Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

donderdag 12 juli 2018

AVIA PARTNER: THE NETWORK OF EXCELLENCE




 
Je boekt een reis. Wij, Nadine en ik, kopen onze reis steeds bij Sabine van Neckermann. Wij boekten in februari om in juli met vakantie te gaan. Van Neckermann uit worden we op de hoogte gehouden over van alles en nog wat. We reserveren onze zitplaatsen en op het juiste ogenblik checken we vooraf in. Rest ons op de dag zelf (7 juli) onze bagage af te geven op het vliegveld. Daar staat een lange, lange, lange rij wachtenden, wat de verantwoordelijken doet besluiten om meerdere incheckbalies te openen. De hostess is uitermate vriendelijk en verontschuldigt zich op voorhand met de woorden ‘de bagagetransportband is stuk’ en wilt u a.u.b. uw bagage nadat ik ze heb ingecheckt aan het eind van de gang bij de andere bagage neerplanten. Daar staat een man die ons vertelt dat we op de juiste plaats zijn.

We vliegen.

We landen. Et la misère commence. Enkele koffers en tassen en zakken lopen op de bagageband naar binnen. En plots houdt alles op. Een Spaansch sprekende madame komt ons vertellen dat het meeste van de bagage is achtergebleven in Bruselas  en of  iedereen een papier wil invullen waarop we onze naam en de naam van het hotel en de nummers van onze bagage vermelden. We worden behandeld als kleuters, want de dame wil het allemaal in eigen hand houden, terwijl alles veel sneller zou kunnen verlopen als ieder van ons zijn eigen papier zou invullen en na door haar te zijn nagezien dan op de stapel zou belanden. Ondertussen zitten de gelukkige passagiers, die wel hun bagage kregen, te wachten in de bus die ons naar onze hotels zal voeren. De bus is een sauna vol zwetende lijven, zonder echter nadien in het verkoelende water te kunnen springen.

De bus brengt ons ter plaatse, wij zijn niet de enigen die zonder bagage arriveren en ik herinner me uit enkele films hoe mensen de toegang wordt geweigerd omdat ze zonder bagage aankomen. Maar het moet gezegd: het personeel van Sentido H10 Playa Esmeralda (denk maar aan de klokkenluider van de Notre Dame) is de vriendelijkheid zelf en zit vol medeleven wanneer we ons wedervaren vertellen. We worden ingecheckt en een van de jonge vrouwen begeleidt ons naar de ons toegewezen kamer (wat nodig was, want de volgende dagen liepen we nogal eens verloren).

Het is zaterdagavond en Sabine van Neckermann is niet meer te bereiken. Dus moeten we een soort alarmbel laten luiden bij luiden die geen enkel idee hebben wat het is om zonder koffers en de inhoud ervan aan je vakantie te beginnen. Bellen kun je 24 op 24 uur!

Nadine maakt van dit aanbod gebruik, omdat  haar ventje (ik dus) zo dom (?) is geweest om zijn medicijnen in zijn koffer te steken. Resultaat van ongeveer 20 minuten bellen (hopelijk is de roaming oké) is dat ik naar een privédokter zou moeten gaan en dat is zo duur dat hij zelf ervoor zorg zal dragen en een taxi sturen (de volgende ochtend) om Walter naar de kliniek te brengen om een voorschrift te halen. Voor de rest mogen wij de dingen kopen die er nodig zijn om de dagen door te komen, want waarschijnlijk is er voor dinsdagavond geen nieuwe aanvoer vanuit Brussel. Die taxi niet gezien. Zondagochtend gaan we in een nabij gelegen (enkele kilometer) winkelcentrum (als je het zo kunt noemen) op jacht naar wat kleding en andere noodzakelijke dingen.

Maandag (9 juli) belt Nadine met Neckermann Antwerpen (Schoenmarkt) met de vraag of we ergens hulp kunnen verwachten van daaruit. Ze zijn vol medeleven, maar ze kunnen geen hulp bieden bij het opsporen van onze bagage en we moeten ZELF aangifte doen bij de verzekering. Terwijl we toch bij Neckermann een reisverzekering namen. WAARDELOOS. Verkopen  ja, maar service neen. Dan met een taxi naar Moro Jable (een rit van ongeveer 20 minuten – heen en terug 50 euro). Moro is een nest, maar er is een apotheek die me zonder voorschrift mijn medicijnen levert. Lingerie voor Nadine: no, washandjes: no, gastendoekjes: no, zakdoeken: no (je zou denken dat we 100 jaar in de tijd terug zijn en iedereen zijn snot uit zijn neus snuit op de grond), oh ja, er zijn ook nog papieren zakdoekjes natuurlijk. En geen pyjama’s, slaapt iedereen hier in zijn blootje?

Terug in het hotel. Geen bagage! Nadine zit nog steeds zonder verzorgingsproducten, ze is allergisch voor alles, dus… En dan hoor je op televisie (BVN) dat Brussels Airways geen vergoeding zal toekennen.

Dinsdag begint net zoals de vorige dagen. Géén bagage. Een langzame woede begint op te stijgen na enkele nutteloze telefoontjes, niemand weet van iets. De belangrijkste taak van de plaatselijke Neckermann agent bestaat er volgens mij in de reizigers plaatselijke uitstapjes aan te praten, maar van enige hulp in verband met gestrande koffers, ho maar! Maar Greg blijft eerst en Phil staat ook vooraan, we hebben een prachtige voetbalmatch gezien, onverdiend gewonnen door de winnaar van wie de naam begint met een F, van moordenaars mag je geen namen noemen, en F was een moordenaar van het voetbal. En dan, zeer laat op de avond, we liggen al in bed, is er één koffer afgeleverd, de tweede is blijkbaar  nog steeds zoek. Morgen slaap ik in een pyjama, Nadine (net zoals ik) moet nog steeds in een badjas naar bed. Oké, we zijn niet de enigen en als slachtoffers praat je met elkaar, er is die man wiens dochter haar speciale verzorging in de koffer stak en die nu zo verbrand is in haar gezicht dat ze de kamer niet meer uitkomt.

Woensdag another day in paradise, de zon schijnt, de wind waait (Fuerte Ventura), maar van genieten is er geen sprake. Nadine d’r eigen zeep, eigen tandpasta, eigen alles verdomme, eigen beha bijvoorbeeld, eigen slipjes natuurlijk (dat ene slipje moest ze iedere dag wassen op een primitieve manier) ontbreken nog steeds op het appel, ze hebben verlof zonder toestemming genomen.

Een lange wandeling staat vandaag op het menu, waarbij we een konditorei ontdekken die Berlin gedoopt is en die de beste koffie van… neen, niet van de wereld, maar toch bijna, schenkt.

Kroatië  geeft de Engelsen op hun donder (ze, de Engelsen dus, speelden na een vroeg doelpunt een beetje voetbal dat de Italianen hebben uitgevonden), jammer dat die fucking F de tegenstander is, maar die kunnen ze zeker ook nog wel aan, ik hoop dat ze in Kroatië veel macarons eten.

Een zeer onrustige nacht van woensdag op donderdag waarin ik me voorneem de volgende ochtend naar het vliegveld te gaan om de ontbrekende koffer zelf te gaan zoeken.

Opgestaan om 5.45, douchen en alles wat erbij hoort in de badkamer. Vervolgens even naar beneden en oef, daar staat koffer nummer twee.

De vakantie kan beginnen. Zaterdag vertrokken, zaterdag terug, de korte vakantie heeft een lange aanloop gehad.
 
 
DIT BERICHT ZOVEEL MOGELIJK VERSPREIDEN A.U.B.

2 opmerkingen: