De Twijfelaar

Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

maandag 17 augustus 2026

GEZIEN OP LINKED IN

 


Manager Transport, lid van de ondernemingsraad Amsterdam UMC & Lid in de orde van Oranje Nassau,

11h •

Toen Barack Obama in mei 2016 Hiroshima bezocht, keek de wereld naar de toespraak. Bijna niemand merkte de stille Japanse man op die erbij stond: Shigeaki Mori.

Mori was acht jaar oud toen de atoombom viel op Hiroshima. Hij overleefde de explosie, maar droeg zijn hele leven de herinnering aan de vernietiging en de mensen die hij zag sterven.

Jaren later ontdekte hij dat er ook twaalf Amerikaanse krijgsgevangenen in Hiroshima waren omgekomen door dezelfde bom. Hun namen waren nauwelijks officieel erkend. Hun families wisten vaak niet hoe ze stierven.
Zonder opleiding of financiering begon Mori in zijn vrije tijd archieven te onderzoeken. Vier decennia lang zocht hij, elke week opnieuw, in Japanse en Amerikaanse documenten tot hij het volledige verhaal van de twaalf mannen had gereconstrueerd.

Hij schreef brieven naar hun families in de Verenigde Staten en vertelde hen eindelijk de waarheid, vaak meer dan 70 jaar later.

Zijn werk leidde uiteindelijk tot officiĆ«le erkenning van deze slachtoffers door de Amerikaanse overheid. Tijdens Obama’s bezoek in 2016 werden de twaalf Amerikanen voor het eerst publiekelijk genoemd in Hiroshima.
Na de ceremonie omhelsden Obama en Mori elkaar, een beeld dat wereldwijd symbool werd voor verzoening.

Later zei Mori dat zijn werk niet ging over vijanden, maar over mensen.
Hij overleed in 2026 op 88-jarige leeftijd, na een leven gewijd aan herinneren, verbinden en erkennen van verloren levens aan beide kanten van de geschiedenis.

View image

woensdag 5 augustus 2026

there will come soft rains

 

Geschreven in 1950 door de zeer grote Ray Bradbury ('Fahrenheit 451', 'The Illustrated Man', 'The Martian Chronicles', 'Something Wicked This Way Comes'), gesitueerd op 4 augustus 2026 (vandaag) en voorgelezen door Mister Spock.


https://archive.org/details/bradbury-nimoy/1-There+Will+Come+Soft+Rains.mp3



donderdag 30 juli 2026

VAN WIE IS PRIDE NOG?

 

Gezien op linkedin


Wim Koevoet

Schrijver. Woordvoerder. Fietser. Muziekmaniak.

2d • Edited •


Op beelden van Pride Amsterdam verdwijnt de regenboog soms bijna tussen de Palestijnse vlaggen. Leuzen over Gaza overstemmen die over de rechten van LHBTI’ers.
Vrijwel gelijktijdig wordt de Pride in Berlijn getroffen door een islamistisch gemotiveerde aanslag, met een dode en vele gewonden.

Die gebeurtenissen maken niet iedere Palestijn, moslim of Pride-deelnemer verantwoordelijk voor elkaar. Maar ze naast elkaar leggen mag wel. Sterker: het is moeilijk ze nƭƩt naast elkaar te leggen.

Pride ontstond uit de strijd van homoseksuelen, lesbiennes en transpersonen om zichtbaar en veilig te kunnen leven. Juist daarom wringt het wanneer een evenement voor lhbti-emancipatie steeds nadrukkelijker een podium wordt voor andere progressieve strijdpunten.

Een Palestijnse vlag op Pride hoeft niets te kapen. Lhbti’ers mogen zich vanzelfsprekend uitspreken tegen het lijden van Palestijnse burgers. Mensenrechten gelden ook voor mensen die onze opvattingen niet delen.

Maar wanneer de Palestijnse zaak het beeld en de politieke boodschap van Pride gaat beheersen, verschuift er iets. Pride wordt dan minder een beweging rond seksuele vrijheid en steeds meer een algemeen links-activistisch verzamelpunt.

Dat heeft gevolgen.

De Palestijnse homo verdwijnt uit beeld. Over zijn veiligheid onder Hamas en binnen streng religieuze gemeenschappen wordt opvallend weinig gesproken. Na de aanslag in Berlijn wordt dat stilzwijgen nog ongemakkelijker.
De geloofwaardigheid van Pride wordt er zo niet groter op.

Maar ook dichter bij huis raakt iemand uit beeld: de rechtse of conservatieve homo.

Hij kan voor gelijke rechten zijn, tegen discriminatie en voor de vrijheid om openlijk homoseksueel te leven — en tegelijkertijd niets voelen voor Palestina-activisme, antikapitalisme, klimaatacties of andere progressieve campagnes. Toch krijgt hij steeds sterker de boodschap dat Pride alleen werkelijk van hem is wanneer hij het hele bijbehorende politieke pakket onderschrijft.

Formeel mag hij meelopen. Cultureel is hij er steeds minder thuis.

Dat is geen detail. Een emancipatiebeweging die zegt alle lhbti’ers te vertegenwoordigen, kan niet stilzwijgend ƩƩn politieke richting tot norm verheffen. Dan wordt homoseksualiteit geen gedeelde grond meer, maar toegangsbewijs tot een veel breder ideologisch kamp.

Pride hoeft niet neutraal te zijn. Maar zij moet wel weten wie zij vertegenwoordigt.

Wanneer ieder progressief strijdpunt onder de regenboog wordt geschoven, dreigt Pride juist die mensen van zich te vervreemden voor wie zij ooit is ontstaan: lhbti’ers van alle politieke overtuigingen.

Dan resteert een ongemakkelijke vraag:

Is Pride nog van alle homoseksuelen — of alleen van degenen die ook politiek links genoeg zijn?

View image

donderdag 23 juli 2026

SCHIET HEM NAAR DE MAAN!

 


Karl Vannieuwkerke kan zijn 79.434 likes op Facebook voor mjn part in zijn gat steken. Deze Ieperling maakt in VIVE LE VELO sinds jaren sluikreclame voor Lapperre-hoorapparaten. Veel mensen denken dat ze doof zijn als de Karl voor de zoveelste keer het einde van al zijn zinnen inslikt. Je kunt van Ruben zeggen wat je maar wil, maar hij praat in elk geval duidelijk.

Voor mijn part had de VRT de Karl al lang met CongƩ PayƩ naar huis moeten sturen, en dat samen met Goedele Wachters die in hetzelfde bedje ziek is.