Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zondag 27 december 2015

EEN AANGENAME WEEK


De enkele vrienden of kennissen  en familieleden die nog wenskaarten verzenden, zijn er dit jaar vroeg bij, zoals steeds een mooie kaart uit Ierland van Willem Verhulst - de man die mijn verhaal "Een dag als een ander" vertaalde naar het Engels en dat werd gepubliceerd in de 'Flash and Bang' anthologie samen met alleen maar Amerikaanse auteurs. Ja, er is er ook nog een kaartje van mijn zus en haar man.
Ik heb allang besloten van het enkel nog met mail te doen, want meer dan honderd kaartjes maakt alleen tante post rijker en mij armer.



Voor het vertrek heb ik al vele tientallen antwoorden binnen.
Vrijdag 18 december, vroeg opstaan en met de taxi en Nadine (uiteraard) en een spraakzame chauffeur naar  de luchthaven. Ik kan het liedje "Er is leven, er is leven na de dood" van Freek maar niet uit het hoofd zetten en besluit dat indien het vliegtuig moest vallen het aan te heffen, zodat ze op de blackbox een zingende bende horen. Maar alles verloopt gesmeerd, dus Maspalomas (Gran Canaria) here we are. Schitterend hotel, dat moet gezegd, maar dames met hakken blijven "klote" als je al of nog in bed ligt en zij als een nazileger voorbij marcheren. Er is ook een architectonisch foefje uitgehaald, zodat het bij een van de zwembaden (er zijn er meer!) lijkt alsof het in de zee uitmondt - of dat het wordt gevoed door de zee - wat helemaal niet waar is.
Nadine profiteert ervan om lang te slapen en leest een Bavo DHooge
en een Patrick Conrad uit, ikzelf lees achtereenvolgens "Luwte", "Cargo" en "Starr" van Conrad, afgewisseld met de postuum gepubliceerde dichtbundel "Spookpijnen" van Gust Gils en ontdek echte parels.

Op 21 december was onze geliefde vriend John Riedijk al negen jaar dood. Hij zal altijd in onze gedachten blijven, ook al zitten we in een gloeiend hete zon op een 'Spaans' terras.
Het is wel gek om kerstbomen te zien en winkelpersoneel met kerstmutsen op, terwijl het buiten 33 graden in de zon is. Dan denk je niet aan een White Christmas, waarvan een versie - althans een die ik ken - bestaat die volledig is, en die is van Barbara Streisand:

The sun is shining, the grass is green
The orange and palm tree sway
There's never been such a day
In Beverly Hills, L.A.
But it's December the twenty-fourth
And I am longing to be up North


Op 25 december is het opnieuw inpakken voor de terugvlucht. Waarom denk ik plotseling aan de Albert Hammond hit "I don't wanna die in an air disaster"? Omdat ik vliegangst heb, verdomme.
Bij de uitgang staat een taxichauffeur ons op te wachten, met het bordje Nadine Lusyne, dat is voor de eerste keer dat we dit doen, dus moet en er foto worden gemaakt. Terugrit met een zwijgende chauffeur.
Brooklyn Jeanne stuurde een Christmas CD van Anita O'day, eerlijk gezegd hadden ze dit beter niet uitgebracht. Er is een fijne kaart van Jean-Claude van Rijckeghem die in november in het geheim in het bootje is gestapt met zijn Virginie. Een kaart van Noël Dupon en Kathelijne doet altijd plezier met kerst.
Dan is er ook nog Zuurvrij (berichten uit het Letterenhuis), zoals altijd een pareltje van lay-out en een bron van nieuws.

maandag 7 december 2015

A.H. NIET LEUK VOOR VLAAMSE LEVERANCIERS EN KLANTEN

 





In België drinken we Extra Dessert, in Nederland wordt het Aroma Rood, en toch is het hetzelfde. Antwerpenaars die bij A.H. kopen, krijgen geen Belgisch product meer te zien, want iedere dag is er aanvoer uit Nederland.

 
België - Nederland


Het Belgisch product heeft twee landstalen, het Nederlands product is eentalig, zoals heel veel Nederlanders. Daar bovenop biedt het spaarpunten maar zijn die ook geldig in België?

 
België - Nederland


 
In België 100 koppen
In Nederland 120 koppen
en dat met dezelfde inhoud
inderdaad slappe koffie over de grens
 
 
Als A.H. zich gaat bevoorraden in België wil ik nog
wel een goed woordje voor hen doen.
 


zondag 6 december 2015

WIJ ZIJN MET WEINIGEN MAAR WORDEN ARMENIËRS GENOEMD



DIT EVEN TER INLEIDING:

Het leven in het Ottomaanse Rijk was onmogelijk geworden. Door
de niet-aflatende pogroms/bloedbaden tussen 1822 en 1897 onder
ongewapende christenen (1822: op Grieken op het eiland Chios:
50.000 doden, in 1850 op Armeniërs en Nestorianen in Armenië:
12.000 doden, in 1860 op Maronieten en Syriërs in Damascus en
Libanon: 11.000 doden, in 1876 op Bulgaren: 15.000 doden, in 1877
op Armeniërs tijdens de Russisch-Turkse oorlog: 6.000 doden, in
1892 op Yezidis in Armenië bij Mosoel: 8.000 doden, in 1894 op
Armeniërs met name te Sassoun: 12.000 doden, in 1895-1896 op
Armeniërs, algemene pogrom: 300.000 doden, in 1896-1897 op
Grieken op het eiland Kreta: 55.000 doden) en het ontvoeren van
vrouwen en kinderen in slavernij, verlieten veel Grieken en Armeniërs
hun land. Andere niet-christelijke minderheden zoals Koerden
zijn hierbij niet meegeteld, de aantallen gedode Koerden door systematisch geweld in dezelfde periode bedragen ten minste 500.000.

(Uit: Walter A.P. Soethoudt: Duister Verleden: Pulpfiction Schrijvers, films noirs, communistenjager – pag 371)

 

Zaterdagavond even na achten begon een recital van Armeense muziek en Armeense gedichten ter herinnering van de Armeense genocide in 1915 in het mooie decor van kasteel Sorghvliedt in Hoboken.

Dichter Frank De Vos leidde de avond in met het gedicht

Aghet, de catastrofe van1915.

Nog steeds sprokkelt de aarde de botten en benen,
streelt het verkrachtte stemmen die knisperend blijven kermen.
Genadeloos wankelt de leugen op deze afgemaakte namen.
Elke dag opnieuw ontploft hun gezucht in sepia beelden
die we nooit mogen vergeten.

 
Vervolgens was het afwisselend de beurt aan pianiste Mariam Avetyan en violiste Anoush Terterian en Frank De Vos die de avond aan elkaar lijmde met enkele uitzonderlijk mooie gedichten.

Mariam begon met het door iedere Armeniër gekende Garun a Komitas, hierbij een voorbeeld dat ik op youtube vond:


Het liep verder over verschillende optredens door Mariam en Anoush, toen ze aan Aram Katchaturian waren aangekomen, was de maat voor mij vol wanneer ze een wiegelied van hem speelden, dat was zo hard dat ik waarschijnlijk uit mijn wieg zou gekropen zijn en gillend op de vlucht geslagen uit angst voor duizend krijsende, woest uitziende Turken die deze muziek voor mijn ogen opriep, het volgende stuk van Katcha was helemaal niet gotcha en dit ondanks de virtuositeit van de beide meisjes, want de hoge viooltonen (Katcha moet gedacht hebben “laten we het eens om ter hoogste doen”) leken wel castraten.

De avond werd afgesloten met het prachtige gedicht van de Armeense dichter Siamanto “Mijn Tranen”.

MY TEARS.

I WAS alone with my pure-winged dream in the valleys my sires had trod;
My steps were light as the fair gazelle’s, and my heart with joy was thrilled;
I ran, all drunk with the deep blue sky, with the light of the glorious days;
Mine eyes were filled with gold and hopes, my soul with the gods was filled.

Basket on basket, the Summer rich presented her fruit to me
From my garden’s trees—each kind of fruit that to our clime belongs;
And then from a willow’s body slim, melodious, beautiful,
A branch for my magic flute I cut in silence, to make my songs.

I sang; and the brook all diamond bright, and the birds of my ancient home,
And the music pure from heavenly wells that fills the nights and days,
And the gentle breezes and airs of dawn, like my sister’s soft embrace,
United their voices sweet with mine, and joined in my joyous lays.

To-night in a dream, sweet flute, once more I took you in my hand;
You felt to my lips like a kiss—a kiss from the days of long ago.
But when those memories old revived, then straightway failed my breath,
And instead of songs, my tears began drop after drop to flow.