RECENT VERSCHENEN IN SNAPSHOTS

Den Hugo, © de Walter – Walter SOETHOUDT De uitvaart van Hugo Genbrugge in Centrum Avondrood (Mortsel) was een familieaangelegenheid om jaloers op te zijn. Stamvader Hugo heeft een klaslokaal vol goede leerlingen achtergelaten. Kinderen en hun echtgenote(s) brachten kunstig in elkaar gestoken afscheidsredes waaruit hun liefde voor opa of oom duidelijk sprak. Ook Lukas De Vos, voorzitter van de Vereniging van de Vlaamse Filmpers, die nog een lang gesprek met den Hugo mocht hebben enkele dagen voor diens dood, kwam aan het woord. Hij belandde al snel bij het stokpaardje van Hugo en hemzelf: Seneca. Ja de twee Senecalezen struikelden niet over de dingen die achter hen lagen, maar over het belang van het leven in het nu. Gisteren was het de dertiende januari, de dag waarop werd bekendgemaakt dat vanaf september 2027 het Latijn zal worden ingevoerd in de Waalse scholen, ook zij zullen over Seneca lezen en in de toekomst zowat de enige Belgen zijn die de kat van de premier begrijpen.

RECENT VERSCHENEN OP LINKEDIN

Het zich Onafhankelijk Weekblad noemende HUMO maakt het de laatste tijd wel wat bont. Ja, zowat enige tijd geleden ging Tine Embrechts bijna helemaal uit de kleren voor de cover. De laatste nummers hebben achtereenvolgens enkele non-binaire personen op het voorblad, de week daarop gevolgd door een uit de Adams-familie weggelopen Danira Boukhriss Terkessidis, om de daaropvolgende week plaats te maken voor een duo gevormd door iemand die het leeglopen uitvond en zijn partner de borstenwaanzinnige en zichzelf leuk noemende semi-komiek. Het recente nummer heeft Ward Lemmelyn met ontbloot bovenlijf (gelukkig maar) op de cover. Je krijgt de indruk dat de sociaal incapabele Michiels de verantwoordelijke is voor zoveel shit. Okay, HUMO is geen Dag Allemaal, maar doet tegenwoordig een beetje denken aan de tijd dat het weekblad Panorama de toon zette. Als het maar verkoopt, ONAFhankelijk of niet, ja toch DPG?

RECENT VERSCHENEN OP LINKED IN

STOEFERS Aentwaerpe gij zeh’ gah vör mij toch de stad waar as ek zen gebore is de aanvang van de strofe na het eerste couplet, dit lied van de Strangers was het officieuze Antwerpse volkslied - en sinds november 2020 ook het officiële. Het wordt gezongen op de melodie van "Si tu t'appelles mélancolie" van Joe Dassin, wat zelf een cover was van "Please tell her I said hello" van Shepstone & Dibbens. Eerlijk is eerlijk, veel origineels is er niet aan, en je moet nog eerlijker zijn als je het zingt. Daar gaat het echter al verkeerd, neem nu: Antwerps district voorzitter Paul Cordy is geboren in Oostende, Peter de Roover is van Turnhout en waarnemend burgemeester Els van Doesburg komt van Soest (Ned). Burgemeester en premier Bart de Wever komt van de stad Mortsel. Eerlijker zou zijn dat men de in Antwerpen geboren en getogen La Esterella als vervanging zou kiezen met haar eeuwige bestseller Oh Lieve Vrouwe Toren. Oké, muziek en tekst van het lied zijn van Jo Dante, pseudoniem van de uit Nederland afkomstige pianist, dirigent en componist Johnny Steggerda. Maar luister naar de strofe: oh Lieve Vrouwe Toren hoog boven 't Vlaamse land wij zijn in uw schaduw geboren zo hecht aan u verwant nooit zullen wij vergeten de dapp're gouden haan voor u, lieve toren zal steeds ons hart slaan blijf daarvoor eeuwig staan In die schaduw zijn bijvoorbeeld Patrick Janssens (Antwerpen), Nabila Ait Daoud (Antwerpen), Karim Bachar (Antwerpen) geboren en nog net aan de rand van die schaduw is er nog Koen Kennis (Borgerhout).

ICE - WAT VOORAFGING

The Dirty Dozen werd een klassieker in het genre en kreeg in de jaren 1980 drie vervolgen die voor de tv gemaakt werden. De film gaat over twaalf speciaal geselecteerde criminelen die allemaal veroordeeld zijn tot zware straffen, een aantal van hen zelfs tot de doodstraf. Ze kunnen deze straffen ontlopen als ze naar het front gaan om een zeer gevaarlijke missie uit te voeren. De twaalf criminelen worden getraind door majoor Reisman. Onder hen bevindt zich een aantal typische figuren,

MOBIEL

 

In Ierland drinkt men Guinness: Willem, Nadine, Walter

EEN VRIEND GING HEEN

WILLEM VERHULST (1946 – 2026)

Willem zat zowat zijn hele leven in de boeken. Bij de Nederlandse Bibliotheek Dienst (NBD) onderhield hij plus minus dertig jaar de contacten met uitgevers. Hij was ook de man die de aan de NBD toegezonden boeken ter recensie aanbood aan de recensenten. Die werden gelezen door de aangesloten bibs waar de inkopers hun keuze maakten en hun bestellingen bij de NBD plaatsten. De boeken werden dan bibliotheekwaardig ingebonden in de eigen boekbinderij van de NBD. Een bijzonderheid was dat Willem alle handleidingen voor boekbinderijmachines voor de lol vertaalde in gewone mensentaal, zodat eventuele herstellingen in huis konden gebeuren.

Ik leerde Willem toevallig kennen toen ik mijn vriend Jef ging opzoeken in Den Haag waar hij als literatuurliefhebber na zijn periode als leraar Nederlands en Engels in België op de NBD belandde. Het is Jef die Willem aan me voorstelde en daar bleef het dan bij. Willem verdween uit mijn leven tot op het moment dat ik als bijklus (naast mijn eigen uitgeverij) talentscout werd voor Continental Publishing (CP) en voor hen de vertaalrechten verzekerde van “The Mammy” (Agnes Browne). We hoopten een goudmijn in handen te hebben. Agnes was een populaire Ierse tv-serie die op de BBC hoge ogen gooide. De populaire film van en met Anjelica Huston haalde nauwelijks kijkcijfers in België en Nederland. Maar dat alles zou pas blijken toen het boek uitkwam in 1999 en flopte.

In sneltreinvaart zochten we een vertaler en het was Jef die ons aanraadde eens met Willem te praten. Willem was ondertussen met pensioen en had Nederland achter zich gelaten om zich in Ierland te vestigen. En ja hoor, Willem had er oren naar. Hij kwam, datzelfde jaar nog, de vertaling naar Antwerpen brengen.

In 2000 ging Nadine onder het mes en 2001 bracht ons voor de eerste maal naar Ierland en dit op aanraden van auteur-illustrator Peter Goossens die zich in Fanore (dicht bij The Cliffs Of Moher/The Burren) had gevestigd. Het werd een hemelse vakantie die Nadine en ik dichter bij elkaar bracht, al was de hulp van onze gastvrouw (B&B) Anna daarbij welkom. Willem kwam ons daar bezoeken en was helemaal weg van Fanore, de pub en de mensen. Hij verhuisde nog datzelfde jaar en zette zich aan het vertalen van “Het lied van Nory Ryan” (Facet 2002) van Patricia Reilly Giff waarvan ik de vertaalrechten voor Facet had gekocht. Nory is een verhaal dat de mislukte aardappeloogst aan de westkust in beeld brengt. In 2003 vertaalt hij van dezelfde auteur “Schilderingen van Hollis Woods”(Facet). In 2004 mist hij de prijs van het beste boek in vertaling aan een Vlaamse vertaler, maar wat kan het hem en mij schelen!

DIALOOG TUSSEN TWEE SENECA-LEZEN

 

1. Als je rijk wilt worden, voeg dan niet iets toe aan je geld, maar trek het af van je verlangen.

2. De grootste rijkdom is om tevreden te zijn met weinig.

VUURWERK IN DE ZOO

 

In Kiev ging het vuurwerk de hele nieuwjaarsnacht door. De Russen speelden met vuur en vuurwerk en deden dat ongestraft. De doden worden nog geteld.

In Antwerpen werd, ondanks alle oproepen, belachelijk veel geld vermorst aan allerlei speelgoed dat veel lawaai maakte. Jammer genoeg vielen er geen doden, want het paar verloren vingers en een duim, de oog- en oor schade waren in mijn ogen een onvoldoende afstraffing.

In naam van alle zieke mensen, alle paarden, katten en honden, dieren in de Zoo en zo meer, mogen ze jullie molesteren, vervolgens ophangen en jullie restanten voeren aan de dieren in de Zoo.

TROMPE L’OEIL

 

De Debuutprijs was een  Literatuurprijs die tussen 1969 en 2017 werd uitgereikt aan de vooravond van de Antwerpse Boekenbeurs. Die prijs was bestemd voor het literair debuut van een Vlaamse auteur dat werd uitgegeven in het voorbije kalenderjaar.

Bij de stopzetting bedroeg het prijzengeld voor de winnende auteur (m/v) 6200 € - dankzij steun van de provincie Antwerpen en Boek.be.

Na enkele verhuizingen belandde de prijs bij het Vlaams Fonds voor de Letteren. In 2018 besliste Gentenaar Koen van Bockstal - toenmalig VFL-directeur en manager die geen kl…van boeken kende - om de Debuutprijs te laten opgaan in De Bronzen Uil – met een grote knipoog naar de Standaard Boekhandels - die jaarlijks in oktober wordt uitgereikt in Gent. Ja, waar anders?

In 1969 verschijnt van Leon Nolens de dichtbundel Orpheushanden in een oplage van 250 exemplaren (ik heb nummer 55). De verzenbundel verschijnt bij uitgeverij kunsten & letteren in Antwerpen van Remy De Muynck (ook gekend als Saint-Remy). Niet overbodige info is dat deze uitgever niet is aangesloten bij Boek.be.

Want je gelooft het of niet… in 1974 krijgt Leon Nolens de Debuutprijs voor zijn tweede dichtbundel De muzeale minnaar, een uitgave van Johan Sonneville  - wel aangesloten bij Boek.be dus. Ik heb me er indertijd tegen verzet, maar het heeft dus niet geholpen.

Vanaf 1986 (zijn achtste bundel) wordt Nolens in Nederland uitgegeven.

 Ja, ik ben Nolens blijven volgen, was soms getuige van zijn dronken buien, zijn flirten met liefst gehuwde societyvrouwen die maar wat graag met hem wilden gezien worden, zijn angsten voor zijn optredens. Waar ik hem niet kon volgen, soms tot mijn grote spijt, was naar die plaatsen waar hij erin slaagde om de zoveelste subsidie binnen te rijven. Van de ter beschikking gestelde gelden werd eerst het gedeelte Nolens afgetrokken en het overschot werd dan verdeeld onder de mindere goden.

Ja, wat was het fijn om Nolens te zijn, de best betoelaagde dichter ter wereld.