Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zaterdag 29 november 2014

DE BESTE FILM OVER VROUWEN OOIT



Het is verdomd moeilijk om nog iets toe te voegen aan de lijst van 4 sterren reacties (maar liefst 10) die op het omslag van de dvd van Clouds of Sils Maria (originele titel Sils Maria) staan, één iemand heeft zich blijkbaar  vergist en heeft er maar drie gegeven (Het Parool), waarschijnlijk die dag iets slechts gegeten?

En het moet gezegd, zelden zo een artistieke creatie gezien die het theater van het dagelijkse leven incorporeert in het theater op de planken en omgekeerd.

Het is het verhaal van de ouder wordende actrice Maria Enders die niet aan de zijlijn wil staan, maar die met haar leeftijd wordt geconfronteerd wanneer ze de rol van de vrouw van middelbare leeftijd Helena in het toneelstuk Maloja Snake* krijgt aangeboden. Laat dat nu het stuk zijn waarin Maria als negentienjarige debuteerde in de rol van Sigrid die de oudere Helena om haar vinger windt en haar zelfs haar lesbische ik laat ontdekken, die haar uiteindelijk te gronde richt en dan uit haar leven verdwijnt.

Dus wanneer regisseur Klaus Diesterweg haar de rol van Helena aanbiedt twijfelt ze sterk of ze die rol wel aankan, of die wel wil, Maria denkt nog steeds dat ze Sigrid is en nooit Helena kan zijn. Maria’s secretaresse Valentine probeert haar echter te overhalen om de rol aan te nemen. Wanneer Maria uiteindelijk accepteert, gaat het tweetal samen naar het huis in Sils Maria waar de pas overleden auteur van het toneelstuk woonde. Daar ontspint zich tijdens de repetities met vallen en opstaan, haast dezelfde situatie die in het toneelstuk voorkomt.

Een praatfilm, ja, maar wat voor een. De Franse regisseur Olivier Assayas (1955) brengt met Sils Maria een ode aan alle actrices waarmee hij ooit werkte. Sils Maria is zijn vijfde film met de wonderbaarlijke Juliette Binoche (L’heure d’été/Paris, je t’aime/Alice et Martin/Rendez-vous) in het verleden werkte hij ook met Danielle Darieux en Catherine Deneuve in Le lieu du crime en met Isabelle Huppert en Emanuelle Béart in Les destinées sentimentales.

In deze Sils Maria moet Binoche echter op de tenen staan om zich niet te laten overdonderen door Kristen Stewart* (The Twilight Saga/Into the Wild/ ze speelde op 12-jarige leeftijd ook naast Jodie Foster in Panic Room). Voeg daarbij dan nog Chloë Grace Moretz (die met haar 17 jaar al meer dan vijftig films op haar actief heeft) die als Jo-Ann Ellis de rol zal spelen van Sigrid en je hebt zowat de beste film over vrouwen en met vrouwen die er tot nog toe is gemaakt.
 
* Maloja Snake is een natuurverschijnsel in de bergen tussen Zwitserland en Italië
* De eerste keuze van producent Charles Gilbert was Kristen Stewart, maar deze kon de film niet in haar schema passen. Dus werd de rol aangeboden en aangenomen door Mia Wasikowska, maar die liet hem gelukkig zitten en toen Stewart opnieuw werd gevraagd... de rest is geschiedenis.


woensdag 26 november 2014

IMPAC DUBLIN SHORTLIST





1.    The Detour by Gerbrand Bakker, (Dutch) translated by David Colmer. Published by Harvill Secker.

Vertaling De Omweg uitgeverij Cossee

2.    Questions of Travel by Michelle De Kretser (Sri Lankan / Australian) Published by Allen & Unwin.



3.    Absolution by Patrick Flanery (American) (First novel) Published by Atlantic Books.
Vertaald als De Absolutie bij De Bezige Bij

4.    A Death in the Family by Karl Ove Knausgaard (Norwegian) Translated by Don Bartlett. Published by Harvill Secker.

 

5.    Three Strong Women by Marie NDiaye (French) Translated by John Fletcher. Published by MacLehose / Quercus and by Alfred A. Knopf.
Vertaald als Drie Sterke Vrouwen bij Colibri

6.    Traveller of the Century by Andrés Neuman (Argentinian) Translated from the original Spanish by Nick Caistor and Lorenza Garcia. Published by Pushkin Press and by Farrar, Straus & Giroux.
Vertaald als De Eeuwreiziger bij Atheneum – Polak & Van Gennep

7.    The Light of Amsterdam by David Park (Northern Irish) Published by Bloomsbury.

8.    The Spinning Heart  by Donal Ryan (Irish) (First novel) Published by Doubleday Ireland / Lilliput Press.

9.    The Garden of Evening Mists by Tan Twan Eng (Malaysian) Published by Myrmidon.

Vertaald als De Tuin van de Avondnevel bij Xander Uitgevers B.V.


 

10.The Sound of Things Falling by Juan Gabriel Vásquez (Colombian) Translated from the original Spanish by Anne McLean. Published by Bloomsbury.
Vertaald als Het Geluid van Vallende Dingen bij Signatuur

LITERAIRE TRIVIA


* Jack London was een toegewijde socialist en was ooit kandidaat burgemeester in Oakland, Californië, op de socialistische lijst in 1905, maar hij haalde minder dan 500 stemmen.

* Henry Woodsworth Longfellow was professor moderne talen en doceerde aan Bowdoin, Harvard en in Europa.
In 1854, hij was 47 jaar, viel het doceren hem te zwaar en ging hij op rust om zich volledig aan de poëzie te wijden. Longfellow is de bedenker van 'Into each life some rain must fall', dat in de derde stanza van zijn lyrisch gedicht The Rainy Day voorkwam.

* William Manchester, auteur van De Dood van een President, werd gewond op Okinawa tijdens de Tweede Wereldoorlog, hij was tijdelijk blind en gedeeltelijk doof en werd ontslagen met 100% invaliditeit.
Manchester betaalde ooit een boete van 505,69 dollar voor een boek dat hij meer dan 29 jaar lang ontleende van de bieb van de universiteit van Massachussets.

* Toen William Somerset Maugham een jonge dokter was in Lambeth, toen een Londense achterbuurt, kreeg hij genoeg misère te zien om erover te schrijven. Zijn Liza of Lambeth kende een redelijk succes, dat was genoeg voor hem om zijn doktersjas aan de haak te hangen en schrijver te worden.

vrijdag 21 november 2014

EEN CULTFILM



POINT BLANK (1967)
MGM
REGIE: John Boorman
SCENARIO: Alexander Jacobs, David Newhouse, Rafe Newhouse naar The Hunter van Richard Stark
MET: Lee Marvin, Angie Dickinson, Keenan Wynn, Caroll O’Connor, John Vernon, James Sikking
Het is bijna symbolisch te noemen dat Lee Marvin als Chico de leider van een groep motorrijders een gevecht aangaat met Marlon Brando als Johnny in The Wild One (1953), want in hun verdere carrière wisten ze beiden hun niche te vinden in filmland. We weten wat Brando in zijn verdere films deed, maar Marvin wil men wel eens vergeten, omdat er new kids on the Block kwamen, zoals de wreker Charles Bronson. Marvin was de oude school waarbij ook Robert Mitchum hoorde, hij sprak haast hetzelfde, alleen dronk hij waarschijnlijk niet zoveel als Mitchum, en in tegenstelling tot Mitchum had Marvin het in veel van zijn films moeilijk met de vrouwtjes. Marvin was dikwijls die eenling die als iets hem niet zinde een stormram was. Vóór Point Blank had hij een erg intense gangster neergezet in The Big Heat (1953 - naast Glen Ford) van Fritz Lang, waarin hij een cataloog van ‘slechtheid’ bij elkaar speelde, de scène waarin hij Gloria Grahame een kop hete koffie in het gezicht gooit blijft je voor altijd bij,  was hij samen met Neville Brand een ‘slechte’ in de western Gun Fury (1953) van Raoul Walsh, speelde hij in zijn bijrol als een van de ‘slechten’ in Bad Day at Black Rock (1955) van John Sturges haast iedereen van het scherm, met uitzondering voor Spencer Tracy, In Pete Kelly’s Blues (1955) van en met Jack Webb is hij a good guy maar ook daarin is hij de  dominante figuur in iedere scene waarin hij speelt, maar in The Killers (1964) van Don Siegel geeft hij al een voorafschaduwing van wat hij later in Point Blank zal neerzetten.
 
HET VERHAAL: Walker is meer dood dan levend achtergelaten in een gevangeniscel door zijn partner-in-crime Mal Reese. Het tweetal onderschepte een geldwissel op Alcatraz, maar Reese speelde dubbelspel en schoot hem neer en onder medeneming van zijn vrouw en Walkers deel van de buit is hij verdwenen. Maar Walker slaagt erin te ontsnappen en vindt uit dat zij werden ingehuurd om de overval te plegen in opdracht van een organisatie die overal en nergens aan de touwtjes trekt. Reese wilde het geld gebruiken om zich in te kopen in deze misdaadorganisatie die zichzelf The Organisation noemt. Deze is ondertussen zo groot geworden dat ze zich zelfs in de legale wereld beweegt en het uittrekken van een dergelijk groot bedrag om Walkers zwijgen te kopen, kan zelfs niet meer.
Dat kan Walker echter geen ene moer schelen, hij is vastbesloten om zijn deel binnen te halen, en de manier waarop hij te werk gaat laat een spoor van doden achter. De vraag die je moet kunt stellen is niet of hij zal slagen, maar je moet je afvragen of dit allemaal wel gebeurt.
Als kijker sta je voor een dilemma, want aan de ene kant voel je mee met Walker die ten slotte werd bedrogen, maar aan de andere kant probeert hij zijn geld wel op een erg gewelddadige manier te innen. Dan is er weer het piepkleine bedrag van 93.000 (659.575 nu) dollar, wat een van de personages de woorden ontlokt: “You threaten a financial structure like this for $93,000?” Maar eigenlijk is het Walker niet om het geld te doen, het gaat hem om het feit dat hij voor dood werd achtergelaten.
Maar is dat allemaal wel echt gebeurd? Het is erg duidelijk in de openingsscène dat Walker de dood al in de ogen ziet en het incorporeren van hallucinaties en flashbacks zou je de indruk kunnen geven dat het hele gebeuren niets anders is dan een wraakactie die ontspringt in het langzaam uitdovende brein van Walker. De soms in een waas gefilmde passages zouden dan weer in die richting wijzen. Ligt Walker dood in een cel in Alcatraz en is Lee Marvin de wrekende geest die net als de mythische man zonder naam uit Clint Eastwoods High Plains Drifter (1973) door de wereld gaat?
Verfilmde Boorman Point Blank dan als een moderne western? Walker doet het zoals vroeger de westernhelden deden wanneer ze het opnamen tegen een hele stad, hij neemt het op tegen een machtige organisatie. Hij is de revolverheld, daar komt ook zijn naam vandaan, Walker, iemand die voorbijgaat.
Point Blank is een interessante variatie op een verhaal van wraak.
Bij het uitkomen kon de film op weinig belangstelling rekenen, maar hij wordt ondertussen beschouwd als een van de beste films van de jaren 60, misschien wel van alle tijden.
 

woensdag 19 november 2014

ZWARTE PIETEN?



* Het is 2014. 'The Simpsons' is/zijn bijna dertig jaar oud. Toch slaagt "journalist" Wills Robinson van de Mailonline er in om Matt Groening de (in zijn ogen ongetwijfeld hoogst originele) vraag te stellen waarom de personages geel zijn -
Groening's antwoord: "I've never noticed"- en waarom ze vier vingers hebben. Groening: "That is a lot of pencil mileage if you add another finger".
Maar wat wellicht het meest typisch is voor deze tijden: het gezeik over Waylon Smithers die even een zwarte was. Waarschijnlijk komt hier op de een of andere manier een racisme-aanklacht van.


* De Boekenbeurs van dit jaar pretendeerde "de strip in de kijker te zetten", maar deed dat volstrekt niet. De onbekendheid met het genre, en de (daarmee samenhangende...?) minachting ervoor, droop van de muren. 
Je kunt niks hebben tegen Alex Agnew, maar is het niet typisch dat een stand-upcomedian wordt aangeduid als ceremoniemeester voor de strip op de Boekenbeurs. Boek.be zou er nog niet eens aan denken om zoiets te doen wanneer literatuur aan de bak kwam. Zelfs niet als het over kookboeken zou gaan. Maar voor -haha!- de strip is een professionele clown meer dan goed genoeg. 
En dan is het wreed jammer dat een organisatie als Strip Turnhout (zelf zwaar gesubsidieerd met alle gevolgen van dien: ingebouwde, door de overheid vergoede incompetentie bijvoorbeeld...), die beweert de strip te promoten, er compleet niks van bakt. Vlaanderen blijft op stripvlak minder dan een derdewereldland. Zelfs de zogenaamde, vaak zelf benoemde, experten hebben geen benul van wat er omgaat. Ze hebben meninkjes gevormd die met de realiteit meestal niets te maken hebben, en gaan van daaruit "het publiek opvoeden" zoals die snul van De Morgen het noemt.
Er is een verschil tussen veel strips gelezen hebben en iets van strips, of van de stripwereld, afweten. Ook dat onderscheid wordt niet gemaakt.
Trouwens als je het wil weten, ik heb voor DE HOED VAN GEERAARD DE DUIVEL van MARC SLEEN gestemd, voor mij mocht ROBERT de prijs winnen, ik gun het hem van ganser harte en liever hij dan een van de bedelaars van het Vlaams Fonds voor de Letteren.

maandag 17 november 2014

DE PRIJZEN


* De Private Eye Writers of America beloonden Brad Parks met de Shamus (slang voor privédetective) Award voor beste P.I. roman in hardcover voor The Good Cop.
Hij werd uitverkoren boven Bill Pronzini (Nemesis), Sue Grafton (W is for Wasted/W staat voor wild), Timothy Hallinan (Little Elvises) en Richard Helms (Mojito Coast).
De Shamus voor de beste eerste P.I. roman ging naar Lachlan Smith voor Bear is Broken.

* De Macavity Award voor beste misdaadroman ging naar William Kent Krueger voor zijn Ordinary Grace. De M.A. voor beste eerste misdaadroman kreeg Terry Shames voor A Killing at Cotton Hill. De beste thriller was voor de jury van de Macavity Awards The Doll van Taylor Stevens.
De Macavity Awards worden gegeven door de leden van de Mystery Readers International en zijn genoemd naar de 'mystery cat' uit T.S. Elliot's Old Posum's Book of Practical Cats.

* De Barry Award - ingesteld door Deadly Pleasures Mystery Magazine - ging eveneens naar William Kent Krueger.

donderdag 13 november 2014

154.000?


Als ik een vraagteken zet achter die 154.000 bezoekers van de Antwerpse Boekenbeurs heeft dat ? een betekenis, het betekent dat ik
André Vandorpe
twijfel aan de eerlijkheid van André Vandorpe, de directeur van boek.be. Deze ex-directeur vorming bij het ABVV-Metaal heeft het natuurlijk niet gemakkelijk, je moest maar even rondtoeren in de zalen van de boekenbeurs om enkele afwezige uitgevers en boekhandels te noteren, en daar bovenop konden er heel wat ingekrompen stands bij de wel deelnemende uitgevers worden opgemerkt.

Als je in het door KNACK gesponsorde grondplan van de beurs leest: "Nieuw zijn ook de drie podia op de beursvloer en twee vernieuwde podia op de boekenverdieping",
is dat een positieve voorstelling van zaken, maar het duidt wel op een gebrek aan belangstelling vanuit de boekenwereld, en de open gebleven plaats moest natuurlijk worden ingevuld. Daarbij was het ROOD PODIUM zo hinderlijk als de pest en kon je elkaar in de nabije standen soms nauwelijks verstaan.
Als liefhebber van Cécémel was ik natuurlijk blij dat ik mijn dagelijkse koude choco kon gebruiken, eerlijk is eerlijk. De stand van Beemster kon je ook niet zomaar aan voorbijlopen, en je moest je niet vergissen bij Confituur want dat is een verzameling van Vlaamse zelfstandige boekhandels. En de BZN heeft waarschijnlijk wel zijn nut, maar hoorde die daar wel? Ze stonden wel op een plek waar geen zinnig mens die in het boekenvak staat, graag wil staan (dat is 3 maal staan!). Dat de stand van de Nederlandse Taalunie in hoofdzaak bevolkt was met boven-moerdijks pratende Nederlanders moest je in koop nemen, want twee op de drie van de medewerkers zijn inderdaad Nederlanders, volgens het taalunieverdrag.
Sinds Bert Anciaux de strip als een volwaardig soort boek (h)erkende in zijn toespraak voor de verzamelde stripliefhebbers in Turnhout, dit ter gelegenheid van de uitreiking aan Marvano (Mark Vanoppen) van de Bronzen Adhemar, gaat het met de waardering voor dit soms erg kunstige zijpad van het boek iets beter. Maar de nogal hinderlijke rijen stripliefhebbers op jacht naar een originele tekening in hun album(s) hielden regelmatig het voetgangersverkeer op (hiermee wordt een deel van de bezoekers bedoeld, die liever 9 € betalen om in de snikhete boekenbeurs te wandelen dan buiten van de zon te genieten), en hoe glorieus de uitgevers van Pascale Naessens en Jeroen Meus ook kunnen opgeven over hun beider succes, de verdomd lange rijen mensen die stonden aan te
Jeroen Brouwers in 2010
schuiven deden soms vermoeden dat alles weer terug op de bon was. Minder hinderlijk waren de rijen voor jeugdauteurs Marc de Bel (jaja, nog steeds), Luc Descamps (vooral als Timo Descamps erbij was), Dirk Bracke en de steeds vriendelijke en beminnelijke Carl 
De nieuwste Cneut
Cneut die dit jaar weer een meesterwerkje afleverde. Bij deze laatsten hoort ook Mark Tijsmans, die ik nog nooit kwaad had gezien, maar op de laatste dag van de boekenbeurs was zijn laatste boek niet meer te krijgen op de beurs en je zou toch voor minder razend worden, ja toch? Ook Stan Lauryssens had niet veel te signeren nu zijn Schoenaerts afwezig was. En voor een keer dat Stan niet heeft gelogen, de naaktloperij van Schoenaerts was een bekend Antwerps fenomeen, en ik heb het ook nog gehoord uit de mond van de voormalige Antwerpse burgemeester, Bob Cools, die jarenlang Schoenaerts de hand boven het hoofd hield. Naast Stan zag Aspe (soms met Flack) weer honderdtallen van zijn boeken over de toog gaan.

Jeroen Brouwers die zijn nieuwste signeerde, gezeten op zijn lage stoeltje, aan de stand van
VBK, verdween in de massa die voor Dimitri Verhulst stond aan te schuiven, terwijl de belangstelling voor Brusselmans lijkt te tanen, maar zijn laatste boek is ook maar zeik.
Maar eerlijk gezegd veel literatuur was er niet te zien, misschien moeten ze het eens uitproberen: een zaal voor proza, daarin inbegrepen de literatuur, thrillers, misdaadverhalen, romans en dan in willekeurige volgorde: een zaal voor kinder- en jeugdboeken (strips voor kinderen inbegrepen), een zaal voor alle educatieve uitgaven en de grootste zaal voor de massa aan kookboeken, je krijgt in je hele leven niet de tijd om die allemaal te doorbladeren, of je moest nooit iets eten en aan het eind sterven aan ondervoeding met nog een stapeltje kookboeken naast je bed.

maandag 10 november 2014

AANKOPEN OP DE BOEKENBEURS 2014


* Met Dode honden bijten niet schreef, Jonathan Sonnst (Geert Den Haerynck) het vervolg op Heden rood, morgen dood (zie deze blog 2 december 2013) en ik heb hem dus niet laten liggen. Als deze Erika Steen misdaadroman zo sterk is als nummer een, weet ik dat ik enkele leuke avonden voor de boeg heb.

* Toen Frank Albers in 1980 debuteerde bij mijn uitgeverij met de dichtbundel Broedgebied wist ik en anderen nog niet zeker of er wel proza in hem zat, maar al in 1982 was hij daar met Angst van een sneeuwman, wat hijzelf een novelle noemt, maar ik een kleine roman. Volgden enkele dichtbundels, vertalingen en een reisverslag door Amerika in de sporen van Jack Kerouac. Dit jaar verscheen dan zijn tweede roman, Caravantis, maar liefst 398 pagina's, ik begin er nog niet aan, want Nadine heeft er beslag op gelegd.


* Op zaterdag 18 oktober werd in galerie De
Zwarte Panter het boek Souvenirs van Lucienne Stassaert voorgesteld door Ingrid vander Veken. Na zoveel loftuitingen kon ik
Lucienne Stassaert signeert
er op de boekenbeurs niet aan voorbijgaan. Lucienne (1936) schrijft over een Antwerpen dat ik (1939) ook heb gekend, maar in de eerste plaats over zichzelf in de artistieke wereld, haar hoogten en laagten. Ik lees het boek nu en herken de dichteres in het majestueuze proza.


* Toen ik de Amerikaanse film The Lightship (1985) zag, wist ik nog niet wie Siegfried Lenz was. Ik leerde hem pas kennen toen ik vorig jaar bij de Antwerpse boekhandel 't Stad Leest het boekje Een minuut stilte op de kop tikte, ik kon voor die 4,95 € toch niet gezien
Siegfried Lenz
zijn. En inderdaad, ik was niet gezien. Dan ga je verder zoeken en komt tot de vaststelling dat er maar liefst 13 tv-films naar zijn werk zijn gemaakt in Duitsland. Lenz stierf op 7 oktober van dit jaar en al op 8 oktober zond de ZDF Die Flut ist pünktlich opnieuw uit, mooi, mooi. Dus kon ik niet voorbijgaan aan Het Lichtschip en Schitterlicht die op de boekenbeurs aan 5 € lagen.


* Ach, je kunt je niet onttrekken aan prijsvoordeel, ook Het leven gaat verder van Hans Keilson lag daar aan 5 €. Het verscheen in 1933 in Duitsland bij Fischer Verlag en was meteen het laatste boek van een Joodse auteur dat bij deze uitgeverij verscheen en hij moest zoals alle andere Joodse auteurs wachten tot de waanzin van het Duitsland van de nazi's voorbij was. Volgens de flaptekst geeft het boek een fascinerend beeld van het alledaagse leven in de Weimar republiek.

* Bij de voorstelling van Schoenaerts van Stan Lauryssens zei Henri-Floris Jespers me dat ik
me zeker Dansen op een vulkaan: Victor J. Brunclair schrijver in een bewogen tijd moest aanschaffen. Wat ik ook deed. Op de tram naar huis begon ik erin te lezen en werd al dadelijk gegrepen door het prachtig taalgebruik, de geschiedenis van mijn stad, mijn wijk (Seefhoek) zelfs. De auteur Dieter Vandenbroucke heeft met letters een palet geschilderd waar vele schilders een puntje aan kunnen zuigen. Ik leef nu in tweestrijd, moet ik de kanjer over Brunclair laten wachten voor Souvenirs van Lucienne, ik weet het nog steeds niet, terwijl ik dit schrijf.


zondag 9 november 2014

DE MOORD OP EEN LIED


Joss Stone vermoordde 'The Green Fields of France' het meest aandoenlijke lied over de Eerste Wereldoorlog en hierdoor draaide de jonge Willy McBride zich nog eens om in zijn graf. Hierbij de tekst en onderaan een GOEDE versie:

The Green Fields Of France
 
Well how do you do young Willy Mc Bride
Do you mind if I sit here down by your graveside
And rest for a while in the warm summer sun
I've been walking all day and I'm nearly done
I see by your gravestone your were only nineteen
When you joined the great falling in nineteen fifteen
Well I hope you died well and I hope you died clean
Or young Willy Mc Bride was it slow and obscene
 
[Chorus]
Did they beat the drum slowly ,did they sound the fifes lowly
Did they sound the death march as they lowered you down
Did the band play the last post and chorus
Did the pipes play the flowers of the forest.
 
Did you leave a wife or a sweetheart behind
In some faithfull heart is your memory enshrined
And though you died back in nineteen fifteen
In some faith full heart are you forever nineteen
Or are you a stranger without even a name
Enshrined forever behind a glass frame
In an old photograph torn battered and stained
And fading to yellow in a brown leather frame.

[Repeat Chorus]
 
Well the sun now it shines on the green fields of France
There's a warm summer breeze it makes the red poppies dance
And look how the sun shines from under the cloudes
There's no gas no barbed wire, there's no gun firing now.
But here in this graveyard it's still no mans land
The countless white crosses stand mute in the sand
To man's blind indefference to his fellow man
To a whole generation that were butchered and dammed

[Repeat Chorus]

Well Will Mc Bride I cant help wonder why
Do those that lie here know why did they die
And did they beleive when they ansered the call
Did they really belive that this war would end war
Well the sorrow the suffering the glory the pain
The killing the dying was all done in vain
For young Willy Mc Bride it all happened again
And again,and again,and again, and again
 
https://www.youtube.com/watch?v=uvPtkzdbv90

zaterdag 8 november 2014

8 NOVEMBER



Op 8 november 1966 (vandaag 48 jaar geleden) ontmoetten Nadine Megan Lusyne en ik elkaar voor het eerst, net zoals John Lennon en Yoko Ono.
Die dag werd de Antwerpse Boekenbeurs voor Vlaanderen die plaatsgreep in de Antwerpse Stadsfeestzaal vervroegd gesloten, ze zou tot en met 11 november lopen, maar er kwam iets tussen en hiermee werd het toeval geholpen. Ik werd door de mensen van Standaard Boekhandel gevraagd om na de afbraak van mijn stand (we moesten nog dezelfde avond een lege stadsfeestzaal achterlaten), hen te vervoegen in de Tierbrauhof op de Antwerpse groenplaats. Daar ontmoette ik Nadine, die had afgesproken met Luc van Akeleyen in verband met een grappige tekst die door hem de vorige avond was uitgesproken.
We trouwden op 25 november 1967 en kregen op 26 september 1969 onze dochter Soetkin († 17 april 2013).

 

zaterdag 1 november 2014

HARRY KÜMEL



VERENIGING VAN DE VLAAMSE FILMPERS (VVF)

PRIJS VAN VERDIENSTE 2014: HARRY KÜMEL

 
De Prijs van Verdienste van de VVF wordt in 2014 toegekend aan de controversiële Vlaamse regisseur HARRY KÜMEL voor zijn gehele oeuvre. Harry Kümel is de 13e filmpersoonlijkheid die geselecteerd werd voor deze prijs, na Frans Weisz, Roel Van Bambost, Marion Hänsel, Jan Decleir, Robbe De Hert, Fernand Auwera, Jacqueline Pierreux, Chris Lomme, Gene Bervoets, Marilou Mermans, Roland Verhavert en Raoul Servais.

Harry werd vooral bekend met de films Monsieur Hawarden (1968), Malpertuis (1971), Daughters of Darkness (1971), De komst van Joachim Stiller (1976), Het verloren paradijs (1978), The Secret of Love (1986) en Eline Vere (1991), naast nog tientallen tv-films, korte films en documentaires.

 De officiële plechtigheid heeft plaats op DONDERDAG 6 NOVEMBER e.k. te 20u00 in het Auditorium van Bibliotheek Permeke, de Coninckplein te Antwerpen. Het laudatio zal gesproken worden door zijn collega JAN VERHEYEN, waarna hem de Gulden Mira – een speciaal voor deze prijs gecreëerd kunstwerk, gemaakt door de Vlaamse kunstenaar Frans Wuytack - zal overhandigd worden. Na de plechtigheid wordt de film HET VERLOREN PARADIJS voorgesteld, gevolgd door een receptie.

U kan er nog bij zijn. Gelieve uw plaatsen te reserveren per mail op filmhuis@telenet.be of per telefoon op 03-272.51.10.

Het volledige programma van “7 DAGEN SOCIALE FILM” kunt u terugvinden op de website www.klappei.be