Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

vrijdag 16 september 2016

RUST ROEST


Libris Literatuurprijs, Leesbevordering,  Stichting Lezen, Nederlandse Bibliotheekdienst, Nederlands Bibliotheek Centrum, Literatuurplein, met dit alles had de Vlaming  Jef van Gool wat te maken.
Neen, dit is geen herdenking, Jef is alive and kicking en kreeg zijn pensioen aangezegd. Dat wilden de collega’s van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag (’s Gravenhage bestaat niet meer, daarvoor lijkt het te veel op alle andere steden) hem blijkbaar nog eens inwrijven, want op de vierde etage van de KB, kreeg hij heel wat mooie dingen te horen, die blijkbaar meestal voor insiders waren bedoeld.
Nu moet me wel van het hart dat ik daar meer mensen uit Vlaanderen ‒ hoewel Jef al meer dan veertig jaar in Nederland woont en werkt ‒ had verwacht, ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik daar de enige Vlaming was (met uitzondering voor Jef dan) maar het leek er wel op.
Leesbevordering was Jefs grote stokpaardje, hij schreef er overvolle pagina’s over vol, en tot mijn groot spijt moet ik Jef zeggen dat al die pagina’s weinig of niets hebben geholpen. Als ik de volle schappen met dvd’s en cd’s en andere computerspellen in wat zich bibliotheek noemt zie staan, weet ik dat zij die zichzelf bibliotheek noemen steeds minder boeken in huis hebben. Ook zijn poging (samen met anderen uiteraard) om de oude geesten terug uit de fles te krijgen, zoals Simon Vestdijk bijvoorbeeld (ik gaf er net een halve doos vol van cadeau aan mijn geliefde antiquair) is nu eenmaal leven proberen te blazen in een al sinds lang overleden morsdode lichaam, dat rust naast dat van Louis Couperus, Gerard Walschap, Stijn Streuvels, Ward Ruyslinck, ja zelfs Paul Koeck (en die is nog NIET dood!).
Op mijn treinreis heen en terug las ik de eerste tachtig pagina’s van Jan Brokken’s De Kozakkentuin (een halvelings vervolg op zijn meesterlijke Baltische Zielen) over Fjodor Michajlovitsj Dostojevski en kan je vertellen dat dit een must is voor literatuurliefhebbers. Dit noem ik leesbevordering, de van mond tot oor methode. Niet die ophef over prijsboeken die steeds weer door dezelfde juryleden worden beoordeeld, want die literaire kliek zwaait de scepter, en kijkt erop toe dat er geen nieuwe juryleden bijkomen die er wel eens anders over zouden kunnen denken.
Jef het was allemaal goed bedoeld, ik weet het zeker, maar ach je mag nu op rustpensioen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten