Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zondag 27 december 2015

EEN AANGENAME WEEK


De enkele vrienden of kennissen  en familieleden die nog wenskaarten verzenden, zijn er dit jaar vroeg bij, zoals steeds een mooie kaart uit Ierland van Willem Verhulst - de man die mijn verhaal "Een dag als een ander" vertaalde naar het Engels en dat werd gepubliceerd in de 'Flash and Bang' anthologie samen met alleen maar Amerikaanse auteurs. Ja, er is er ook nog een kaartje van mijn zus en haar man.
Ik heb allang besloten van het enkel nog met mail te doen, want meer dan honderd kaartjes maakt alleen tante post rijker en mij armer.



Voor het vertrek heb ik al vele tientallen antwoorden binnen.
Vrijdag 18 december, vroeg opstaan en met de taxi en Nadine (uiteraard) en een spraakzame chauffeur naar  de luchthaven. Ik kan het liedje "Er is leven, er is leven na de dood" van Freek maar niet uit het hoofd zetten en besluit dat indien het vliegtuig moest vallen het aan te heffen, zodat ze op de blackbox een zingende bende horen. Maar alles verloopt gesmeerd, dus Maspalomas (Gran Canaria) here we are. Schitterend hotel, dat moet gezegd, maar dames met hakken blijven "klote" als je al of nog in bed ligt en zij als een nazileger voorbij marcheren. Er is ook een architectonisch foefje uitgehaald, zodat het bij een van de zwembaden (er zijn er meer!) lijkt alsof het in de zee uitmondt - of dat het wordt gevoed door de zee - wat helemaal niet waar is.
Nadine profiteert ervan om lang te slapen en leest een Bavo DHooge
en een Patrick Conrad uit, ikzelf lees achtereenvolgens "Luwte", "Cargo" en "Starr" van Conrad, afgewisseld met de postuum gepubliceerde dichtbundel "Spookpijnen" van Gust Gils en ontdek echte parels.

Op 21 december was onze geliefde vriend John Riedijk al negen jaar dood. Hij zal altijd in onze gedachten blijven, ook al zitten we in een gloeiend hete zon op een 'Spaans' terras.
Het is wel gek om kerstbomen te zien en winkelpersoneel met kerstmutsen op, terwijl het buiten 33 graden in de zon is. Dan denk je niet aan een White Christmas, waarvan een versie - althans een die ik ken - bestaat die volledig is, en die is van Barbara Streisand:

The sun is shining, the grass is green
The orange and palm tree sway
There's never been such a day
In Beverly Hills, L.A.
But it's December the twenty-fourth
And I am longing to be up North


Op 25 december is het opnieuw inpakken voor de terugvlucht. Waarom denk ik plotseling aan de Albert Hammond hit "I don't wanna die in an air disaster"? Omdat ik vliegangst heb, verdomme.
Bij de uitgang staat een taxichauffeur ons op te wachten, met het bordje Nadine Lusyne, dat is voor de eerste keer dat we dit doen, dus moet en er foto worden gemaakt. Terugrit met een zwijgende chauffeur.
Brooklyn Jeanne stuurde een Christmas CD van Anita O'day, eerlijk gezegd hadden ze dit beter niet uitgebracht. Er is een fijne kaart van Jean-Claude van Rijckeghem die in november in het geheim in het bootje is gestapt met zijn Virginie. Een kaart van Noël Dupon en Kathelijne doet altijd plezier met kerst.
Dan is er ook nog Zuurvrij (berichten uit het Letterenhuis), zoals altijd een pareltje van lay-out en een bron van nieuws.

maandag 7 december 2015

A.H. NIET LEUK VOOR VLAAMSE LEVERANCIERS EN KLANTEN

 





In België drinken we Extra Dessert, in Nederland wordt het Aroma Rood, en toch is het hetzelfde. Antwerpenaars die bij A.H. kopen, krijgen geen Belgisch product meer te zien, want iedere dag is er aanvoer uit Nederland.

 
België - Nederland


Het Belgisch product heeft twee landstalen, het Nederlands product is eentalig, zoals heel veel Nederlanders. Daar bovenop biedt het spaarpunten maar zijn die ook geldig in België?

 
België - Nederland


 
In België 100 koppen
In Nederland 120 koppen
en dat met dezelfde inhoud
inderdaad slappe koffie over de grens
 
 
Als A.H. zich gaat bevoorraden in België wil ik nog
wel een goed woordje voor hen doen.
 


zondag 6 december 2015

WIJ ZIJN MET WEINIGEN MAAR WORDEN ARMENIËRS GENOEMD



DIT EVEN TER INLEIDING:

Het leven in het Ottomaanse Rijk was onmogelijk geworden. Door
de niet-aflatende pogroms/bloedbaden tussen 1822 en 1897 onder
ongewapende christenen (1822: op Grieken op het eiland Chios:
50.000 doden, in 1850 op Armeniërs en Nestorianen in Armenië:
12.000 doden, in 1860 op Maronieten en Syriërs in Damascus en
Libanon: 11.000 doden, in 1876 op Bulgaren: 15.000 doden, in 1877
op Armeniërs tijdens de Russisch-Turkse oorlog: 6.000 doden, in
1892 op Yezidis in Armenië bij Mosoel: 8.000 doden, in 1894 op
Armeniërs met name te Sassoun: 12.000 doden, in 1895-1896 op
Armeniërs, algemene pogrom: 300.000 doden, in 1896-1897 op
Grieken op het eiland Kreta: 55.000 doden) en het ontvoeren van
vrouwen en kinderen in slavernij, verlieten veel Grieken en Armeniërs
hun land. Andere niet-christelijke minderheden zoals Koerden
zijn hierbij niet meegeteld, de aantallen gedode Koerden door systematisch geweld in dezelfde periode bedragen ten minste 500.000.

(Uit: Walter A.P. Soethoudt: Duister Verleden: Pulpfiction Schrijvers, films noirs, communistenjager – pag 371)

 

Zaterdagavond even na achten begon een recital van Armeense muziek en Armeense gedichten ter herinnering van de Armeense genocide in 1915 in het mooie decor van kasteel Sorghvliedt in Hoboken.

Dichter Frank De Vos leidde de avond in met het gedicht

Aghet, de catastrofe van1915.

Nog steeds sprokkelt de aarde de botten en benen,
streelt het verkrachtte stemmen die knisperend blijven kermen.
Genadeloos wankelt de leugen op deze afgemaakte namen.
Elke dag opnieuw ontploft hun gezucht in sepia beelden
die we nooit mogen vergeten.

 
Vervolgens was het afwisselend de beurt aan pianiste Mariam Avetyan en violiste Anoush Terterian en Frank De Vos die de avond aan elkaar lijmde met enkele uitzonderlijk mooie gedichten.

Mariam begon met het door iedere Armeniër gekende Garun a Komitas, hierbij een voorbeeld dat ik op youtube vond:


Het liep verder over verschillende optredens door Mariam en Anoush, toen ze aan Aram Katchaturian waren aangekomen, was de maat voor mij vol wanneer ze een wiegelied van hem speelden, dat was zo hard dat ik waarschijnlijk uit mijn wieg zou gekropen zijn en gillend op de vlucht geslagen uit angst voor duizend krijsende, woest uitziende Turken die deze muziek voor mijn ogen opriep, het volgende stuk van Katcha was helemaal niet gotcha en dit ondanks de virtuositeit van de beide meisjes, want de hoge viooltonen (Katcha moet gedacht hebben “laten we het eens om ter hoogste doen”) leken wel castraten.

De avond werd afgesloten met het prachtige gedicht van de Armeense dichter Siamanto “Mijn Tranen”.

MY TEARS.

I WAS alone with my pure-winged dream in the valleys my sires had trod;
My steps were light as the fair gazelle’s, and my heart with joy was thrilled;
I ran, all drunk with the deep blue sky, with the light of the glorious days;
Mine eyes were filled with gold and hopes, my soul with the gods was filled.

Basket on basket, the Summer rich presented her fruit to me
From my garden’s trees—each kind of fruit that to our clime belongs;
And then from a willow’s body slim, melodious, beautiful,
A branch for my magic flute I cut in silence, to make my songs.

I sang; and the brook all diamond bright, and the birds of my ancient home,
And the music pure from heavenly wells that fills the nights and days,
And the gentle breezes and airs of dawn, like my sister’s soft embrace,
United their voices sweet with mine, and joined in my joyous lays.

To-night in a dream, sweet flute, once more I took you in my hand;
You felt to my lips like a kiss—a kiss from the days of long ago.
But when those memories old revived, then straightway failed my breath,
And instead of songs, my tears began drop after drop to flow.
 

maandag 30 november 2015

WHY TRANSLATE THIS?

jy-dec2015web.jpg ©Jan Yoors



Charcoal Drawings Jan Yoors

Opening: Thursday, Dec 3rd 2015
Show: Dec 4th 2015 until Feb 6th 2016              
Location: FIFTY ONE TOO
____________________________

FIFTY ONE TOO is honoured to present a focus-exhibition of the versatile Belgian-American artist Jan Yoors (1922-1977), where his charcoal drawings of the female body will be shown.
From the late 1940s Yoors started to study the female nude: close views of his models, executed in bold, charcoal outlines on sepia toned paper. In the beginning the drawings had a merely figurative style, but from the late 1950s they became more and more abstract, influenced by the modern developments of the European & American arts in that period.
At first sight one might think that this series stands apart from his other artwork in photography, tapestry and sculpture, nevertheless its visual language of a vivid simplicity in a very expressionistic way is a general characteristic of Yoors’s artistic gaze.

His interest in the human body, the use of charcoal for the drawings and its composition were formed by different observations.  His basic insight in the human anatomy and his choice for charcoal on paper goes back to his childhood. Often he had witnessed the initial creation process of stain glass windows (large-scale figures drawn on full-scale templates of thick paper) at the studio of his father, Eugeen Yoors, a famous Belgian stained glass artist.  The bold charcoal outlines of Yoors’s nudes refer to the lead strips of stain glass windows that served as outlines of (human) figures as well. Even the thick, tan paper is similar to the one Yoors used for his drawings. One might assume that he preferred the sepia tone colour of the paper due to his interest for minorities with a darker skin.

The “cropped” compositions of the female nudes are mostly headless bodies depicted from their profile or their back.  Shaped with bold, black outlines, mostly, only legs and shoulders can be seen against the frame. This was a modernistic technique for making a scene bigger that the format of its base. For this technique Yoors refers in the documentary “ A Fleming in New York” (1975, Belgian VRT) that he is directly inspired by the 18th Century Japanese artist Katsushika Hokusai (1760-1849).  Hokusai's most famous work, “The Great Wave off Kanagawa”, already illustrates the visual effect of cropped compositions. Nevertheless the practice of cropping was not unique for Yoors, but was connected to the modern development in the arts of the twentieth century. Therefore one can assume that Yoors was familiar with the artwork of the famous painter Henri Matisse (Fr, 1869-1954) with his well-known cut-outs of the “Blue Nudes” (1952): seated female nudes in which he reduced forms to its essentials and yet expressing a sense of volume. Or familiar with the photographic studies of the nudes by Edward Weston (Am, 1886-1958) or those by Bill Brandt (UK, 1904-1983): their use of close-ups of the female body renders a geometric, abstract composition of lines. In a more implicit way, these omissions refer to his life experience and cross-border travels with a Gypsy tribe in Eastern Europe as a youngster.

Through all these inspirations Yoors’s charcoal nudes evolved from a figurative style in the late 1940s towards a hard-edged abstraction in the last years of his lifetime.  This evolution can be seen first of all through the thickness of the charcoal outlines became more and more prominent. Secondly, the figurative “sketches” of recognizable body parts from the early years became more and more abstract at the end. Although the form of the drawings is flat, the nudes give a very sculptural sensation. Yoors creates an illusion of three-dimensionality with a bold mirage of lines.

At this moment a small photographic presentation of his work can be seen at the Red Star Line Museum in Antwerp (until 28.03.2016). Most recently he had a retrospective at the Baker Museum in Florida, as well at the FeliXart Museum in Brussels in 2012.  In 2005 his photographs were exhibited in a group show ‘Belgian Photographers 1840-2005’ at the Fotomuseum in Antwerp. And yet he had already received international acclaim with his tapestries in the 1950s for which he was listed as a new talent in ‘Art in America’ magazine (1959).

His work is included in collections such as the Archives of American Art, Chicago Art Institute, Metropolitan Museum of Art and Museum of Art and Design in New York, Fotomuseum in Antwerp, as well as private collections like Christie & John Walton (Wal-Mart), Senator Eugène de Faq (Belgium), James Johnson Sweeney (curator MoMA 1935-46 – director Guggenheim 1952-60), Paule Pia (Belgian photographer, dealer and founder of Fotomuseum Antwerp).



You are cordially invited to the opening on Thursday, Dec 3rd from 6 to 9 pm.
Looking forward to welcoming you !





FIFTY ONE FINE ART PHOTOGRAPHY
ZIRKSTRAAT 20
2000 ANTWERPEN
BELGIUM
T:32-3-2898458
F:32-3-2898459
E-MAIL: INFO@GALLERY51.COM
WWW.GALLERY51.COM

BTW : BE 0467 975 807 RPR ANTWERPEN
This e-mail is confidential and may be privileged. If you receive this e-mail in error, please inform us by return e-mail or by telephone. If you are not the intended recipient, you are kindly requested to delete this e-mail and its attachments immediately, without copying, printing or disclosing any part thereof.

apad.jpg

Follow on Twitter | Friend on Facebook | Website Fifty One
If you would prefer not to receive newsletters please unsubscribe here

donderdag 26 november 2015

COLLABORATIE!


Het is angstaanjagend om te zien hoe de politiek correcte pers en politiek zich meer en meer profileren als collaborateurs van een achterlijke religie die al sinds haar ontstaan in de 7de eeuw het Christendom beoorloogd heeft, die sinds haar ontstaan moordend, verkrachtend en plunderend door de wereld trekt. En dan zijn er hier stomkoppen die blijven volhouden dat de islam "vredelievend" is. Even vredelievend als Dzjengis Khan, Adolf Hitler, Stalin en Pol Pot samen, dan. In de 8ste eeuw stonden ze al halverwege hedendaags Frankrijk en werden gelukkig verslagen in de Slag van Poitiers (die van 732, die in het Engels Battle of Tours wordt genoemd, niet die van 1356...)

Moet het dan echt opnieuw zo ver komen?

woensdag 25 november 2015

ALS MENSEN DIE DENKEN...


...als mensen die denken dat ze Engels kennen (zoals ze denken Nederlands te kennen...) interviews geven aan Amerikaanse zenders...

 
Afgezien daarvan blijft het amusant te merken dat mensen als Reynders nog steeds niet lijken te beseffen dat, als hij "de imagoschade wil aanpakken", best om te beginnen zelf zijn mond zou houden. En vervolgens uit de politiek stappen en in de Carrefour rekken gaan opvullen. Dat is het enige waar de onnozelaar goed voor is

donderdag 19 november 2015

DODELIJK


Zes lege politiewagens staan geparkeerd voor de kantoren van de Zoo op het Koningin Astridplein. Nergens enige bewaking voorzien. Hoe gemakkelijk moet het zijn deze wagens met enkele prikken uit te schakelen.
Iemand die niets goed in de zin heeft, kan de laatste dagen de auto's zien aankomen, een voor een. De manschappen - meestal twee - stappen dan uit en houden een praatje. Misschien bespreken ze hun opdracht wel, maar dat zou dan wel vooraf gebeurd moeten zijn, want zo bij elkaar zijn ze in enkele seconden neergemaaid met één salvo.
Ook zij die patrouille lopen zij aan zij kunnen een gelijkluidend lot ondergaan, misschien - neen ik ben er zeker van - zou het slimmer zijn, moesten ze aan beide zijden van de straat patrouilleren.
Maar wie ben ik?

Vintage Black Photos:

zondag 15 november 2015

WIJ NIKS GEDAAN!


Ahmed Almuhamed, 25, believed have been in terror squad at the Bataclan concert hall before blowing himself up
  • French police revealed his Syrian passport was found on a bomber's body who registered as a refugee in Greece 
  • Authorities believe at least two of the terror cell traveled from Syria, through Turkey and into Greece since summer
  • A second passport, from Egypt, was found on the body of another bomber who took part in the Paris terror attack 
  • Homegrown terrorist Omar Ismaël Mostefai , 29, identified as a gig bomber by fingerprint from severed digit
  • Seven terrorists killed themselves using suicide belts while another was shot dead by police
Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-3318379/Hunt-Isis-killers-Syrian-passport-body-suicide-bomber-Stade-France.html#ixzz3rYQo5qjs
Follow us: @MailOnline on Twitter | DailyMail on Facebook

Antwerpenaar HAKAN aan het woord betreffende de aanslagen in Parijs:
HAKAN (die zelf drie man illegaal te werk stelt): Het is allemaal de schuld van de Polen die ons werk afpakken en dan zijn er ook nog de Joden. Wij moslims niks gedaan!


dinsdag 3 november 2015

PEAKY BLINDERS



Tim Mielants regisseert het derde seizoen van Peaky Blinders, het historische BBC2 gangsterdrama dat bij ons op dit ogenblik op Acht en via Netflix is te zien. Behalve hoofdrollen voor o.a. Cillian Murphy, Tom Hardy en Paddy Considine is er in de nieuwe reeks ook een rol voor Vlaams acteur Jan Bijvoet weggelegd.

Tim Mielants regisseert alle zes afleveringen van het nieuwe seizoen van Peaky Blinders. De Vlaamse regisseur is bijzonder opgetogen dat hij werd gevraagd voor een reeks die hij zelf bij zijn absolute favorieten rekent. "Het is een héél bijzondere uitdaging om op zo'n reeks je eigen stempel te mogen drukken", zegt hij. "Spannend."

Peaky Blinders is een gangsterdrama van de hand van Steven Knight (Locke, Eastern Promises, Burnt) dat zich situeert in het grauwe Birmingham van na de Eerste Wereldoorlog waar de meedogenloze bendeleider Thomas Shelby vastberaden is om hogerop te geraken. De rol van Shelby wordt vertolkt door Cillian Murphy (Inception, The Dark Knight).

Het tweede seizoen van de reeks introduceerde ook Tom Hardy (The Drop, Mad Max: Fury Road) als de onstabiele joodse bendeleider Alfie Solomons met wie Shelby een pact probeert te sluiten. In de andere rollen zien we onder meer Helen McCrory (A Little Chaos, Skyfall) en Annabelle Wallis (X-Men: First Class, The Tudors).

In het nieuwe seizoen wordt de cast versterkt door o.a. Paddy Considine (The Bourne Ultimatum, Pride), Dina Korzun (Last Resort) en Jan Bijvoet die bij ons vooral bekend is van D'Ardennen en de vtm-reeks Cordon, maar ondertussen ook in buitenlandse speelfilms meespeelde zoals El abrazo de la serpiente en Borgman. In Peaky Blinders zijn Korzun en Bijvoet op de vlucht voor een buitenlands conflict en wanhopig op zoek naar Tommy's hulp.

Het derde seizoen van Peaky Blinders wordt in het voorjaar van 2016 verwacht, zowel op BBC 2 in Groot-Brittannië als via Netflix in de Verenigde Staten. Bij ons loopt het eerste seizoen op dit ogenblik op Acht, nadat het eerder op The Sundance Channel was te zien. Verder is de reeks momenteel ook beschikbaar via de catalogus van Netflix.

Caryn Mandabach en Tiger Aspect Productions produceren het nieuwe seizoen voor BBC 2; de internationale verkoop is in handen van Endemol Shine International.

Mielants die wij vooral kennen via zijn regiewerk voor Cordon, blikte eerder ook al twee afleveringen in van The Tunnel: Sabotage, het tweede seizoen van de Frans-Britse reeks waarvan het eerste deel geïnspireerd werd op de Scandinavische hit The Bridge. Deze geopolitieke thriller met in de hoofdrollen Clémence Poésy (Mr Morgan’s Last Love) en Stephen Dillane (Game of Thrones) wordt ook begin 2016 op antenne verwacht​.​
 

maandag 26 oktober 2015

OM OVER NA TE DENKEN




VAN EEN CORRESPONDENT


Kolonel Moore en gewonde gevangene
In november zal het vijftig jaar geleden zijn dat de Amerikaanse Vietnamoorlog echt begon. Op 14 november 1965 werd het 1ste Bataljon van het 7de Cavalieregiment (de eenheid waarmee George Armstrong Custer bijna honderd jaar eerder zijn fameuze last stand maakte bij de Little Bighorn rivier) gedropt in de Ia Drang vallei in het Centrale Hoogland van Vietnam, in de wijde buurt van de stad Pleiku.
Volgens de Amerikaanse legeroverheid zat er daar "mogelijk" een regiment Vietcong. Waar de Amerikaanse eenheid van 450 man onder bevel van luitenant-kolonel Moore op stootte, was een divisie (drie regimenten) van het reguliere Noord-Vietnamese leger, meer dan vierduizend man sterk.

Tot die dag waren Amerikaanse doden in Vietnam individueel gevallen, uitzonderlijk eens twee tegelijk. In de Ia Drang vallei werd, in drie dagen strijd, de helft van de Amerikaanse strijdmacht gedood, de andere helft gewond. De Viëtnamese verliezen worden heden ten dage geschat op ongeveer 600 doden en hetzelfde aantal gewonden.

 Achteraf werd gezegd dat Ia Drang de slag was die Ho Chi Minh er van overtuigde dat hij de oorlog zou kunnen winnen. Hij had gemerkt dat, hoewel de Amerikaanse soldaten individueel en in groep veel bekwamer en feller vochten dan hij verwacht had, de algemene Amerikaanse strategie halfslachtig was: desnoods wel kunnen, maar eigenlijk niet echt willen. Het zou het kenmerk blijven van de strategie van de Amerikaanse politiek en, bijgevolg, legerleiding in Vietnam, en de grootste oorzaak dat een de facto militaire overwinning (na het Tet-offensief van 1968 had Amerika eigenlijk de oorlog gewonnen) uiteindelijk een smadelijke nederlaag werd. 

 Sindsdien, en vandaag nog steeds, wordt de Ia Drang vallei de Vallei van de Schaduw des Doods genoemd, naar Psalm 23:4, "Ook als ik moet gaan door de vallei van de schaduw des doods zal ik het kwaad niet vrezen, want Gij zult bij mij zijn".

Pour la petite histoire: een van kolonel Moore's pelotonleiders was de in Cornwall geboren onderluitenant Rick Rescorla. Rescorla was een beetje een ijzervreter, maar hij had zijn innemende kantjes. Eén daarvan was dat hij, om groentjes onder zijn bevel enigszins te kalmeren, liedjes uit zijn jeugd zong, ofwel solo, ofwel samen met de bange soldaten.

Rick Rescorla overleefde Ia Drang en Vietnam. Op 11 september 2001 was hij op het verkeerde moment op de verkeerde plaats: het WTC in New York. Als gewezen legerofficier vatte hij bijna automatisch de organisatie aan van de evacuatie. Volgens verschillende door hem geredde overlevenden, zong hij liedjes om de bange burgers een beetje gerust te stellen.
Hij werd het laatst gezien op de tiende verdieping van de Zuidtoren, op weg naar boven, enkele minuten voor die toren instortte. Zijn lichaam is nooit gevonden.

 

maandag 12 oktober 2015

COLLATERAL DAMAGE



Israël bombardeert Gazastrook: Peuter en zwangere vrouw komen om



Gekleurde berichtgeving zijn we nu al een tijdje gewoon, maar de laatste dagen hebben heel wat nieuwsdiensten zich in de vingers gesneden betreffende berichtgeving uit Israel.

Palestijnen steken joodse mensen neer, nauwelijks iets van gehoord.

Palestijnen schieten raketten af op Israel, nauwelijks iets van gehoord.

Op alle zenders en in alle kranten zie je dat Israel een bombardement uitvoerde op een wapenopslagplaats van de Palestijnen. Een gat zo groot als een huis wordt getoond (bewijs dat de wapens die daar lagen ontploft zijn) en een voice-over zegt dat een vrouw en een kind hierbij zijn omgekomen.
Wat er niet wordt verteld is dat het huis naast de put is ingestort en dat de vrouw en haar kind daar het slachtoffer van waren. De Engelse taal heeft hiervoor de juiste uitdrukking: collateral damage.

BIRDWATCHING IN ANTWERP


Je ziet ze nooit in Antwerpen, maar ze zouden bestaan. Kijk maar:

 
 

MACAVITY EN ANTHONY AWARDS


De Boucheron World Mystery Convention bestaat sinds 1986 en wordt jaarlijks gehouden. Dit jaar in de Amerikaanse stad Raleigh in North Carolina.

Ieder jaar worden op Boucheron de Anthony Awards uitgereikt, deze zijn genoemd naar Anthony Boucher (1911-1968) een der meest vooraanstaande critici van misdaadverhalen en een van de stichters van de Mystery Writers of America.

 

De genomineerden voor dit jaar waren:

WINNAAR

After I’m Gone, Laura Lippman [William Morrow]

In het Nederlands verschenen bij De Boekerij onder de titel

Als ik weg ben


GENOMINEERDEN

Geen van hen heeft al een Nederlandse uitgever gevonden

Lamentation, Joe Clifford [Oceanview]
The Secret Place, Tana French [Hodder & Stoughton/Viking]
The Long Way Home, Louise Penny [Minotaur]
Truth Be Told, Hank Phillippi Ryan [Forge]

 

The Macavity Award

Deze Macavity Awards zijn eveneens literaire prijzen voor misdaadauteurs. Ze worden genomineerd door de leden van Mystery Readers International. De prijs is genoemd naar de ‘mystery cat’ uit T.S. Eliot’s Old Possum Book of Practical Cats. Ook deze worden uitgereikt op Boucheron.

 

De genomineerden voor dit jaar waren:

WINNAAR:

The Killer Next Door, Alex Marwood (Penguin)

Van Marwood verscheen totnogtoe één titel in het Nederlands.

GENOMINEERDEN


The Lewis Man, Peter May (Quercus) de auteur Peter May verscheen bij diverse Nederlandse uitgevers de andere genomineerden hebben nog geen Nederlandse uitgever gevonden
The Last Death of Jack Harbin, Terry Shames (Seventh Street)
The Day She Died, Catriona McPherson (Midnight Ink)
The Missing Place, Sophie Littlefield (Gallery)
The Long Way Home, Louise Penny (Minotaur)

zondag 11 oktober 2015

BELGISCH ELFTAL


De supporters van de rode duivels die meegingen naar Andorra moedigden drietalig hun elftal aan:
LA LA LA LALALALA.

donderdag 8 oktober 2015

MIJN KL...TEN



"Si on parvient à convaincre les Chinois que les couilles des djihadistes sont aphrodisiaques, dans 10 ans ils auront disparus."
(Anonyme)

 

woensdag 7 oktober 2015

Wat zijn wij - anno 2015 - toch een klootjesvolk geworden!


Je bent een zelfverzekerde jongere en je wilt vooruit in het leven.

Een goed diploma is de beste garantie op een passende job.

Je droomt van een dienende job, een veeleisende job, een job met verantwoordelijkheid.    

Je wordt verpleegkundige. 

Na veel zweten en zwoegen is het eindelijk zover: Je bent gediplomeerd! Proficiat!

En nu aan de slag.

En jawel, op een dag staat er personeelsadvertentie in de krant:

Gezocht: verpleegkundige (m/v) voor een ziekenhuis in Aalst.

Natuurlijk ben jij een geschikte kandidaat...

Maar ... niets is minder waar!

Je kent immers geen ... ARABISCH!!

Wat zijn wij - anno 2015 - toch een klootjesvolk geworden!

 
Personeelsadvertentie van het O.L.V.-ziekenhuis te Aalst

JOBOMSCHRIJVING
Wij zijn op zoek naar een verpleegkundige voor de regio Aalst. Je zal werken in een ziekenhuisomgeving.
Belangrijk is dat je zowel de Nederlandse taal als de Arabische taal machtig bent.
 

Altijd gedacht dat Nederlands leren voor bepaalde mensen de beste kansen biedt op integratie in de maatschappij, en vooral ook op een job, zodat ze voor zichzelf kunnen instaan…

Waar gaan we in godsnaam naartoe in  naam van de (totaal mislukte) multicultuur en het zogenaamde “politiek correct denken”?
 

dinsdag 29 september 2015

DE GESCHIEDENIS HERHAALT ZICH


Vele jaren geleden was er een grap die ging als volgt:
Croetsjov verklaart de oorlog aan Mao. De eerste dag geven zich een miljoen Chinezen over, de tweede dag twee miljoen, de derde dag drie miljoen, de vierde dag vier miljoen, de vijfde dag vijf miljoen. Dan belt Mao de brave Croetsjov en vraagt: "Ben je het nog niet moe?"
Dat is wat Poetin op dit ogenblik doet. Hij steunt tegen beter weten in Assad, totdat wij niet meer weten waar we al die vluchtelingen moeten steken. Hiermee heeft hij bereikt dat we niet meer over de Krim en Oekraïne praten. Wat zegt men weer over kleine ventjes?

maandag 28 september 2015

IN HET JUISTE PERSPECTIEF GEZIEN


Minstens 15.000 op solidariteitsmars voor vluchtelingen


Als het er om gaat 35% van het kiesvolk weg te cijferen, merkt de politiek correcte Augiasstal altijd op dat er 65% van de bevolking niet voor N-VA heeft gestemd.

 

In dezelfde sfeer blijvende: "minstens" 11.185.000 Belgen nemen niet deel aan een solidariteitsmars voor vluchtelingen.
 
 

zaterdag 26 september 2015

DE SMAAK VAN BEUKENNOOTJES



Soetkin SoeThoudt

26 september 1969 - 17 APRIL 2013

 

Herinnering

Het is als het beeld van een afgezonderde wolk
jouw wazige vorm
van bescheiden afmetingen.
Het als een droom in een zwoele wind en het licht
kalm en veraf
traag en verstrengeld.
Zoals nu kom je naar me toe, zoals een zucht,
                                          zoals een schaduw
zoals een lichtstraal op een beslagen glas.
Je komt, je komt, je komt zonder het te willen
herinnering
herinnering met geopende armen.

Saeid Hooshangi (Iran 1966-)

VERTALING Germain Droogenbroodt

Je was drie dagen dood toen ik je terugzag. Je zweefde door de slaapkamer waarvan de gordijnen steeds wat licht doorlaten. Je zweefde van het raam naar de deur. Ik kon me niet weerhouden om het licht aan te knippen en toen was je verdwenen. Vanaf die dag blijf ik mijn ogen stijf gesloten houden in de slaapkamer en als ik ze bij toeval toch eens open, zie ik niet alleen jou, maar een heel gezelschap.
Ben je inderdaad niet alleen daar? Ben je niet eenzaam zoals je hier dikwijls was? Ik hoor het je nog zeggen: “Ik heb niet zelf gekozen om alleen te blijven!”
Je poezen maken het goed, maar dat zul je wel weten, in ieder geval, Alex verzorgt ze goed. Je hondje zal ook wel goed terechtgekomen zijn, dat vermoed ik althans, het is bij iemand die in het dierenasiel werkt.
Weet je, sinds je er niet meer bent, heb ik de gedachte ontwikkeld dat we allemaal tijdreizigers zijn en dat we steeds hetzelfde leven opnieuw leiden (lijden). Dat maakt dat je ons, Nadine en ik, waarschijnlijk opnieuw zult ontmoeten en dat je met je zorgen opnieuw kunt aankloppen bij tante Eveline, die vorige november vertrok en waarschijnlijk ergens anders een oud nieuw leven is begonnen. (We hebben haar as uitgestrooid van op het staketsel in Oostende op 17 september.) Je zult Nic van Bruggen opnieuw ontmoeten en hij zal weerom een T-shirt meebrengen uit de grootste zaak voor balletgerief in New York. In NY zul je Jeanne opnieuw ontmoeten. En hoe is het met je schoolvriendin Eunice? Ben je die al tegengekomen? Ze vertrok enkele maanden na jou op tijdreis.
Weet je, er komen nieuwe afleveringen van Doctor Who, de tijdreiziger bij uitstek die we samen bekeken en als het te spannend werd, kroop je op mijn schoot en verborg je hoofd in mijn oksel. De Doctor werd toen gespeeld door Tom Baker (Doctor van 1974 tot 1981). Toen waren het de Daleks, de Cybermen, de Zygons waarmee hij de strijd aanbond, en kwam de Doctor terecht op Zeta Minor, Planet of Evil, waar materie en antimaterie elkaar ontmoeten. Ik ben er zeker van dat we bijna alle 173 afleveringen met Tom Baker samen hebben bekeken. Laatst zag ik nog een oudje, de Doctor komt bij Vincent van Gogh terecht in Vincent and the Doctor en die was zo mooi dat me de tranen in de ogen sprongen. Op 22 september ging de nieuwe serie van start op de BBC.
Ben je de Man in Black al tegengekomen? Misschien zingt hij wel iets voor jou uit zijn The Great American Songbook? Ik zal vandaag de cd Blue Moon Swamp draaien en vooral ‘110 in the Shade’ waar Nadine en jij zo van hielden/houden. Misschien is Lemmy er ook wel bij, die heb ik uit jouw erfenis bewaard.
Nadine en ik missen je nog alle dagen, want iedere dag is er wel een woord, een zin, een gebeurtenis die ons aan jou herinnert. Maar ook mensen, Arno bijvoorbeeld. Trouwens, is Dirk-Jan daar ook? Dirk-Jan, de welopgevoede jonge man die een groots leven voor zich had, maar het niet mocht leven. Zijn tijdreizen zullen altijd van korte duur blijven, veel korter dan die van jou die 43 werd (en vandaag dus 46 zou geworden zijn). Is Michel Oukhow daar ook? Je kunt hem deze keer misschien in eigen naam bedanken voor zijn tussenkomst op het lyceum, toen je besloot je punk te blijven kleden en dat niet in goede aarde viel bij de directie. Oh ja, ik heb enkele weken geleden nog met Fred Bervoets gepraat, de Fred waarvan je het liefst een groot doek wilde. Natuurlijk zie ik Adriaan regelmatig en dan kom je ook weer ter sprake. Vorig jaar hadden we daar jouw herdenking (ik ben er zeker van dat je toekeek en er zeker enkele mensen miste die je haast hun hele leven lang had geholpen, dit terzijde) en tegelijk kwam je dichtbundel uit. Spijtig dat je dit niet meer kon meemaken, maar je zou je gedichten waarschijnlijk niet publicatierijp hebben gevonden.
Nu ik de laatste tijd lange wandelingen maak (minstens 10.000 stappen) om mijn suiker onder controle te houden, kom ik uiteraard langs diverse plaatsen die herinneringen oproepen. Bijvoorbeeld het gebouw aan de overkant van de school in de Londenstraat, waar vroeger de strafdeling huisde, de gelegenheid in de Breydelstraat waar je ooit solliciteerde om in een cabine te dansen, maar waar men je borstjes te klein vond. Noem een straat en er is een herinnering. Onze gezamenlijke bezoeken aan het Museum voor Schone Kunsten, dat binnenkort terug opengaat. Ieder plaatje of afbeelding van een schilderij van Rubens brengt herinneringen aan jouw bezetenheid met hem. Misschien kom je wel Lambert Jagenau tegen, die je ooit zei “ je moet je haar anders dragen”, wat je enkele dagen later ook deed op zijn begrafenis, waar je heel wat traantjes liet. Maar ook Lambert is een tijdreiziger. Als je daar in de put moest zitten, zoek dan John Riedijk eens op (een vriend van Nadine en mij) die zal je er wel doorheen helpen, hij was de liefste man die Nadine en ik ooit hebben gekend. We zijn naar zijn zielloos lichaam gaan kijken en dat heeft ons zo geschokt dat we jouw omhulling niet meer wilden zien. Jouw herinnering zal altijd die van een levende Soetkin zijn.
Weet je, ik heb van vele dingen spijt, maar het meest nog van het feit dat ik jou nooit de smaak van beukennootjes heb leren kennen.