Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

dinsdag 20 december 2016

MORGEN IS HET AL NEGEN JAAR GELEDEN DAT JOHN RIEDIJK UIT MIJN EN ANDEREN HUN LEVEN VERDWEEN


John

Ik heb mijn doodsbrief al klaar, je weet het toch niet, ja toch. Ik heb een mooie tekst uitgezocht van Yehuda Amichai, die gaat als volgt:

Hij leefde in het goede en hij leefde gegriefd
en als hij niet dood is, nog steeds verliefd.

John ik denk dat die ook op jouw herdenking had kunnen staan.

Walter

woensdag 14 december 2016

KIRK DOUGLAS EN HUMO

Er zijn zo van die dingen die je opmerkt en daarbij vaststelt dat er weer iemand niet heeft zitten opletten.
Op vrijdag 9 november werd Kirk Douglas maar liefst 100. De BBC had dit voorzien en op zaterdag waren er 3 films te bekijken op BBC2. Bij The Big Sky stond Kirk Douglas als enige ster aangegeven, bij het meesterwerk Out of the Past stond enkel Robert Mitchum aangegeven,  terwijl Douglas hier ook zijn part speelt.
Bij Lust for Life, de sublieme Van Gogh bio, was het weer Kirk Douglas die naast de titel prijkte.


vrijdag 9 december 2016

DEN THEO


Natuurlijk is die rechter wereldvreemd, hij leeft in een wereld waar ze maar liefst 30.000 € per maand verdienen en dit ongeacht de leeftijd. Iedere gepensioneerde met een laag pensioen (zoals ik bijvoorbeeld) zou wat graag die 1000 € per dag krijgen, op twee dagen heb ik dan meer dan mijn maandelijks pensioen.
Of past dit allemaal in het rondje n-va pesten? Hoewel, de rechterlijke macht beweert toch altijd dat ze geen kleur hebben en onafhankelijk zijn.
Dit alles afgezien van het menselijke drama.

dinsdag 6 december 2016

IN BETERE DAGEN


Walter A.P. Soethoudt & Paul de Wispelaere (Foto Cor Hageman)






Nahed Hattar   ناهض حتر


Born






1960
Died
25 September 2016(2016-09-25) (aged 55–56) Amman, Jordan
Cause of death
Gunshot
Citizenship
Jordanian
Alma mater
Occupation
Writer and political activist
Movement



The centrality of Islam in Middle East politics can be seen in laws and opinion polls, but that data fails to capture just how entwined Islam and state really are and the destructive effects that ensue. The persecution of a Jordanian writer who shared a cartoon on Facebook dramatizes the problem.

The story’s location is important. With the exception of Israel, the Middle East is thick with dictatorships, theocracies, and monarchies. Compared with Islamic State, Saudi Arabia, Iran, and many other Muslim regimes, Jordan is somewhat liberal and friendly (it is at least officially a U.S. ally).

By objective standards, however, the kingdom of Jordan is a paranoid authoritarian regime. The secret police, modeled after the Soviet’s KGB, are everywhere. “Insulting” the king is a serious crime (punishment: three years in jail). So is affronting Islam, the state religion.

Enter the protagonist: Nahed Hattar, a prominent Jordanian writer and political activist. Recently he posted a cartoon drawing on Facebook to satirize the barbarians of the Islamic State. The Washington Post reports that the image depicts

a bearded man, lying in bed under sheets, smoking contentedly beside two women in paradise and jabbing his finger toward God, who asks, ‘Do you need anything?’ The man replies, ‘Yes, Lord, bring me wine, cashews and an immortal servant to come clean the floor.’

In reaction was an “across-the-board” backlash as Jordanians took to Facebook and Twitter to harass him. The author’s cousin said “Many fanatics wrote on social media calling for his killing and lynching.” There were some 200 death threats.

Few listened to Hattar when he hastened to explain the cartoon’s meaning. The point was to skewer the warped beliefs of the jihadists of Islamic State. The cartoon was intended, he said, to mock “how they imagine God and heaven, and does not insult God in any way.”

Despite clarifying what the cartoon meant, Hattar decided to remove the image from Facebook, apologized for posting it, and then proceeded to shut down his Facebook account altogether. Never mind the apology, one of al-Qaeda’s leading ideologues tweeted, he’s still an infidel. The obvious implication: he should be killed for his blasphemy.

The Jordanian government came after Hattar. He was arrested and held for two weeks, then released on bail pending his trial. Almost certainly, he faced a jail sentence.

What makes the story doubly chilling is that a sizeable number of people thought even jail was not enough.

What happened at trial? The legal proceedings never got that far. When Hattar arrived at a courthouse in the capital city of Amman, someone was lying in wait for him. A bearded man — an imam — fired three shots. So, in broad daylight on the courthouse steps, a religious vigilante executed Hattar.

It’s bad enough that the Jordanian government arrested Hattar, charged him, and was about to throw the book at him for sharing a cartoon on Facebook (a cartoon, remember, that jabs the Islamic State). What makes the story doubly chilling is that a sizeable number of people thought even jail was not enough.

Many threatened Hattar’s life, and one imam murdered him, presumably because he deemed the Jordanian regime insufficiently pious to hand down a punishment fitting Hattar’s crime. Days later, an Egyptian TV commentator went on the air to declare his support — not for Hattar, but for his executioner. The blasphemer had it coming.

Consider just some of the implications here. Perhaps the TV commentator really believed Hattar deserved execution. Or perhaps he was posturing as virtuous by praising something he thinks his viewers and fans admire. Maybe his impetus was some combination of the two? None of those possibilities belong in a civilized society.

Hattar’s story provides a window into a region where Islam not only permeates cultural life, but is entwined with state power. Only when we fully grasp that reality can we begin to make sense of the region’s endemic conflicts, upheavals, and oppression.

(Originally published on The Federalist.)


maandag 5 december 2016

EVEN EEN PAAR WITTE VLEKJES WEGWERKEN



Geert van Istendael begon zijn rubriek op het radio één programma 'Nieuwe Feiten', tijdens de week voor de Boekenbeurs, altijd met "Het is november, dus Boekenmaand." Ik begin vandaag met "Ik had een weekje leesvakantie op een eiland waar de zon altijd schijnt."
Het eerste boek dat ik las was van Joseph Roth, van wie ik vorig jaar vier boeken na elkaar las.  Joden op drift (Uitgeverij Bas Lubberhuizen) is weliswaar geen roman, maar het leest wel als een. Het werd een reis, want Roth gaat samen met de Joden uit hun getto's in het oosten naar Berlijn, Wenen, Parijs en zelfs de Verenigde Staten. Ondertussen maakt hij een analyse van de joodse onderklasse. Het boek verscheen voor het eerst in 1927, maar het werd helemaal hallucinant met het vreselijke hoofdstuk, namelijk het tweede woord vooraf voor de heruitgave van 1937, waarin Roth letterlijk de holocaust voorspelde. Ik vind het spijtig dat ik Joden op drift niet heb gelezen voor ik Nacht van Elie Wiesel, of Is dit een mens van Primo Levi las.
Laat me even bij Roth blijven, maar dan diegene die de voornaam Philip meekreeg. Ik pikte een vertaling op van The Breast, De borst dus. Het is het verhaal van de metamorfose van David Kepesh, hoogleraar in de literatuurwetenschap, tot een vrouwenborst. Philip heeft heel duidelijk zijn stof gehaald bij andere grootmeesters (ja Philip hoort erbij) zoals daar zijn: Gogol die achter zijn neus aangaat en Kafka die een man in een kakkerlak veranderde. Alleen kon Philip weer niet wegblijven van zijn meest geliefde onderwerp: Seks!
Wat een totale verrassing voor me was, was De Vliegenvanger van John Steinbeck, terwijl ik dacht zowat bijna alles van hem gelezen te hebben. De Vliegenvanger is de vertaling van The Moon is Down (1942) en verscheen voor het eerst in het Nederlands in 1944 in Bezet Nederland bij De Bezige Bij in een luxe-editie die 100 gulden kostte. In deze novelle wordt een Noord-Europees dorp bezet door een buitenlandse bezettingsmacht, die erop uit is om de aanwezige kolenmijn uit te baten om hun oorlogsindustrie op gang te houden. De bezetting is blijkbaar voorbereid door een collaborateur  die er ook voor gezorgd heeft dat er nauwelijks weerstand werd geboden. Maar onder leiding van de burgemeester en de plaatselijke dokter ontstaat er een verzetsbeweging. Steinbeck beschrijft dit zo beklemmend dat men de verdrukking, hoe 'humaan' ze ook probeert te zijn, aan den lijve ondervindt. Al in 1943 werd er een film gemaakt, nu echter geen onbekend land en geen onbekende bezetters, neen het is Noorwegen en het zijn de Duitsers. De burgemeester kreeg de gestalte van Henry Travers en zijn vriend en toeverlaat dokter Albert Winter was Lee J. Cobb. Nog even vermelden dat Peter Van Eyck een Duitse luitenant speelt (hoe kan het anders?). De film is net als het boek een pareltje tussen de WOII-literatuur en film.
De rest van mijn tijd vulde ik op met de anthologie American Pulp (samenstelling Ed Gorman, Bill Pronzini en Martin H. Greenberg) die verscheen bij Carroll & Graf Publishers, Inc. Evan Hunter (The Blackbord Jungle) opent met het supersonische zwarter dan zwart verhaal 'Easy Money' en verder moet ik nog vermelden 'The Plunge' van David Goodis  (The Moon in the Gutter) en 'The Horn Man' van Clark Howard (Six Against the Rock), maar in het geheel genomen zijn alle 35 verhalen pareltjes in het genre.