Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

donderdag 19 februari 2015

SELMA (ALABAMA)



Gisteren in DWDD hadden ze het over de Oscargenomineerde film (Best Motion Picture/Best Achievement in Music, Written for Motion Picture, Original Song: Glory/John Legend) Selma en haalden er enkele Afrikaanse Nederlanders bij: Ivan Peroti, die enkele zeer goede definities gaf van wat er in de tijd van Martin Luther King gebeurde en verwees naar de tegenwoordige tijd met “I Can’t Breathe”, dan was er Sarah-Jane die graag Curtis Mayfield zingt, maar die het lied Get Ready dat ze al vele jaren zong pas had begrepen na het zien van de film en dan was er Akwasi en het Gospel Choir ZO! (dat zijn vijfde verjaardag viert met een concert op 5 april in Paradiso) dat uit de Amsterdamse Bijlmer komt en een lied vertolkten dat je van de sokken blies.
In zijn inleidende tekst verwees Matthijs naar enkele groten die bij de grondleggers van de vrijheidsbeweging van de African-Americans kunnen gerekend worden: Sam Cooke (A Change is Gonna Come), Billie Holyday (Strange Fruit), maar ook Joan Baez’ We Shall Overcome op het lifealbum uit 1963 en Bob Dylans A Hard Rain is Gonna Fall opgenomen op 6 december 1962.
Wat er echter niet werd vermeld is dat Strange Fruit werd geschreven door Abel Meeropol, een Joodse schoolmeester uit de New Yorkse The Bronx. Wat zeker ‘vergeten’ werd was het concert uit 1963 van Pete Seeger in Carnegie Hall waar die If You Miss Me at the Back of the Bus zong, dat werd geschreven door Carver Neblett naar aanleiding van de verdrinkingsdood van een African-American bij het zwemmen in een rivier, nadat hem de toegang tot het plaatselijk zwembad was geweigerd. Seeger zong ook de Bob Dylanssongs Who killed Davey More? en het al genoemde A Hard Rain is Gonna Fall, daarnaast waren er nog Tshotsholosa, een lied uit Zuid-Afrika dat werd gezongen door de Nebelestam in de mijnen en uiteraard We Shall Overcome dat dankzij Seeger een wereldhit werd en tot lijflied van alle mogelijke protestbewegingen werd verheven.
 

 

dinsdag 17 februari 2015

ALZO SPRAK NIETZSCHE


* Robin Moore, de auteur van The Green Berets en The French Connection, erfde een behoorlijke som geld van zijn vader, de medestichter van de hotelketen Sheraton Hotel, maar joeg het er allemaal door, en begon te schrijven om het beleg op zijn boterham te verdienen.
Wat er nog bijzonder was aan het schrijven van Moore, hij deed het met bloot bovenlijf "omdat kleren de zuurstoftoevoer naar de hersens beletten".
 
* Toen Pablo Neruda (Neftali Ricardo Reyes Basalto) zeventien was, publiceerde hij onder het pseudoniem 'Neruda', naam die hij leende van de Tjechische auteur Jan Neruda na het lezen van diens korte verhalen. Vijftien jaar later kwam Pablo erbij.

* Friedrich Nietzsche, de Duitse filosoof wiens superman-idee├źn van grote invloed waren op A. Hitler (Engels anagram The Liar), beweerde dat hij afstamde van Poolse aristocraten met de naam Nietsky. Een van zijn uitspraken was "Duitsland is een grote natie geworden enkel en alleen omdat er zoveel Pools bloed door de aderen van het volk loopt.".

vrijdag 6 februari 2015

WANNEER EEN VRIEND 77 WORDT



Wanneer een vriend 77 wordt is het tijd om met het getal 7 te spelen, ja toch?

* Een middeleeuws bijgeloof in Midden-Europa stelde dat een vrouw haar verloren maagdelijkheid kon herwinnen door 7 bastaarden te baren.

* De 7 doodzonden zijn gierigheid, nijd, gulzigheid, onkuisheid, trots, woede en traagheid. In tegenstelling hiermee zijn er maar vier hoofddeugden, kracht, rechtvaardigheid, voorzichtigheid en gematigdheid, wat dus heel veel over de menselijke natuur zegt. Om de pil te verzachten worden er door sommigen geloof, hoop en liefde aan toegevoegd.

* De alchemisten associeerden 7 lichamen (metalen) met de 7 klassieke planeten: goud hoorde bij de Zon, de Maan werd zilver, Mercurius werd kwikzilver, we hebben nog een koperen Venus, Mars hulde zich in ijzer, tin was er voor Jupiter en Saturnus heeft loden voeten.

* We hebben 7 sacramenten: doopsel, communie, vormsel, biecht, heilig oliesel, huwelijk en wijding.

* Er zijn 7 heilige engelen: Abdiel, Gabriel, Michael, Raguel, Raphael, Simiel en Uriel.

* De 7 Geesten van God zijn: raadgeving, goddelijk ontzag, kennis, macht, oprechtheid, begrip en wijsheid.

* De duivel Asmodeus is de demon van de ongelukkige moeders, omdat hij verliefd werd op Sara, de dochter van Raguel, en haar eerste 7 echtgenoten liet sterven in de huwelijksnacht. Tobit’s zoon, Tobias werd haar achtste echtgenoot, maar die liet niet met zich sollen. Op advies van Raphael brouwde hij een middel uit het hart en lever van een vis en dat legde hij op brandende wierook. De duivel vluchtte weg van het stinkend goedje en werd door Raphael in Egypte gevangen. Tobias werd 107 jaar.

Het ernstigste ongeluk in de geschiedenis van de autoraces had plaats in Le Mans in 1955, Pierre Levegh verloor daar de controle over het stuur van zijn Mercedes, reed tegen een muur en de auto ontplofte, hierbij stierven 77 mensen. De wedstrijd werd niet eens stilgelegd.

Conclusie moet zijn dat 77 worden niet zo erg is, het zijn dan wel twee zevens, maar er vallen geen doden.

maandag 2 februari 2015

EEN REDELIJK GOEDE GEVONDEN


Het is niet al kommer en kwel, want tussen de massa in de grond borende recensies in de Amerikaanse kranten en op websites is er de befaamde Amerikaanse website ROTTEN TOMATOES die een redelijk goede bespreking publiceert (tot nu toe de enige die ik vond), een recensent schreef:

"Karl Urban (Star Trek Into Darkness) and James Marsden (2 Guns) star in the tense psychological thriller THE LOFT, the story of five guys who conspire to secretly share a penthouse loft in the city--a place where they can indulge in their deepest fantasies. But the fantasy becomes a nightmare when they discover the dead body of an unknown woman in the loft, and they realize one of the group must be involved. Paranoia seizes them as everyone begins to suspect one another. Friendships are tested, loyalties are questioned and marriages crumble as the group is consumed by fear, suspicion and murder in this relentless thriller."

 
 

zondag 1 februari 2015

HOMMAGE AAN SAUL LEITER



Saul Leiter - Red Umbrella
GALERIE FIFTY ONE
Zirkstraat 20
2000 Antwerpen

Saul Leiter (Pittsburg 3/12/1923 – New York City 26/11/2013) was de zoon van een Talmoedgeleerde en Saul zelf studeerde om rabbijn te worden. Toen hij op zijn twaalfde echter een camera kreeg van zijn moeder werd dat bepalend voor zijn toekomst. Op zijn 23ste liet hij zijn theologische studies achter zich en vertrok naar New York City en werd verliefd op deze stad. Met zijn interesse voor de abstracte expressionisten – Leiter schilderde eveneens, zijn werk hing weleens naast dat van Willem de Kooning - was het haast zeker dat hij in aanraking zou komen met Richard Pousette-Dart (de stichter van de New York School of Painting), Richard, samen met zijn vriend W. Eugene Smith, een fotojournalist die ethiek vooropstelde, zijn foto-essay over brutaliteit aan de hand van beelden van Wereldoorlog II maakte hem wereldberoemd, dreef Leiter in de richting van de fotografie, hoewel een heel klein duwtje al genoeg was. Eugene Smith stelde hem een paar prints ter beschikking die hij kon inruilen voor een 35 mm Leica, en hij was vertrokken. Zijn zwart-wit periode was echter zeer kort. Al in 1948 begon hij met kleurenfotografie. Samen met tijdgenoten fotografen Robert Frank (die zich ook aan documentaire films waagde) die later een outside look op Amerika en de Amerikanen zou publiceren, en Diane Arbus die zich specialiseerde in ‘abnormale mensen’ zoals dwergen, reuzen, ‘het derde geslacht’, naaktlopers en circusartiesten, lagen zij aan de basis van wat later de New York School of Photographers (1940-1950) zou worden.
Toen het Museum of Modern Art in 1953 de tentoonstelling Always the Young Stranger inrichtte werden er een aantal zwart-witfoto’s van Leiter opgenomen.
Saul Leiter - vroege zwart-wit foto
Maar Leiter was niet iemand die roem nastreefde en zijn foto’s verdwenen in de vergetelheid. Voor de volgende twintig jaren werd hij modefotograaf en Elle, Vogue, Esquire en Harper’s Bazaar waren zijn speeltuin.

Toen in 2006 Saul Leiter Early Color verscheen, een monografie werd hij plots (h)erkend en tentoonstellingen volgden, net als een aantal publicaties, terwijl hij kon rekenen op een nieuwe schare van fans.
Zijn Europese bekendheid ving aan toen hij in 2008 werd uitgekozen door de Stichting Henri Cartier-Bresson voor een overzichtstentoonstelling die vergezeld was van een prachtige catalogus.
Ikzelf maakte kennis met Leiter toen ik in 2011 een retrospectieve tentoonstelling in het Joods Historisch Museum bezocht.
Galerie Fifty One is niet aan zijn proefstuk met Leiter, al in 2011 verscheen Photographs and Works on Paper (Antwerp: Fifty One Publication) en in 2013 Here's more, why not? (Antwerp: Fifty One Publication).

Opening donderdag 5 februari tussen 18-21 uur. Tot 4 april open van dinsdag tot zaterdag van 13 uur tot 18 uur.