’s en een cd toegezonden door AMAZON, naast alle andere etiketten die op het pakje zijn aangebracht, is het bovenste er eentje van Deutsche Post, Frankfurt, de rekening die erbij zit en die ik al heb betaald met creditcard volgt hierna:

Item Subtotal:
$41.27
Shipping & Handling:
$11.46
Promotion Applied:
-$0.00
Promotion Applied:
-$0.00
Total Before Tax:
$52.73
Shipment Total:
$52.73
 
(EUR 40,35)
Paid by Visa:
$52.73
 
(EUR 40,3)

Op de verpakking van mijn bestelling zit wel een rood briefje van de Belgische Posterijen dat er een totaal bedrag van 22,68 euro nog moet worden ontvangen. Deze kosten zijn blijkbaar ingedeeld in

BTW IMPORT BELGIE/TVA IMPORT BELGIQUE 10,68 EUR

FORMALITEITEN/FORMALITES                          12,00 EUR

Vanuit Frankfurt verzonden dus, en ik die dacht dat goederen binnen de Europese Unie vrij verkeer hadden. Met heel Europa en nu ook met mij dus!

zaterdag 8 februari 2014

GOUDEN BOEKENUIL 2014


Op de longlist van de Gouden Boekenuil staan 5 Vlamingen, inderdaad, ze zijn allemaal verschenen bij Nederlandse uitgevers, of uitgevers die behoren tot een Nederlandse groep. De namen:
Saskia De Coster (Prometheus), waar hebben we die naam nog gehoord?; Stefan Hertmans (De Bezige Bij), waar hebben we die naam nog gehoord?; Tom Lanoye (Prometheus) waar hebben we?; Dimitri Verhulst (Atlas/Contact) waar hebben we?; en dan is er nog Jonathan Robijn (De Bezige Bij).
Van de in totaal twintig genomineerden zijn er 14 van de WPG groep (Wereldbibliotheek/Nijgh & Van Ditmar/Nieuw Amsterdam/Bert Bakker/Arbeiderspers/Querido/De Bezige Bij/Prometheus) vier van de VBK (Veen Bosch Keuning) groep (Atlas/Contact), twee groepen die het tegenwoordig niet voor de markt hebben. (With a little help of my friends?)
De onafhankelijke uitgevers Van Oorschot en De Kring vervolledigen het geheel.

.

vrijdag 7 februari 2014

GROUCHO



“I find television very

educating. Every time
 
somebody turns on the set,

I go into the other
 
room and read a book.”
 
 
Groucho Marx

dinsdag 4 februari 2014

LITERAIRE TRIVIA


CERVANTES
* Even op een rijtje zetten wat Miguel de Cervantes Saavedra ons geschonken heeft met zijn El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha

- Het is al geen goud wat er blinkt (ook wel: schijn bedriegt)
- Beter één vogel in de hand dan tien in de lucht
- Met de helm geboren zijn
- Eerlijkheid is de beste leidraad
- Laten we met een wit blad beginnen (ook wel: een ander leven beginnen)
- Men moet het ijzer smeden als het heet is
- Een vinger in de pap hebben
- Dan heb je nog niets gezien
- Met een korrel zout nemen
- Laat iedereen zich met zijn/haar eigen zaken bemoeien

* De vader van James Fenimore Cooper - auteur van De laatste der Mohicanen - werd geboren in Stratford-on-Avon. In 1679 emigreerde hij naar New York State en stichtte daar Cooperstown met een oppervlakte van 4,1 km. Vandaag de dag telt het ongeveer 2.000 inwoners.

zondag 2 februari 2014

CHINEES NIEUWJAAR


Chinees Nieuwjaar is
helemaal van de hond dit
jaar, maar niet getreurd

Rijstvariëteiten
wordt geschreven met trema
en dat is een feit