Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

zaterdag 2 december 2017

BACK HOME IN INDIANA



Bijna veertig jaar lang zong Jim Nabors, begeleid door de Purdue University Marching Band, het lied 'Back Home Again In Indiana', vlak voor de start van de Indy 500. 

Tijdens zijn optreden werden de ballonnen opgelaten. Die ballonnen waren, en zijn nog steeds, een eerbetoon aan de bouwer van de Indianapolis Motor Speedway, Carl Graham Fisher. Dat was in 1909. De allereerste activiteit die doorging op de Speedway was trouwens een ballonrace. Fisher, een enthousiaste ballonvaarder, nam er zelf aan deel.

De eerste '500' ging door in 1911, op Decoration Day (zoals Memorial Day heette tot 1967). De race zelf heette nog niet 'Indianapolis 500' maar 'International 500-Mile Sweepstakes Race'.

Waarom precies 500 mijl? Omdat 500 mijl in 1911 ongeveer de maximum afstand was die kon worden afgelegd in daglicht in die tijd van het jaar, eind mei. Dat bleek uiteindelijk nog mee te vallen. De race duurde zes uur en drie kwartier en werd gewonnen door Ray Harroun, een part-time coureur die voor autofabrikant Marmon werkte. 

In een tijd waarin raceauto's standaard een coureur en een bijrijder hadden -de bijrijder hield de instrumenten en de concurrentie in het oog- reed Harroun als enige deelnemer alleen. Omdat zijn concurrenten dat gevaarlijk vonden (want wie zou de achtervolgende auto's in de gaten houden als er geen bijrijder was?) introduceerde Harroun een sensationele nieuwigheid: de achteruitkijkspiegel.

Halverwege de race werd Harroun gedurende 35 ronden afgelost door Cyrus Patschke. In die tijd was dat een algemeen voorkomend gebruik. Het was zo normaal dat "aflossers" niet eens officieel vernoemd werden, behalve als ze (in totaal aantal ronden) meer dan de helft van de race hadden gereden of als ze de aankomst hadden gedaan. 

Enfin.

Godspeed, Jim.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten