Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

maandag 20 oktober 2014

ENKELE BESPREKINGEN




No Need to Panic: Selected Poems is een postume dichtbundel met een selectie van Engelstalige gedichten die Lucienne Stassaert maakte uit de nagelaten poëzie van de betreurde Soetkin Soethoudt (a.k.a. Medusa, SuSu, SoeSoe, 26 september 1969-17 april 2013).
  
Het is een mooi vormgegeven bundel met een fotokatern waarin we haar zien opgroeien van baby tot jonge dame. De foto's contrasteren heel sterk met de gedichten die sterke, goed geschreven revoltes zijn tegen alles wat in en rond haar leeft. Een verbale kracht gedrenkt in creaviteit werkt soms beter dan een tastbaar wapen. Ze was een woordkunstenares puur sang, dat is in alles heel duidelijk. Persoonlijk vrees ik dan ook dat ook de titel No Need to Panic meer een afweerreactie was tegen een paniek die altijd en overal op de loer lag.
 
Haar strijd tegen demonen was fel, dat wordt uit elke zin en elk woord duidelijk. Een heel mooi voorbeeld hiervan is: Starting to hide / Please step inside/ My private collection of Masks, een steeds terugkerende strofe uit 'Don't watch the clown'.
  
De lezer wordt niet direct vrolijk van deze poëzie die een hevige innerlijke strijd uitademt van het begin tot het eind. Maar het zijn wel gedichten die je aanspreken wanneer je je er voor openstelt en ze zouden je de uitspraak 'Cry me a river' kunnen ontfutselen. Alhoewel dat nogal vrij zwak klinkt tegenover haar eigen uitspraak in 'Funny Farm':"You've gotta be down to go over the top, / and I can't seem to make this sarcastic grin stop."
 
"No Need to Panic" is een bundel die ik verschillende keren doorgelezen heb, want er zitten heel mooie dingen tussen, die je bij het nekvel grijpen en die de vrijheidsdrang maar ook de levensangst van de dichteres onderlijnen.
 
André Oyen (blog Ansiel)


Congratulations on turning tragedy into art! That's what artists do. I feel a sense of kinship with your daughter, as I have often thought about suicide myself. I consider it a writer's disease because writers like to control the narrative of their life in the same way they control the narratives on the page. And serious writing requires a solitude and reflection, an examination of the underbelly of humanity, that can often lead to depression.

I'm touched you sent me this. You did a wonderful job. It's a beautiful book. I'm sorry I never met SuSu, but I feel I know her now.

Mark Schreiber (author of Princes in Exil)


 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten