DEN TONY

 

7 februari 1941 – 8 maart 2026

TONY ROMBOUTS

Dichter, Kunstenaar, Uitgever

Den Tony met wie ik en anderen zoveel meemaakten en gretig naar zijn verhalen luisterden. Want vertellen kon hij! Zo was er die keer dat hij vanaf zijn kantoor aan de Grote Markt onze gehaaide dochter Soetkin langs een rij aanschuivende mensen voor concerttickets trucjes zag uithalen, door iedere keer een bekende in de rij aan te spreken, zodat ze aan het eind bijna vooraan stond.

Zo was er zijn verhaal dat hij de zoveelste keer door de Antwerpse politie werd tegengehouden om de enige reden dat hij altijd met een hoed liep en zich erg dandy kleedde. Deze keer echter moest hij plaatsnemen in de combi en reden ze met hem naar het andere kant van de stad. Daar wilden ze hem achterlaten, maar dat was zonder de waard gerekend. Stadsambtenaar Tony stond erop dat ze hem terugbrachten naar de plaats waar ze hem oppikten. Het heeft veel voeten in de aarde gehad, maar hij haalde zijn gelijk.

En er is die nacht dat ik samen met Tony op stap was en een laatste café bezochten. Daar zaten heel wat sluimerende en slapende mannen achter een halflege of lege pint. Tony liep langs de tafeltjes en rammelde met de platte handen de slapers wakker, die bijna allemaal een nieuw drankje bestelden, wat hem een dankbare blik van de waard opleverde.

Nu was Tony ook niet bang van alcohol en dat in de vorm van whisky Cuty Sark. Ik zie hem nog zitten aan de toog van de VECU. Hij had wat veel van het goede gehad en had zijn hoofd op de toog gelegd en was aan het dutten. Niemand viel hem lastig, ze wisten immers dat het dutje van korte duur was. En ja, hij opende de ogen, dronk het restje whisky op en bestelde een nieuwe.

En dan was er die keer dat ik samen met Tony op de Antwerpse Grote Markt belandde om 9 uur in de morgen, na een boekvoorstelling van een boek van Saint-Rémy. Een caféterras was al geopend en we legden ons resterende geld bij elkaar en bestelden een laatste glas. In onze mistige toestand hadden we niet bemerkt dat er een finish was van een rally van oldtimers, wat ons tot de vraag leidde of wij plotseling tijdreizigers waren geworden. Daaruit werden we echter gewekt toen Nadine, mijn echtgenote, plotseling opdaagde en mij de volle laag gaf.

Daarnaast was Den Tony natuurlijk een dichter en Iris, zijn dochter heeft dat duidelijk gemaakt door het plaatsen van een prachtig gedicht op zijn doodsbrief:

Ik,

die niet meer ben,

maar toch als ik hier zit,

ben hier niet,

zit hier niet.

 

Ik vlieg,

vrij als een vogel

in het niet.

 

En niemand,

maar dan ook niemand,

die het ziet.

PEUKEN!

 

VAN HOREN ZEGGEN

Wat doet een mens wanneer hij vermoedt dat zijn naam ergens voorkomt in een namenregister? In mijn geval kan ik mezelf terugvinden op pagina 460 van het 918 blz. tellende boek Hugo Schiltz: Homme hors catégorie. Daar staat: “Walter Soethoudt, uitgever van onder meer poëzie, softporno en kinderboeken, en in de jaren 80 ook van Schiltz boeken.” Wat is dit? Is het een poging om Hugo een veeg uit de pan te geven? Softporno? Neen verdomme, harde porno voor die tijd! Je kan auteur Van De Casteele toch niet verdenken van het feit dat hij eigenlijk niks op heeft met zijn onderwerp. Eric gaat opnieuw de mist in met, ik citeer: “Legendarisch waren de wilde feestjes aan het begin van de zomer met halfnaakte danseressen…” wat uit de mond komt van Henri-Floris Jespers die meerdere malen journalisten bij de neus nam en de onwaarschijnlijkste verhalen voor waarheid kon vertellen.

Ik kan het weten, want ik was vanaf het begin lid van VECU. Als er al eens iets naakt te zien was, dan was dat de blote kont van HFJ, die hij graag liet zien wanneer hij zat was. Als je Van De Casteele zou vertellen dat ‘Ik ben zo eenzaam zonder jou’ over een homofiele liefde gaat, zou hij dat waarschijnlijk ook geloven.

Tja, van horen zeggen kan ik boeken vullen! 

Homme hors catégorie

 

Het moet een hele opdracht geweest zijn voor Jan Vanriet (1948) om aanwezig te zijn bij de voorstelling in het Antwerps provinciehuis van het boek Hugo Schiltz Homme hors catégorie van de hand van Erik Van de Casteele (Uitgave Ertsberg, 928 blz, 49,95 €).

Jan is namelijk de ontwerper en tekenaar van het omslag (geen gelijkenis met bijgaande foto) en kreeg een bedankje van Karl Drabbe, uitgever bij Ertsberg.

Net voor de hapjes en drankjes kon Jan zich onopgemerkt laten verdwijnen. Wie Jan kent, weet dat hij een grondige hekel heeft aan al wat naar Vlaamse Beweging ruikt. Tussen haakjes “hij moet wel geschrokken zijn toen bekend werd dat zijn vriend Hugo Claus ook aangebrand was”.

De hele reutemeteut interesseerde hem geen barst en zeker niet de hele Vlaemsche bende die de zaal vulde. Waren de ouderen onder hen (Schiltz was van 1927) ook lid geweest van de Nationaal Socialistische Jeugd Vlaanderen tijdens WO II? Wie het weet, zegge het.

Nu terug naar Jan de communist, belgicist en unitarist, die zijn hele leven de doctrines die hem thuis waren ingeprent heeft nageleefd en die de Belgische socialisten doetjes vond.

In ieder geval werd met dit boek en zijn omslag een hamer en sikkel- en een Belgische vlag over de kist van Hugo gelegd.

Onder de aanwezigen Willy Claes en Jan Peumans (ooit een Amadees!).

Misschien was het om dit alles dat er geen Schiltzen aanwezig waren.

MIJMERINGEN OP EEN ZONDAG

Ook Bart Swings kan Belgische eer niet redden, titelt De Zondag. Moeten het nu altijd Vlamingen zijn die België redden? Neen toch Bart?

Ik weet niet of jij, lezer van deze mijmering, ook geteisterd wordt door de onzin die de Antwerpse schepen Nabilla Ait Daoud bijna dagelijks op Linkedin post. Het jammere is dat ze meestal borst kloppend glorieuze gebeurtenissen laat weten. Maar nu in De Zondag heeft ze het – terwijl ze lachend op de foto staat – over de vele zorgwekkende dingen: zoals o.a. de leerkrachten die er na vier jaar de brui aan geven. In navolging van Zuhal heeft ze het ook over de teloorgang van de Nederlandse taal en de aangevochten beslissing om samen te werken met de Thomas More hogeschool, en dan zegt de trotse schepen ook nog dat er eerlijke kansen voor elk zijn. Wel Nabilla die zijn er altijd geweest, en het tussentaaltje dat je hoort in de Seefhoek, komt van lieden die hun jas vegen aan onze taal en genoeg verdienen als dealer en uithaler. 

 KOOP LOKAAL staat er op de bladwijzer van de Antwerpse boekhandel Stad Leest. Wel dat is relatief! Toen ik het boek “The Safest Place” van Svetlana Pironko per mail bij hen bestelde, kreeg ik als antwoord dat hun leverancier dit boek niet voerde. Ik liet Svetlana op Linkedin weten dat ik het boek in België niet kon bestellen, die antwoordde met een link naar de website van Amazon. Tja probeer dan maar lokaal te gaan. Met een beetje initiatief en zonder aan enig winstbejag te denken, zou IK dat boek als boekhandelaar zelf hebben besteld en hem vervolgens aan mijn klant hebben geleverd. Misschien een hint?

THE DAY THE MUSIC DIED Op 3 februari 1959 – ik was 19 – stierven de 22-jarige Buddy Holly, de 38-jarige The Big Bopper en de 17-jarige Ritchie Valens in een vliegtuigcrash. Buddy’s leven werd verfilmd in 1978 met Gary Busey in de hoofdrol. Ritchie ‘the Little Richard of San Fernando’ kreeg de film La Bamba toebedeeld waarin Lou Diamond Philips hem ten voeten uitbeeldt en Los Lobos de muziek voor hun rekening nemen. The Big Bopper zal altijd in de herinnering blijven voor zijn composities ‘Running Bear’ en ‘Chantilly Lace’.

RECENT VERSCHENEN IN SNAPSHOTS

Den Hugo, © de Walter – Walter SOETHOUDT De uitvaart van Hugo Genbrugge in Centrum Avondrood (Mortsel) was een familieaangelegenheid om jaloers op te zijn. Stamvader Hugo heeft een klaslokaal vol goede leerlingen achtergelaten. Kinderen en hun echtgenote(s) brachten kunstig in elkaar gestoken afscheidsredes waaruit hun liefde voor opa of oom duidelijk sprak. Ook Lukas De Vos, voorzitter van de Vereniging van de Vlaamse Filmpers, die nog een lang gesprek met den Hugo mocht hebben enkele dagen voor diens dood, kwam aan het woord. Hij belandde al snel bij het stokpaardje van Hugo en hemzelf: Seneca. Ja de twee Senecalezen struikelden niet over de dingen die achter hen lagen, maar over het belang van het leven in het nu. Gisteren was het de dertiende januari, de dag waarop werd bekendgemaakt dat vanaf september 2027 het Latijn zal worden ingevoerd in de Waalse scholen, ook zij zullen over Seneca lezen en in de toekomst zowat de enige Belgen zijn die de kat van de premier begrijpen.

RECENT VERSCHENEN OP LINKEDIN

Het zich Onafhankelijk Weekblad noemende HUMO maakt het de laatste tijd wel wat bont. Ja, zowat enige tijd geleden ging Tine Embrechts bijna helemaal uit de kleren voor de cover. De laatste nummers hebben achtereenvolgens enkele non-binaire personen op het voorblad, de week daarop gevolgd door een uit de Adams-familie weggelopen Danira Boukhriss Terkessidis, om de daaropvolgende week plaats te maken voor een duo gevormd door iemand die het leeglopen uitvond en zijn partner de borstenwaanzinnige en zichzelf leuk noemende semi-komiek. Het recente nummer heeft Ward Lemmelyn met ontbloot bovenlijf (gelukkig maar) op de cover. Je krijgt de indruk dat de sociaal incapabele Michiels de verantwoordelijke is voor zoveel shit. Okay, HUMO is geen Dag Allemaal, maar doet tegenwoordig een beetje denken aan de tijd dat het weekblad Panorama de toon zette. Als het maar verkoopt, ONAFhankelijk of niet, ja toch DPG?

RECENT VERSCHENEN OP LINKED IN

STOEFERS Aentwaerpe gij zeh’ gah vör mij toch de stad waar as ek zen gebore is de aanvang van de strofe na het eerste couplet, dit lied van de Strangers was het officieuze Antwerpse volkslied - en sinds november 2020 ook het officiële. Het wordt gezongen op de melodie van "Si tu t'appelles mélancolie" van Joe Dassin, wat zelf een cover was van "Please tell her I said hello" van Shepstone & Dibbens. Eerlijk is eerlijk, veel origineels is er niet aan, en je moet nog eerlijker zijn als je het zingt. Daar gaat het echter al verkeerd, neem nu: Antwerps district voorzitter Paul Cordy is geboren in Oostende, Peter de Roover is van Turnhout en waarnemend burgemeester Els van Doesburg komt van Soest (Ned). Burgemeester en premier Bart de Wever komt van de stad Mortsel. Eerlijker zou zijn dat men de in Antwerpen geboren en getogen La Esterella als vervanging zou kiezen met haar eeuwige bestseller Oh Lieve Vrouwe Toren. Oké, muziek en tekst van het lied zijn van Jo Dante, pseudoniem van de uit Nederland afkomstige pianist, dirigent en componist Johnny Steggerda. Maar luister naar de strofe: oh Lieve Vrouwe Toren hoog boven 't Vlaamse land wij zijn in uw schaduw geboren zo hecht aan u verwant nooit zullen wij vergeten de dapp're gouden haan voor u, lieve toren zal steeds ons hart slaan blijf daarvoor eeuwig staan In die schaduw zijn bijvoorbeeld Patrick Janssens (Antwerpen), Nabila Ait Daoud (Antwerpen), Karim Bachar (Antwerpen) geboren en nog net aan de rand van die schaduw is er nog Koen Kennis (Borgerhout).

ICE - WAT VOORAFGING

The Dirty Dozen werd een klassieker in het genre en kreeg in de jaren 1980 drie vervolgen die voor de tv gemaakt werden. De film gaat over twaalf speciaal geselecteerde criminelen die allemaal veroordeeld zijn tot zware straffen, een aantal van hen zelfs tot de doodstraf. Ze kunnen deze straffen ontlopen als ze naar het front gaan om een zeer gevaarlijke missie uit te voeren. De twaalf criminelen worden getraind door majoor Reisman. Onder hen bevindt zich een aantal typische figuren,