Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zondag 31 augustus 2014

EEN FRAGMENT



De slotenmaker en twee politievrouwen die duidelijk problemen met hun gewicht hadden, stonden al te wachten toen Belloc arriveerde. Belloc drukte op het belletje van de huisbewaarder en toen die de intercom gebruikte, meldde Belloc zich aan.

Een minuutje later, na het beklimmen van een spiraalvormige trap, stonden ze voor de deur van appartement 3 en kwam de slotenmaker er aan te pas. Die maakte korte metten met het slot en enkele seconden later konden ze naar binnen.
Een kleine donkere hal met rechts een petieterige badkamer gaf uit op de deur van de leefkamer. Er stond een
voorhistorische televisie, nog met een binnenhuisantenne, een klein glazen tafeltje met enkele glazen erop en kringen van glazen die waren voorgegaan, een zitmeubel dat betere tijden had gekend, een dressoir die vermoedelijk van het Leger des Heils kwam, enkele boeken schappen die voor de helft leeg waren en waarvoor dozen waren opgestapeld en er stonden her en der foto’s van mensen in de klederdracht van het begin van de twintigste eeuw, waarvan Belloc vermoedde dat het foto’s van de heer Krom zijn ouders of grootouders waren.
Belloc keek in de bovenste doos en nam er enkele boeken uit met een omslag en een titel die er niet om loog: Seks en dokters van ene Stephen Everly, De belevenissen van een gouvernante van ene James Benton Richardson en die lagen bovenop een stapeltje sexy-westerns, allemaal geschreven door Winchester Starkin, met suggestieve titels zoals: ‘Heetleren broeken’, Het hoerenleger, Het lekkerste van Sally en Klamme Jane. Hij legde alles mooi terug en sloot de doos. Hij keek even in het schap en las enkele titels en auteursnamen die in volledige tegenstelling stonden met wat hij zojuist zag: enkele boeken van Freud, Filosofische beschouwingen: over ethiek, esthetica, psychoanalyse, geloof en antropologie van Wittgenstein, Hoe verkrijgt men bewustzijn op hogere gebieden? van Rudolf Steiner, De mens en zijn symbolen van Carl Gustav Jung, Het Nieuwe Testament en diverse werken over de godsdiensten van de wereld, enkele over vrijmetselarij en diverse vertaalwoordenboeken.
Er stonden ook een paar romans en vooral De toverberg van Thomas Mann viel hem op. “Er zijn er dus nog die zich er doorheen hebben geworsteld,’ bedacht hij toen hij het boek vast nam en zag dat het meermaals was gelezen. Waar hij wel van had genoten was de trilogie van Staf Schoeters over de Napoleontische tijd, die tegelijkertijd de geschiedenis van de vrijmetselarij vormde. Belloc mijmerde even verder en probeerde zich te herinneren hoe iemand van zijn vrienden de drie boeken had samengevat. Toen kwam het: Lotgevallen van Franse en Vlaamse functionarissen, militairen, royalisten, smokkelaars, spionnen en deserteurs in Antwerpen tijdens het bewind van Napoleon.
Er lag ook een stapeltje en Belloc probeerde de ruggen te lezen. Het bovenste boek was: The second tree from the corner van E.B. White. Belloc nam hem uit het schap en bladerde er even in. Het was een verzameling korte verhalen die tussen 1930 en 1950 verschenen. Een post-it zat bij het titelverhaal en toen Belloc de eerste zinnen had gelezen, kwam het hele verhaal terug alsof hij het de voorbije dag nog had gelezen.  Het verhaal van mijnheer Trexler die naar de psychiater gaat en de doctor die hem een serie vragen stelt, waarop Trexler niet wil antwoorden, had hem indertijd erg aangegrepen. Hij noteerde het in zijn geest om het eens te herlezen. Hij legde het boek naast het stapeltje en zag dat het tweede boek The sun also rises van Ernest Hemingway was. Belloc glimlachte, was dit een stapeltje geschreven door en over zuipschuiten? Dat bleek toen hij zag dat het derde boek May Day van F. Scott Fitzgerald was. Belloc had het ooit gelezen en besloot ter plekke er dadelijk naar op zoek te gaan, want het verhaal had hem van de sokken geblazen, vooral de climax. Er lag ook nog Laments for the living  van Dorothy Parker, de vuiltong die de fameuze New Yorkse literaire kring Algonquin Round Table wereldberoemd maakte. Hij herinnerde zich dat Jennifer Jason Leigh haar gestalte gaf in Mrs. Parker and the vicious circle.
De slaapkamer leverde weinig of niets op, maar ook hier kwam de erotische smaak van de bewoner naar voren, met enkele ingelijste reproducties van werk van Felicien Rops, zoals de licht erotische Dimanche à Bougival, Petit modéle en La sieste en Twee meisjes over elkaar liggend van Egon Schiele. De ingelijste tekening van de Sagrada Familia kerk in Barcelona ontlokte hem een wrang lachje. Volgens hem hadden de Engelsen het juiste woord voor het werk van de architect Gaudi, gaudy, wat zoveel betekent als opzichtig of protserig.
Wat hem echter het meest charmeerde was de kleurige poster van een werkje van Niki de St. Phalle. In een blauwe hemel met lichtere, haast kinderlijke sterren, zweeft een half gevleugelde zwarte vrouw, met vierkleurig badpak, met op de plek van haar hart een rood hart op een groen veld in een blauwe cirkel. De vleugel lijkt op de schaar van een grote krab en heeft eveneens bonte kleuren. Hij probeerde zich de titel te herinneren en toen die kwam Half woman, half angel kwamen ook de beelden van de inhuldiging van de Stravinsky-fontein in Parijs hem weer voor de geest. Was het 1982 of 1983 geweest, hij wist het niet meer. Als bewonderaar van Niki de St. Phalle had hij erbij willen zijn toen de fontein werd ingehuldigd. Hoewel ze ook wel de Tinguely-fontein wordt genoemd was het succes voor het grootste part te danken aan de kleurige beelden van diens vrouw Niki. Later, bij zijn thuiskomst, toen hij in een boek met illustraties en schilderijen van Otto Dix bladerde, zag hij de schildering Mondweib en vroeg hij zich af of Niki deze ooit had gezien, want haar Half woman leek wel erg in dezelfde richting te gaan.
Een historische dag was het geworden, want in een Parijs café was hij aan de praat geraakt met een kenner van het verhaal ‘Le Plaid’, het eerste verhaal van een grotere verzameling vossenverhalen: Le Roman de Renart, geschreven door Perrout de Saint Cloude. Omdat Belloc zelf nogal wat met Reinaert bezig was geweest in zijn studententijd, luisterde hij gespannen naar de situering die de man gaf. Hij stelde dat de Reinaert geen fabel was en geen dierenepos, zelfs geen ridderverhaal, maar een soort heiligenleven. Enkel omgekeerd, hij beschouwde het als een rechtstreekse aanval op de adel en de kerk. Hij haalde ook voorbeelden aan, zoals wanneer Isengrim zijn beklag doet bij koning Nobel over hoe Reinaert zijn vrouw zou hebben verkracht en dat twee van zijn kinderen blind zijn omdat Reinaert hen mishandelde en op hun ogen zou hebben gepist en dat ze hierdoor blind zijn. Als je weet dat Jezus een blinde genas en dat een vroege heilige een blinde genas door diens ogen met heilig water te wassen, zei de man, weet je dat je de Reinaert in een ander perspectief moet lezen.
‘Commissaris ben je aan het dromen?’ vroeg een van de politievrouwen.
Dat bracht Belloc terug bij de zaak. Ze toonde hem een grote ronde polshorloge.
‘Kijk wat ik heb gevonden. Een erg eigenaardige wijzerplaat moet ik zeggen.’
Belloc nam het horloge van haar over en bekeek de wijzerplaat. Hij herkende de symbolen van de vrijmetselarij. Hij startte van 12 waar de bijenkorf stond en ging toen verder langs beitel, hamer, koevoet, moker, schootsvel, passer, schietlood, winkelhaak, waterpas, zandloper, gewelf.
Hij glimlachte naar de vrouw, zei dat het niet belangrijk was en liep naar de klerenkast.
Daarin vond hij een koffer helemaal bekleed met segrijn, dat volgens Belloc van haaienhuid was, er werd indertijd ook roggenhuid gebruikt. Hij wist wel van het gebruik van segrijn als bekleding in de 19e eeuw voor schedes van tafelmessen en dat het puur decoratief bedoeld was. In de middeleeuwen had het handvatten van zwaarden gesierd en ook de kolf van wapens. In het interbellum van vorige eeuw, werden in Frankrijk en Engeland vele soorten objecten - waaronder meubelen - bekleed met dit exotische materiaal. Maar een reiskoffer bekleed met segrijn, ook wel eens chagrijn genoemd, had hij nooit van gehoord, en zeker niet gezien.
Hij opende het deksel en zag een pakje dat omwikkeld was met bubbeltjesplastic. Toen hij het pakje openmaakte zag hij dat de heer Krom de bezitter was geweest van een erg waardevol stuk erfgoed, want een van het zuiverste cristallo gemaakte Venetiaanse tazza kwam tevoorschijn, een wijde licht gewelfde ondiepe kelk, prachtig gedecoreerd met beschilderingen in emailleverf in verschillende kleuren, met een stam van verschillende diktes en op een voet. Een brede rand verguldsel versierde de ondiepe kelk. Volgens wat hij kon zien was het glas nog helemaal niet aan de glasziekte toe, wat het een uitzondering op de regel maakte, want glascorrosie had al veel glas van de zestiende eeuw en zelfs later naar de bliksem geholpen.
Belloc concludeerde bij zichzelf dat de man die hier woonde een intelligent iemand was geweest met bijzondere voorkeuren en een filosoof als je de tekst las die boven zijn bed hing: ‘Als vliegen zo veilig is: Waarom noemen ze de aankomsthal op een vliegveld dan ‘TERMINAL’?’
‘Zorgen jullie dat deze troep ergens in een magazijn belandt’ gaf hij de twee dikke dames als opdracht en terwijl hij dit zei wikkelde hij het cristallo terug in zijn verpakking, stak het in de doos, nam de doos op en wendde zich opnieuw tot de vrouwen: ‘Dit neem ik mee naar het bureau, dit is te kostbaar om hier achter te laten,’ zei hij.
‘Baas, één vraagje nog?’, zei een van de politievrouwen. ‘Ik zie daar een boek liggen: De laatste dagen van Pompeï. Aan wat is die gestorven?’
'Aan een uitbarsting,' zei Belloc en liep toen lachend naar buiten.



 

maandag 25 augustus 2014


CINEMATEK

APERTURA, opening van het seizoen in Flagey

Cyclus NICOLA PIOVANI vanaf 1 september


Flagey stelt voor, in samenwerking met CINEMATEK
Naar aanleiding van het Italiaans Voorzitterschap van de Europese Unie

APERTURA
een Italiaans programma
voor de opening van het nieuwe seizoen in Flagey
van 12 tot 15 september
 
12 sept : Viaggio in Italia van Roberto Rossellini in gerestaureerde versie
op groot scherm in Studio 4

13 sept : filmmuziek door het Brussels Philharmonic onder leiding van
Timothy Brock en Nicola Piovani

14 sept : Assunta Spina filmconcert, een meesterwerk van de Italiaanse
stille film met muziek geïnspireerd op de traditie van de Napolitaanse melodieën.

15 sept : concert Aldo Ciccolini
+
Cyclus Nicola Piovani van 1 september > 5 november
 

zaterdag 23 augustus 2014

EEN BRUUSK AFSCHEID


John Vermeulen (13 mei 1941 - 23 augustus 2009) nam op die bewuste 23ste afscheid, zomaar zonder iets te zeggen. Hij had natuurlijk zijn zegje al gedaan in de vele boeken en verhalen die hij naliet, maar toch... Ik wil jullie enkele citaten van hem niet onthouden:
* Aristocratie: het laagje vernis waarmee men een vuilnisbak schildert.

* Met bezit kan je hoogstens op een comfortabele manier ongelukkig zijn.
 

donderdag 21 augustus 2014

BEDENKINGEN


* Dat de moslim executieve uiteindelijk eieren voor zijn geld heeft gekozen, lijkt me niet meer dan normaal, maar de manier waarop zeker niet. "Wij hoeven geen veroordeling te doen, want IS dat zijn geen moslims."
Dat weten wij dan ook. Ze moorden dus niet in de naam van god, maar wat waarschijnlijker is, in de naam van de profeet, die ook een roverhoofdman was.
Maar moorden doen ze!
"Wel hedde doar a problem mè?"

* Voor de Amerikaanse journalist die werd onthoofd door de rovers van de IS was de pen niet sterker dan het zwaard. Alleen heeft hij zoveel pennen in het geweer gebracht dat het de IS zwaar zal opbreken.
"Alleen moeten dan zij die zichzelf ECHTE moslims noemen nu overal ter wereld ook hun bek opentrekken en IS veroordelen."

* België is het landje dat de beste leerling in de Europese klas wil zijn, maar als het de ARCO-coöperanten betreft blijken ze stoppen in hun Europese oren te hebben. De pilaarbijters slaan weer toe!

dinsdag 19 augustus 2014

LITERAIRE TRIVIA


Bijschrift toevoegen
* James Jones haalde de titel van zijn wereldvermaarde roman From Here to Eternity uit The Wiffenpoof Song, het studentenlied van de Yale universiteit, waarin volgende tekst voorkomt: (... domed from here to eternity, God have mercy on such as we...)

* Ben Jonson, de auteur van het toneelstuk Volpone vroeg zijn weldoener, Charles I van Engeland, voor een square foot in de gewijde grond van Westminster Abbey na zijn dood. Dat is ook wat hij kreeg, hij werd staande begraven, zodat hij niet meer ruimte innam dan deze waarom hij had gevraagd.

* Ken Kesey, de auteur van Eentje zag ze vliegen was niet gelukkig met de filmversie van zijn boek, omdat de film werd verteld vanuit het oogpunt van McMurphy (Jack Nicholson) en niet vanuit "Chief" Bromden (Will Sampson) zoals in het origineel.

* Jack Kerouac, wiens echte naam Jean-Louis Lebris de Kerouac was, schreef zijn roman
Mexico City Blues gezeten op de plee in de flat van William Burroughs (Junkie) terwijl hij pot rookte.
Het andere boek On the Road, geschreven in 3 weken, typte hij met een enkele spatie tussen de lijnen en zonder marge, op de papierrol van een telex, het manuscript werd 76 meter lang.

vrijdag 15 augustus 2014

MAROKKAANSE BEVRIJDERS: 70 JAAR GELEDEN


Mamma Ciociara
Marocchinate (vrij vertaald: gemarokkaniseerde vrouw) is in Italië het synoniem voor massa-verkrachting, en het verwijst naar de massaverkrachtingen door Marokkaanse soldaten na afloop van de Slag om Monte Cassino.
De Goumiers waren Marokkaanse troepen - een deel van het Franse Koloniale leger die in mei 1944 als hulptroepen werden ingezet tegen de Duitsers. Op 18 mei 1944 werd door de Geallieerden een doorbraak geforceerd bij Monte Cassino. Die nacht zwermden duizenden Goumiers en andere koloniale troepen uit over de omringende heuvels. Ze trokken moordend en verkrachtend van dorp naar dorp.
Alberto Moravia
Mannen die hun dochters en vrouwen probeerden te beschermen werden ter plekke vermoord. Meer dan 2000 vrouwen in de leeftijd van 11 tot 86 werden vaak meermalen verkracht.

Vandaag de dag staat in Castro dei Volsci het monument "Mamma Ciociara" ter nagedachtenis aan deze oorlogsmisdaad. Sophia Loren speelde een Oscar-winnende hoofdrol in de film 'La Ciociara' die is gebaseerd op deze gebeurtenissen. De film was gebaseerd op de roman van Alberto Moravia..

woensdag 13 augustus 2014

EEN VROUW VAN VIER GROTE FILMS



Als we het over Lauren Bacall hebben, praten we over vier grote films, niet toevallig allemaal met haar grote liefde Humphrey Bogart. Er
is natuurlijk To Have and Have Not (1944), er is uiteraard The Big Sleep (1946), we mogen Dark Passage (1947) niet vergeten en om de boel af te sluiten ook nog Key Largo (1948). Volgde een hoop bagger om in 1956 de Douglas Sirk tranentrekker Written on the Wind te maken. Daar houdt het voor mij op, met als diepste dieptepunt haar rol in North West Frontier (1959)



dinsdag 12 augustus 2014

ROBIN WILLIAMS IS NIET MEER


Natuurlijk is er Good Morning Vietnam, natuurlijk is er Dead Poets Society, natuurlijk is er Moscow on the Hudson, natuurlijk is er Awakenings, natuurlijk is er Mrs. Doubtfire, natuurlijk is er Good Will Hunting, natuurlijk is er Jakob the Liar, natuurlijk is er Insomnia, maar BOVENAL is er The Fisher King van Terry Gilliam waarin hij samen met Jef Bridges de pannen van het dak speelt! Robin bedankt voor alles.


dinsdag 5 augustus 2014

LITERAIRE TRIVIA


* John Hersey (die in 1945 de Pulitzer Prize kreeg voor A Bell for Adano (Een klok voor Adano), een merkwaardige roman uit de bevrijdingsstrijd van Italië) werd geboren in Tientsin (China) waar zijn vader werkte voor de Y.M.C.A. Toen John op tienjarige leeftijd naar de VS kwam, was zijn Chinees beter dan zijn Engels. Dat belette hem later echter niet af te studeren aan de Yale universiteit. Hij werd in 1937 secretaris van 
Sinclair Lewis, dan correspondent voor Time Magazine in China en Japan en in 1942 oorlogscorrespondent bij de zeemacht in de Stille Oceaan. In Europa wordt hij echter het meest gewaardeerd voor zijn roman The Wall (De muur), een diepmenselijke roman over het getto van Warschau in de jaren 1939 - '43.

* Evan Hunter werd geboren als Salvatore Albert Lombino en veranderde zijn naam nadat hij was afgestudeerd aan het Hunter College in 1950. Hunter debuteerde in 1952 met The Evil Sleep dat verscheen als het nummer 41 in de Falcon Books die om welke reden dan ook pas waren begonnen met nummer 21. Deze werden uitgegeven op het digest-formaat (Readers Digest) en waren geniet. Het boekje is een van die titels die de bezitter ervan veel geld kan opbrengen.
Hij zou later (1954) een roman schrijven over zijn schooltijd op het Hunter College, dat werd The Blackboard Jungle. Hunter gebruikte nogal wat pseudoniemen: Richard Marsten, Hunt Collins,
Ezra Hannon, Curt Cannon, John Abbot en vooral Ed McBain (87th Precinct). Hij schreef ook enkele scenario's en het meest bekende daarvan is The Birds voor de gelijknamige film van Alfred Hitchcock naar het verhaal van Daphne du Maurier. Akiro Kurosawa verfilmde zijn misdaadroman High and Low als Tengoku to jigoku in 1963. Nadat de film uitkwam in Japan steeg het aantal kidnappings aanzienlijk. Ook Kurosawa werd bedreigd met ontvoering van zijn dochter, Kazuko. Zij vertelde later in een interview dat haar vader ooit had gezegd: "Met Tengoku to jigoku wilde ik bereiken dat er veel hogere straffen voor kidnappers zouden worden opgelegd. In plaats daarvan werd ik verweten dat ik ze had doen stijgen."


maandag 4 augustus 2014

INGEZONDEN BERICHT






En dan moet je weten dat 'Dallas Barr' zelfs nooit op papier in het Spaans is verschenen, en 'Grand Prix' niet in het Engels.
 
Dat betekent dus dat er ergens kwasten rondlopen die de kosten van zo een vertaling op zich nemen (en in het geval van 'Grand Prix' is de vertaling uitstekend, geen goedkope internetvertaling...), de kosten van een lettering, van het aanpassen van covers...
 
En vervolgens de vruchten van hun noeste arbeid gratis aanbieden op het net. Als dit fenomeen zich één keer zou voordoen, zou ik denken dat we te maken hebben met de dorpsidioot, maar het is schering en inslag. Ik snap het niet. Maar dat het in mijn portemonnee zit, dat is zeker. En dat de uitgevers er niets tegen doen is ook zeker. Het enige wat ze doen is zèlf dingen op het net zetten.