Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

dinsdag 22 maart 2016

ZOU HET NIET BETER...


"Wij veroordelen in de meest krachtige bewoordingen de terroristische aanslagen, waarbij onschuldige slachtoffers het doelwit werden." Dat zeggen het Platform van Vlaamse Imams en de vereniging van Gentse Moskeeën in een persbericht. 

WAAROM STAAT DAAR:  "waarbij onschuldige slachtoffers het doelwit werden"?
Dus terroristische aanslagen mogen, maar er mogen geen onschuldige slachtoffers vallen?

maandag 21 maart 2016

IK BEN EEN OPRECHT MENS



Standbeeld van José Martí in Havana
Pete Seeger (auteur van Where Have All the Flowers Gone) zong zijn versie van Guantanamera, een bewerking van de basisversie van dichter José Martí[1] en componist Joseito Fernùandez en de eigen keuze van de strofen door Julián Orbón die dan werd gezongen door Héctor Angulo, in Carnegie Hall op 8 juni 1963 waar zijn concert We Shall Overcome werd opgenomen. Hij zong het met de intentie dat het lied zou gebruikt worden door de vredesbeweging ten tijde van Cubaanse rakettencrisis. Hij wilde dat de mensen het zongen als symbool van de eenheid tussen het Amerikaanse en Cubaanse volk, en vroeg om het in het Spaans te zingen om zo "to hasten the day [that] the USA... is some sort of bilingual country."

Toen de Amerikaanse president Obama gisteren uitstapte uit het presidentiële vliegtuig, zette hij voet op het José Martí vliegveld. De dichter Martí zijn standbeeld kun je tot in de kleinste Cubaanse dorpen vinden. Geen Castro’s maar Martí’s. Ik weet ook niet dat Obama het onofficiële volkslied van Cuba gezongen heeft:

Ik ben een oprecht mens (Yo Soy un Hombre sincero)

en kom van waar de palmen groeien, (de donde crece la palma)

alvorens te sterven heb ik één wens, (y antes de morirme quiero)

verzen uit mijn ziel te doen vloeien. (echar mis versas del alma)



maar het zou wel een goed idee geweest zijn.





[1]  José Martí: Een oprecht mens een uitgave van Boekenplan en in België verdeeld door uitgeverij De Vries-Brouwers is een korte maar zeker de beste inleiding op deze Cubaanse dichter.

dinsdag 15 maart 2016

HOERA! HOERA! HOERA!


Koning Filip is voor de eerste keer peter geworden van een zevende zoon binnen een Belgisch gezin. Het gaat om Haroun Mounadi uit Anderlecht, die geboren werd op 14 januari 2015 aldus kort nieuws van gisteren in Metro.
Als ik het goed begrepen heb, heeft de koning meer dan een jaar tijd genomen om dat peterschap te aanvaarden. Of is het een drukfout?

donderdag 3 maart 2016

TE LAAT


Foto HLN

Onder de titel "Afscheid van oud schepen Geldolf"
schreef HLN:
Een volle zaal in het crematorium van Wilrijk gisteren voor het afscheid van voormalig Antwerps sp.a-schepen en eresenator Wim Geldolf.
Hij overleed een tiental dagen geleden in een woonzorgcentrum in Aartselaar op 87-jarige leeftijd. Geldolf zetelde 30 jaar in de gemeenteraad voor de socialisten, waarvan 20 jaar als schepen. Maar zijn grote droom maakte het socialistische kopstuk niet waar: burgemeester worden.
Op zijn afscheid gisteren dus niet alleen familie en vrienden, maar ook ex-partijgenoten, zoals onder meer oud-burgemeester van Antwerpen Leona Détiège.

Ik was er dus niet. Ik weet niet of je dat kent, je agenda ligt open op 2 (links) en 3 (rechts) maart en je legt de uitnodiging om afscheid te nemen op de rechterkant. Voel je het al aankomen? Ik was er gisteren niet, maar vandaag dus wel om afscheid te, nemen van de aimabele man die vertrouwde op het schitterende layout werk dat Nadine leverde voor zijn
boeken die bij diverse uitgevers verschenen, en die ene die bij onze toenmalige uitgeverij Facet verscheen: Camille Huysmans en Lode Craeybeckx 1922-1968. Het verhaal van een politieke relatie in goede en kwade dagen. (Facet 1999).
Terwijl ik er dus toch was, ben ik nog even naar de strooiweide gelopen om dochter Soetkin even dag te zeggen en ben dan verder gelopen naar park R en heb even stilgestaan bij de graven van: Nic van Bruggen, Freddy De Vree, Gust Gils, Albert Szukalski, Michel Bartosik, Hubert Lampo, Jean-Marie Berckmans, Saint-Rémy, Ferre Grignard, Paul De Vree, het verse graf van Willem Dolphyn, Wilfried Adams en de kleurrijke en opzichtige laatste rustplaats van Herman De Coninck (Nicole Van Goethem zou waarschijnlijk andere kleuren hebben gebruikt), maar Herman kon ik al bij leven niet zo goed verdragen, e.v.a.
Hiermede bied ik onze oprechte gevoelens van deelneming aan, aan de echtgenote, zijn zoon en echtgenote en de twee kleinkinderen.

woensdag 2 maart 2016

MEMORABELE FILMSHOTS


Tentoonstelling in EYE

 

Master of Light – Robby Müller

Cinematographer of Jim Jarmusch, Lars von Trier, Wim Wenders and Steve McQueen


Amsterdam, woensdag 2 maart 2016



van links naar rechts: Björk & Catherine Deneuve in Dancer in the Dark (Lars von Trier, 2000), Johnny Depp in Dead Man (Jim Jarmusch, 1995) en Nastassja Kinski in Paris, Texas (Wim Wenders, 1984)

In de zomer van 2016 presenteert EYE een grote tentoonstelling over Nederlands beroemdste director of photography Robby Müller. Björk dansend in een fabriek, Johnny Depp die in een kano de zee op drijft en Nastassja Kinski in haar felrode trui: cameraman Robby Müller is verantwoordelijk voor vele memorabele filmshots uit moderne klassiekers als Breaking the Waves, Dancer in the Dark, Dead Man, Down by Law, Barfly, 24 Hour Party People en Paris, Texas. De expositie toont op grote projecties het visuele vernuft en de emotionele gelaagdheid van Müllers beelden, aangevuld met materiaal uit zijn persoonlijke archief. Wim Wenders, Lars von Trier en Jim Jarmusch worden geïnterviewd over hun samenwerking met Müller en kiezen een aantal typische Müller scenes.
Van 4 juni tot en met 28 augustus 2016 in EYE, IJpromenade 1, Amsterdam, eyefilm.nl/robbymuller


Robby Müller (Willemstad, Curaçao, 1940) is internationaal gelauwerd om zijn baanbrekende camerawerk voor regisseurs als Wim Wenders, Lars von Trier en Jim Jarmusch. Hij heeft in grote mate bijgedragen aan het succes van een hele generatie onafhankelijke filmauteurs die vanaf de jaren zeventig opkwam in de wereld van de auteurscinema. Als geen ander weet Müller een eenheid tussen verhaal, sfeer en beeld tot stand te brengen. In zijn kenmerkende weidse shots en long takes maakt hij het liefst gebruik van natuurlijk licht. Hoewel hij virtuoos omgaat met licht en donker, schiet hij nooit louter mooie plaatjes; het verhaal en de sfeer van de film moeten elkaar aanvullen.

Müller heeft altijd open gestaan voor technologische ontwikkelingen en slaat graag nieuwe wegen in. Voorbeelden daarvan zijn de ‘handheld’ camera bij Breaking the Waves, werken met video bij 24 Hour Party People en het gebruik van de 100 camera’s bij Dancer in the Dark. Hij improviseert veel en houdt tijdens het draaien altijd oog voor het toeval en verrassende gebeurtenissen.

Robby Müller is in Hollywood onderscheiden met de International Award van The American Society of Cinematographers.

Wim Wenders: “He’s a great painter, one of the Dutch Masters, a traveler from the great era of painting across the age of film and right into the digital kingdom. A pioneer.”

Jim Jarmusch: “I learnt so much from this man; about filmmaking; about a lot of things in life in general; and about light and about recording things and about capturing things in the moment and about trusting instinct.”

De tentoonstelling
EYE presenteert de eerste tentoonstelling ooit die aan het werk van deze bijzondere cameraman en ‘beeldenmaker’ is gewijd. Wim Wenders, Lars von Trier en Jim Jarmusch zijn de regisseurs waar Robby Müller hecht mee heeft samen gewerkt. EYE heeft hen gevraagd om hun visie op de bijzondere kwaliteiten van Robby Müller te geven en een aantal – voor hen – typische Müller scenes te selecteren. Ook zijn zij geïnterviewd over hun samenwerking met Müller. Voor de tentoonstelling maakt EYE ook gebruik van het persoonlijke archief van Robby Müller. Dat bestaat uit tientallen Video8-, Hi8- en DV-tapes waarin hij op een dagboekachtige wijze zijn leven vastlegt. Ze verschaffen niet alleen inzicht in het leven op de set en locatie-shoots, maar geven vooral een indruk van de wijze waarop Müller door zijn camera naar de wereld kijkt.

Müllers persoonlijke archief bevat brieven en notities van de regisseurs met wie hij samenwerkte, originele scenario’s, setfoto’s, lichtontwerpen en kleine relikwieën die hij van zijn reizen meenam. Bovendien heeft Müller zijn leven lang gefotografeerd en toont EYE een bijzondere selectie van zijn Polaroid-foto's die eveneens een beeld geven van de kwaliteiten van de 'master of light' Robby Müller.

De tentoonstelling brengt een uitgekiende selectie van dit persoonlijke materiaal samen met belangrijke fragmenten uit de films die Müller met zijn verschillende regisseurs geschoten heeft in een ruimtelijke installatie met grote projecties. De tentoonstelling toont en passant de opkomst van de bijzondere auteurscinema van de jaren zeventig, en haar vervolg in de jaren tachtig en negentig.

Müller ging ook samenwerkingen aan met filmers en beeldend kunstenaars die pas later wereldberoemd zouden worden, zoals Steve McQueen, wiens Carib’s Leap hij schoot. Ook van deze samenwerkingen is materiaal te zien.

Bij de tentoonstelling is ook een uitgebreid zaalprogramma te zien met lezingen, filmvertoningen en muziek.

Filmografie Robby Müller (selectie)
24 Hour Party People (Michael Winterbottom, 2002)
Carib's Leap (Steve McQueen, 2002, kort)
Dancer in the Dark (Lars von Trier, 2000)
Ghost Dog: The Way of the Samurai (Jim Jarmusch, 1999)
The Tango Lesson (Sally Potter, 1997)
Breaking the Waves (Lars von Trier, 1996)
Dead Man (Jim Jarmusch, 1995)
Mystery Train (Jim Jarmusch, 1989)
Barfly (Barbet Schroeder, 1987)
Down by Law (Jim Jarmusch, 1986)
Paris, Texas (Wim Wenders, 1984)
Repo Man (Alex Cox, 1984)
Der amerikanische Freund (Wim Wenders, 1977)
Im Lauf der Zeit (Wim Wenders, 1976)
Falsche Bewegung (Wim Wenders, 1975)