THINGS TO SEE IN ISRAEL

 

 

Hasidic verkeersbord.

Breng je baby mee naar het werk.

Niets te zien op 22 en 23 september 2015 (Yom Kippur).

JOHN VERMEULEN 13 MEI 1941 - 23 AUGUSTUS 2009

 

In juli belandde de muziek en het libretto van de operabewerking die Wolfgang Haendeler maakte van Johns ‘De Tuin der Lusten’ in de brievenbus van de erfgenamen van John Vermeulen.  Benieuwd of die ooit opgevoerd gaat worden?

 

 

 

UITGEVERIJ POLIS: IEDEREEN VERLIEST

Het onverwachte ontslag van Karl Drabbe bij Pelckmans/Polis belooft niet veel goeds voor de diversiteit in het Vlaamse uitgeverslandschap.
In diverse media werd er bericht over het plotselinge en verrassende ontslag van Karl Drabbe, de uitgever die er voor zorgde dat Pelckmans, naast de onderwijsboeken, ook een brede algemene uitgeverij met een eigen gezicht werd.
Over de reden van dit ontslag van de man die mee aan de wieg stond van Polis wordt volop gespeculeerd: zijn jarenlange en niet verhulde Vlaams-nationale sympathie, zijn steun voor het langverwachte maar afgeblazen islamkritische boek Waarover men niet spreekt van Wim van Rooy, protest van literaire auteurs tegen de politiek niet-correcte uitstraling van de nochtans zeer open en erudiete Karl Drabbe, een combinatie van al deze elementen ...?
Ik wil niet gokken op de elementen de doorslag hebben gegeven. Wat er ook is gebeurd, iedereen is verliezer in dit verhaal.
Toen werd aangekondigd dat Harold Polis onder de vleugels van Pelckmans in zee ging met Karl Drabbe voor de nieuwe uitgeverij Polis, was ik verheugd. De samenwerking tussen Harold Polis en Karl Drabbe met een heel verschillend maar ook indrukwekkend netwerk had vonken kunnen geven. Zou er eindelijk een (literaire) uitgeverij komen die aandurft het mentale cordon sanitaire waarin weldenkend Vlaanderen zich heeft genesteld, open te gooien? Zou er in eenzelfde huis ruimte komen voor proza en non-fictie die ongegeneerd de vinger op de pols van maatschappelijk onbehagen en angst durven te leggen?
Even hoopte ik dat Vlaanderen zich van de linkse en/of Vlaamse kramp zou kunnen bevrijden, een nieuwe ontzuiling. Dat het vooral zou gaan over pakkende teksten die iets pertinents te vertellen hebben, hoe onbehaaglijk dat soms ook is. Maar blijkbaar is Vlaanderen nog niet klaar voor de open en ongecomplexeerde aanpak waarvoor Karl Drabbe stond en kruipt men terug in het veilige eigen cocon.
Door dit ontslag van Karl Drabbe riskeert uitgeverij Polis louter een Bezige Bij Antwerpen bis te worden. Een uitgeverij die zich te veel op een niche richt en te voorspelbaar is. Want hoewel de Bezige Bij Antwerpen mooie boeken uitgaf, had de uitgeverij iets engs. Zeker het non-fictieaanbod bleef braaf binnen paars-groene lijntjes kleuren.
Als Polis op dit smalle spoor verder werkt dan zal het niet lang duren voor de financiële middelen bij Pelckmans opgesoupeerd zijn en de zogenaamd 'sociaal geëngageerde' literaire auteurs opnieuw moord en brand schreeuwen en met zwarte rouwbandjes zeulen omdat kille kapitalisten 'hun' uitgeverij (of hun geldkraan) hebben gesloten.
Als die auteurs die bij Polis/Pelckmans een tweede huis hebben gevonden, ook dankzij de jarenlange inzet van iemand als Karl Drabbe, nu braaf hun mond houden of zelfs tevreden zijn omdat die 'stoute Drabbe' gedefenestreerd is, dan snijden ze in hun eigen vel. De slagzin van Polis 'met een brede blik verhalen selecteren die onze tijd tekenen' verwordt dan tot een slogan van marketingjongens en de uitgeverij tot een miskraam nog voor het eerste boek op de markt is.
Met andere woorden, iedereen verliest: de ontslagen Karl Drabbe, de lezers, de auteurs en zeker ook de investeerders. Polis dreigt een geldverslindend project te worden van Harold Polis & friends. Maar bij de volgende begrafenis van een Harold Polisvehikel zal ik geen rouwbandje meer dragen, hoe jammer het verdwijnen van een kwaliteitsuitgeverij ook is. Ze hebben het zelf gezocht.


Chris Ceustermans is auteur en observator van het stedelijk leven in Antwerpen en Brussel. In 2014 verscheen bij WPG-Manteau zijn roman 'De Boekhandelaar'. In september 2015 verschijnt zijn roman 'Koude Oorlogsdromen'. http://deboekhandelaar.com/

ENKELE PRANGENDE VRAGEN

Eric Willems

Vraag: Waarom heeft men Eric Willems binnengehaald bij Pelckmans?

Antwoord: Als je op Linkedin het profiel van Willems bekijkt staat daar: Specialties: improvement of company performance, implementation of long term strategy and realization of that strategy.
Conclusie is dus: Willems is binnengehaald als CRISISMANAGER, niet meer en niet minder. Het ontslag van Drabbe heeft dus niets te maken met de Vlaemsche zaak of met het boek van Wim Van Rooy maar alles met wat een crisismanager doet en het eerste wat die doen is mensen ontslaan met een smile (zie foto)- als het kan. Wie volgt?

In een van de naamloze commentaren op het stuk op mijn blog: "Waarover men niet spreekt" (14 augustus) kun je lezen:

"Eric Willems komt van de Standaard Uitvegerij. (Het verplaatsen van twee letters in een woord kan heel verhelderend werken...) Dat zegt genoeg. 
De man heeft in de coulissen klaargestaan om 'Suske en Wiske' over te nemen. 
Hij is ook "adviseur voor de zakelijke belangen" van de erven Vandersteen, dat stel leeglopers dat een miljoen BF betaalt aan Geheugen Collectief om (n)iets boven te graven over het verleden van de (schoon)vader waar ze alles aan danken. Zonder Willy woonden ze al lang in een kartonnen doos onder een brug, want ze zijn stuk voor stuk te lomp en te lui om te helpen donderen.
Enfin. Willems zit nu geregeld met Quagebuur aan tafel om "de belangen van de erven te verdedigen". En die van z'n eigen, ongetwijfeld.
Willems is een vies ventje."

Oh ja, terwijl we toch bezig zijn, wie zijn die auteurs die bij Polis zouden weglopen wanneer het boek van Wim Van Rooy bij Pelckmans zou verschijnen? Zijn dat die linkse kerels die altijd klaar staan om HUN vrije woord te verdedigen?

* Binnenkort verschijnt 'de edele koran' in een luxe editie, ingebonden in echt varkensleder.

* Moslimkinderen wordt het genoegen onthouden om een spaarvarken te bezitten.

* Als ik het logo van de firma Safety First bekijk, namelijk SF, denk ik haast automatisch aan sciencefiction.

* Als je in Namen (Wallonië) op zoek bent naar een studentenkot, moet je enkel zoeken naar KOTS.

* Als je als tandarts een naam hebt als Schraepen, heb je het waarschijnlijk iets moeilijker in het leven.

* Als je als apotheker de naam Krols meekreeg, krijg je waarschijnlijk veel poezen over de vloer.

 

WAAROVER MEN NIET SPREEKT

Sam van Rooy maakte vanop de eerste rij mee hoe uitgever Karl Drabbe op het matje werd geroepen en werd overstemd door de kersverse manager bij Uitgeverij Pelckmans/Polis Eric Willems en Thom Pelckmans, en niet veel later werd ontslagen.



Karl Drabbe (uiterst rechts) met uitgeefdirecteur Thom Pelckmans (midden) en Harold Polis (links) bij de opstart van uitgeverij Polis enkele maanden geleden.

Het ontslag van Karl Drabbe bij Pelckmans maakt heel wat reacties los. Op Twitter regent het steunbetuigingen aan het adres van deze sympathieke, bijzonder bekwame en intelligente uitgever. De verontwaardiging over het ontslag van Drabbe is groot, en terecht. Journalist Walter Pauli kwam er als eerste mee naar buiten, en De Morgen-journalist Bart Eeckhout twitterde: ‘Als alle mensen met ideologische overtuiging n even open geest als @Karl_Drabbe zouden hebben, zou de wereld n veel betere plek zijn #shame’. Zijn tweet werd volop geretweet.

Alleen, de reden die via Walter Pauli de mainstream media heeft bereikt, namelijk dat het om de ‘Vlaamse overtuiging’ van Drabbe zou gaan, is op zijn best slechts een halve waarheid. Doorbraak-hoofdredacteur Pieter Bauwens benadert al meer de waarheid, wanneer hij suggereert dat Karl Drabbe slachtoffer is van zijn ‘Vlaams-rechts imago’ - wie Karl kent weet dat hij echter niet in een hokje is te plaatsen - en aanstipt dat Pelckmans heeft afgezien van de publicatie van het nieuwe boek van Wim van Rooy: Waarover men niet spreekt. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa, islam. Kritisch zijn over de postmoderne cultuur marxistische elite, de EU, de massa-immigratie en de islam, is immers als ‘(extreem)rechts’ gebrandmerkt en dus fout.

Waarover men niet spreekt was klaar voor druk en stond in de najaar brochure van Pelckmans/Polis, waarin Van Rooy ‘de Vlaamse Eric Zemmour’ werd genoemd. Ook werden er door Pelckmans/Polis duizenden aankondigingsfolders met bestelling gegevens verspreid (zie afbeelding), met als teaser: ‘Een polemisch-biografisch getint vervolg op de bestseller De malaise van de multiculturaliteit, het boek waarom Van Rooy wel eens ‘de Vlaamse Paul Scheffer’ wordt genoemd’. Ook de boekvoorstelling op 11 september, waarvoor Mia Doornaert, Paul Cliteur, Etienne Vermeersch en Benno Barnard hadden toegezegd, was zo goed als rond. Waarover men niet spreekt was het laatste of een van de laatste boeken die zouden verschijnen onder Uitgeverij Pelckmans, die overgaat in Uitgeverij Polis.

Ongeveer anderhalf jaar lang, sinds begin 2014, schreef Van Rooy aan zijn meer dan 600 pagina’s tellend boek. In die periode zag hij Karl Drabbe, die hem voor Pelckmans begeleidde, een vijftal keren en werd er vaak intensief gecommuniceerd. Medio juli 2015 werd Karl Drabbe plotseling op het matje geroepen door de nieuwe manager van Pelckmans/Polis, Eric Willems. Die vond Waarover men niet spreekt niet kunnen omdat het ‘discriminerend (voor moslims)’ zou zijn, en niet past in het mainstream pad dat de Uitgeverij wil bewandelen. Zwaar aangeslagen kwam Drabbe ons dit slechte nieuws vertellen, met de belofte dat hij er alles aan zou doen om ons te helpen het boek te publiceren, al was het in eigen beheer. Zo is Karl, en het ontroert me dit op te schrijven.

Dat mensen zoals Peter De Roover het ontslag van Karl Drabbe aangrijpen om de ‘Vlaamse zaak’ in de slachtofferrol te duwen, ontroert me dan weer veel minder. De Roover stelt op zijn website: ‘Andere bronnen die de zaak kennen, zijn formeel: zijn (Vlaamsgezinde, SvR) overtuiging was imago beschadigend voor Pelckmans en dus moest hij er uit.’ De waarheid is echter dat hoewel manager Eric Willems met Polis/Pelckmans allicht een mainstream en dus ook een minder ‘Vlaamse’ richting uit wil, het de islam- en EU-kritische J’accuse van Wim van Rooy is die de doorslag hebben gegeven. Want, zoals Paul Cliteur in zijn Woord Vooraf voor Waarover men niet spreekt poneert: ‘Dit boek beschrijft het falen van onze politici, van onze samenleving, van onze elite, in (grofweg) de afgelopen tien jaar. Maar in zekere zin ook het verraad. Van Rooys boek is een eigentijdse Trahison des clercs.’

Pieter Bauwens concludeerde: ‘Het Boek van Van Rooy zou geschrapt zijn omdat andere auteurs (vooral fictie-auteurs) hun medewerking aan de uitgeverij Polis dreigden op te zeggen bij publicatie van dat boek. Het is niet geheel ondenkbaar dat Karl Drabbe het volgende slachtoffer van de weldenkende culturele elite is.’ De nagel op de kop. Immers, Vlaams-nationalistisch zijn in Vlaanderen is één ding; het fel bekritiseren van de massa-immigratie, de multikul en de islam en de sinistere rol van de EU en de postmoderne (linkse) elite in media, politiek en academische wereld, is nog van een totaal andere orde. Bovendien noemt Wim van Rooy man en paard: de Yves Desmets, Tom Naegelsen, Rudi Vranckxen, Paul Goossensen, Björn Soenensen en Anni van Landeghems van deze wereld en de eenzijdig-gekleurde media waarin zij hun activistische ‘journalistiek’ bedrijven, worden niet gespaard.

Dat dit niet door de beugel kan, bleek ook uit het gesprek dat Wim van Rooy en ik vorige week donderdag 6 augustus hadden met Pelckmans/Polis, vertegenwoordigd door manager Eric Willems (Karl Drabbe zat er ook bij). Het gesprek kwam er nadat Pelckmans Wim van Rooy een ‘dading’ ter ondertekening toezond waarin - in ruil voor het al geproduceerde zetwerk - geheimhouding werd opgelegd betreffende de Werdegang met Pelckmans. Daar konden wij uiteraard nimmer mee akkoord gaan. Kunt u zich de tegenstrijdigheid voorstellen dat auteur Wim van Rooy zijn mond zou houden op het gebied van de laffe niet-publicatie van zijn denkwerk, dat onder andere één langgerekte verdediging inhoudt van de vrijheid (van meningsuiting) en een aanklacht is tegen dit soort van postmoderne lafheid, (zelf)censuur en lichtzinnig mainstream denken?

Het ‘gesprek’, dat baadde in een sfeer van postmodern stalinisme, leidde dan ook nergens toe: manager Eric Willems gaf enkel en alleen om de goede naam van Pelckmans, die eventueel door ons zou worden ‘besmeurd’. Maar wie heeft de naam van Pelckmans/Polis nu eigenlijk bezoedeld, na zo te capituleren voor de politiek correcte pensée unique én na een steengoede uitgever als Karl Drabbe te ontslaan, die bekend staat om zijn professionaliteit en simpelweg een dissidente intellectuele stem aan bod wilde laten komen? Hoe zit het nu, Harold Polis, met je ‘Ik wil tegenstrijdige stemmen laten horen’ en ‘Ik wil het debat over de grote thema’s van onze tijd oppoken’, twee stoere voltairiaanse oneliners die je in maart van dit jaar in De Standaard liet optekenen? De hypocriete ‘Je suis Charlies’ van deze wereld, ze zijn helaas met velen.

Daar hij naar mijn aanvoelen bereid was om ons zwijgen af te kopen, hebben wij intellectueel lichtgewicht en pomo-manager Eric Willems duidelijk gemaakt dat geen prijs kan worden gezet op openheid, eerlijkheid en vrije meningsuiting. Wij wachten momenteel dan ook in spanning op een nieuw voorstel van Thom Pelckmans dat geen omerta-bepalingen bevat. Wij staan immers te popelen om Waarover men niet spreekt. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa, islam te (laten) publiceren en de boekvoorstelling te laten plaatsvinden. Ondertussen liet filosoof Etienne Vermeersch na lezing van Waarover men niet spreekt weten: ‘Ik ben overtuigd dat een verlichte islam mogelijk is, maar dit boek brengt mijn vertrouwen hierop in het gedrang.’ Rechtsfilosoof Paul Cliteur concludeerde: ‘Geen Nederlandstalige denker heeft een dergelijk monumentaal overzicht gepresenteerd over de hele Islam-discussie als gedaan is in Waarover men niet spreekt. Van Rooy heeft in ieder geval niet gezwegen.’

Wellicht is het zuur voor bepaalde journalisten en politici die het voor Karl Drabbe opnemen, maar Drabbe is ontslagen omdat hij het opnam voor Wim van Rooy en zijn nieuwe boek. Wij zullen Karl Drabbe alleszins voor altijd dankbaar zijn. U hoort nog van ons.

                                                                Sam van Rooy

                                                                zoon van auteur Wim van Rooy

UNDERSTANDING CULTURAL DIFFERENCES

AFRICALIA MELDT: KIRIPI KATEMBO SIKU OVERLEDEN

Met diep verdriet melden wij u het vroegtijdig overlijden aan cerebrale malaria van Kiripi Katembo Siku. Hiermee komt er een einde aan de poëtische fotografie van de straten van Kinshasa (stad met negen miljoen inwoners).

foto Siku

Als zeer jonge kunstenaar had Kiripi vele grootse plannen. Toch waren het geen luchtkastelen. Kiripi maakte zijn dromen waar en, waar hij nu ook is: hij mag er trots op zijn. De eerste editie van de Biënnale van Kinshasa kwam tot stand onder zijn impuls, zijn deelname aan 'Beauté Congo' tilde deze tentoonstelling in de Fondation Cartier te Parijs naar een hoger niveau.

Wij bij Africalia hebben Kiripi gekend, genoten van zijn gezelschap en zijn werk tijdens de monografie 'Transit - RDC', die we aan hem wijdden. Deze collectie, die van bij ons eerste contact werd opgevat als een springplank, een manier om zijn veelbelovende talent te tonen, krijgt nu het stempel van een vroegtijdig eerbetoon aan het talent van een kunstenaar die nog zo veel in zijn mars had.

36 jaar is veel te jong voor een monografie. Hij was de geestelijke kleine broer van veel Congolese artiesten, zowel in de wereld van de visuele kunsten, als in die van het woord en de literatuur.

De Congolese culturele sector en de kunstwereld verliezen vandaag een van hun kinderen. Africalia deelt in het verdriet van zijn familie, van zijn naasten en van iedereen die zijn artistieke pad en zijn levensweg kruiste. Rust in vrede en neem mooie foto's, waar je ook mag zijn.

Ook in de filmwereld was hij bezig, voor de documentaire Congo in Four Acts (2010) was hij verantwoordelijk voor de segmenten ‘Symphony Kinshasa’ en ‘After the Mine’ als regisseur. Neil Young schreef in The Hollywood Reporter:

Symphony Kinshasa
Directed by Kiripi Katembo Siku

Take a hard-hitting tour through Congo’s capitol city and discover the consequences of graft, neglect and poverty, as Siku’s film reveals Kinshasa’s imploding infrastructure. Malaria is rife, fresh water is as rare as flood water is common, electricity cables lie bare and live in the street, garbage is everywhere and as a priest notes “living in the capital is like living in a village. The services are the same, non-existent.” It’s not pretty but it’s revelatory

en

After the Mine
Directed by Kiripi Katembo Siku

Kipushi is a mining town, one of thousands keeping Congo’s elite in extreme wealth. But for those who live in the shadow of its toxic fallout, it is a very different life, one where tainted water and contaminated soil are realities. Siku’s film tells the very personal stories of those trapped in such a deadly environment.

Eveneens in 2010 was hij assistent regisseur voor de prijswinnende thriller Viva Riva!, een speelfilm. In 2012 werd hij opnieuw aangeworven als assistent regisseur en casting director, dit door de Frans-Canadees Kim Nguyen voor Rebelle een oorlogsdrama dat je niet ongezien mag laten. (In het Engels uitgebracht als War Witch)

Op de hoes van Strange Fruit (2012) van de saxofonist Fabrizio Cassol (van Aka Moon) stond ook een foto van Kiripi.

VAN EEN CORRESPONDENT

Het is vandaag 70 jaar geleden. Bijgevolg zullen we weer gebombardeerd worden (no pun intended) met het gebruikelijke kletsverhaal over het vileine Amerika dat het arme, op het punt staande zich over te geven Japan, op twee atoombommen trakteert. Ongetwijfeld zal ergens het woord "oorlogsmisdaad" vallen.

Hiroshima was géén "onverdedigde stad, slechts bewoond door burgers". Hiroshima was een garnizoensstad, een gigantisch bevoorradingspunt en een logistiek centrum voor het Japanse leger, dat zich begon in te graven langs de zuidelijke kusten van Honshu, in voorbereiding op de verwachte invasie van Japan. 

Japan stond niet  "op het punt zich over te geven". Integendeel. Het stond op het punt zich letterlijk tot de laatste man, vrouw en kind dood te vechten. Nog op 14 augustus, vijf dagen na het bombardement op Nagasaki, drongen elite-legereenheden het Keizerlijke Paleis binnen. Hun bedoeling was de opnameband waarop Hiro-Hito de capitulatie van Japan aankondigde (de boodschap moest nog uitgezonden worden) in handen krijgen en vernietigen, en een militair bewind installeren dat de oorlog zou verderzetten met alle middelen.

Als de militairen in hun opzet waren geslaagd, had er voor de geallieerden niet veel anders opgezeten dan daadwerkelijk te beginnen aan de moordende invasie van de Japanse eilanden. Meer atoombommen dan de twee gebruikte hadden de VS op dat moment namelijk niet. Het valt niet te schatten hoeveel slachtoffers een invasie van de eilanden zou gemaakt hebben.

De middelen die Japan nog ter beschikking had, waren niet min. Mensen schijnen vergeten te zijn dat op dat moment het Japanse leger nog nergens te velde verslagen was. Het was nog steeds een zeer geduchte en te duchten tegenstander. In het zuiden van het land waren duizenden kamikaze-toestellen verzameld en verdekt opgesteld. Een invasie van de eilanden zou vermoedelijk de oorlog met één tot anderhalf jaar verlengd hebben, met alle daaraan verbonden slachtoffers en ellende voor de bevolking van door Japan bezette gebieden en van Japan zelf.

Hiroshima en Nagasaki waren bijgevolg geen "oorlogsmisdaden". Het waren legitieme militaire acties in oorlogstijd, acties die de oorlog verkort en honderdduizenden mensenlevens gespaard hebben.