TROMPE L’OEIL

 

De Debuutprijs was een  Literatuurprijs die tussen 1969 en 2017 werd uitgereikt aan de vooravond van de Antwerpse Boekenbeurs. Die prijs was bestemd voor het literair debuut van een Vlaamse auteur dat werd uitgegeven in het voorbije kalenderjaar.

Bij de stopzetting bedroeg het prijzengeld voor de winnende auteur (m/v) 6200 € - dankzij steun van de provincie Antwerpen en Boek.be.

Na enkele verhuizingen belandde de prijs bij het Vlaams Fonds voor de Letteren. In 2018 besliste Gentenaar Koen van Bockstal - toenmalig VFL-directeur en manager die geen kl…van boeken kende - om de Debuutprijs te laten opgaan in De Bronzen Uil – met een grote knipoog naar de Standaard Boekhandels - die jaarlijks in oktober wordt uitgereikt in Gent. Ja, waar anders?

In 1969 verschijnt van Leon Nolens de dichtbundel Orpheushanden in een oplage van 250 exemplaren (ik heb nummer 55). De verzenbundel verschijnt bij uitgeverij kunsten & letteren in Antwerpen van Remy De Muynck (ook gekend als Saint-Remy). Niet overbodige info is dat deze uitgever niet is aangesloten bij Boek.be.

Want je gelooft het of niet… in 1974 krijgt Leon Nolens de Debuutprijs voor zijn tweede dichtbundel De muzeale minnaar, een uitgave van Johan Sonneville  - wel aangesloten bij Boek.be dus. Ik heb me er indertijd tegen verzet, maar het heeft dus niet geholpen.

Vanaf 1986 (zijn achtste bundel) wordt Nolens in Nederland uitgegeven.

 Ja, ik ben Nolens blijven volgen, was soms getuige van zijn dronken buien, zijn flirten met liefst gehuwde societyvrouwen die maar wat graag met hem wilden gezien worden, zijn angsten voor zijn optredens. Waar ik hem niet kon volgen, soms tot mijn grote spijt, was naar die plaatsen waar hij erin slaagde om de zoveelste subsidie binnen te rijven. Van de ter beschikking gestelde gelden werd eerst het gedeelte Nolens afgetrokken en het overschot werd dan verdeeld onder de mindere goden.

Ja, wat was het fijn om Nolens te zijn, de best betoelaagde dichter ter wereld.

TAKE CARE

 

WINDY CITY?

 

Chicago wordt "The Windy City" genoemd vanwege zowel het weer als politieke retoriek, maar de bijnaam verwijst oorspronkelijk niet naar de wind.

Hoewel veel mensen denken dat de naam komt door de sterke wind vanaf Lake Michigan, ligt de oorsprong van de bijnaam "Windy City" waarschijnlijk in de politieke sfeer van de 19e eeuw. Hier zijn de belangrijkste verklaringen:

🌬️ Politieke retoriek en arrogantie

• In de late jaren 1870 gebruikten journalisten uit andere steden, vooral uit New York, de term "Windy City" spottend om te verwijzen naar Chicago's politici en promotors die bekend stonden om hun opschepperige en bombastische uitspraken.

• De New York Sun-redacteur Charles A. Dana zou de term hebben gebruikt om Chicago te bekritiseren als een stad vol "hete lucht" tijdens de promotiecampagne voor de World’s Fair van 1893

Een toemaatje:

doris day windy city calamity jane

Copilot bedankt.

VERHAEREN

 Het nieuws kwam aan als een mokerslag: het Emile Verhaeren-museum verliest komend jaar de helft van zijn subsidies. De helft van de 80.000 euro die het jaarlijks ontvangt, en waarmee het één voltijdse medewerker, de conservator, betaalt en zijn werking financiert.

In 2027 volgt de volledige drooglegging.

Dirk Rochtus schreef in De Morgen:

Lang voordat een vorige Vlaamse regering Vlaanderen op de kaart zette, had Verhaeren dat al met de veder gedaan. Beroemde Duitstalige auteurs als Rainer Maria Rilke en Stefan Zweig kwamen bij hem op bezoek; zelf droeg hij het beeld van Vlaanderen, zijn cultuur en zijn mensen uit met lezingen in binnen- en buitenland.

ALS DE PARLEMENTAIRE VERKOZENEN UIT EIGEN ZAK JAARLIJKS DIE 80.000 € BIJPASSEN, IS ER GEEN STRONT AAN DE KNIKKER!

MEDUSA/SOE SOE/SUSU HAD AS MANY LIVES AS NAMES (26 september 1969 - 17 april 2013)

 We found a bucketlist from the time that she was very young.

1. Cure a tree

2. Solve a mystery

3. Save a life

4. Push over a cow and help her up again

5. Do a double pirouette on figure skates

6. Hug a lion

7. Make love

8. Mary the love of  my life

9. Adopt a child

10. Take a swim in Lake Malawi

ALLEMAAL SAMEN

 

Veel van onze Noord-Afrikaanse zusters en broeders hebben, waarschijnlijk van hun OCMW-vriendje, de woorden geleerd die de autochtone Antwerpenaar moet verzoenen met hun aanwezigheid.

“Alles Goed?” moet wonderen voor hen doen, maar dezelfde OCMW-er vergat erbij te zeggen dat de autochtoon dit ziet als de aanvang van een gesprek. Je zou denken dat de Noord-Afrikaanse zusters en broeders dat begrepen hebben, maar helaas is die “Alles Goed” bij velen van hen het einde. Volgens mij moeten ze eens te rade gaan bij de zwarte Afrikanen, die historisch gezien al heel snel begrepen dat de Antwerpenaar van 2060 tolerant is als je zijn taal spreekt.

Als je de proef op de som neemt en je vraagt aan de klanten van de supermarkt Tanger, voornamelijk bezocht door Noord-Afrikanen, om de weg, dan lopen ze je straal voorbij. Als je in de handels- en zavelstraat loopt tussen de vele exotische winkels kom je daar nauwelijks een autochtoon tegen, want de meeste winkeliers zijn in hetzelfde bed ziek en ken je hun koetertaaltje niet, dan moet je van goeden huize komen om te worden bediend. De winkeliers van de offerandestraat prefereren dan weer Engels. Misschien zitten zij, samen met een troepje autochtone goed-doeners achter de nieuw gestichte groep 2060 United, ik hoop dat de voertaal daar Nederlands (Antwerps) is, zoiets als 2060-allemaal samen.

 

MAGISCH REALISME?

 

Iedere ochtend na het ontbijt start Nadine een Zweedse puzzel ‘to get her brain into gear’ (meegenomen uit een gesprek met Anthony Horowitz). Eergisteren kwam ze de opgave ‘Braziliaanse vechtdans’ tegen. Ze raadpleegde mij, kwestie van dat vechten waarschijnlijk, van dansen weet zij dan weer veel meer, maar dat hielp niet. Dan maar de omliggende gebieden verder invullen: zorgen, Caïro, Clio, utopie, Peru, Eire en lerares resulteerden in ‘apoeira’ de c die vooraan moest staan hebben we dan gevonden in de bijgaande oplossing. In van Dale vonden we de uitspraak ‘kapuwera’. Het gaat dus om een Braziliaanse zelfverdedigingstechniek die elementen van gevecht, dans en acrobatie in zich verenigt.

Dagelijks een woordje bijleren en we zullen ooit met een taalknobbel opgescheept zitten.

Maar daar blijft het niet bij. In ons gedeelte van Antwerpen 2060 zijn meerdere zaakjes (geen louche) in handen van Afrikanen of zwarten zoals de goegemeente hen noemt en daardoor wordt er ook geafficheerd wanneer er weer eens iets Afrikaans doorgaat. Op mijn wandeling gisteren kwam ik voorbij de dichtgetimmerde onderkant van de voormalige cinema Astra en daarop waren twee affiches aangeplakt. En geloof het, of geloof het niet, zie hierbij de affiche.

 

rijst, pasta en conserven altijd erg welkom!

 

Ik denk dat ik het goed heb gehoord. Enkele dagen geleden zei iemand op televisie dat hij er zeker van was dat 28% van de Antwerpenaars (import inbegrepen) schaatste op de glibberige dansvloer van de armoedegrens.

Er wordt hongergeleden, zou je kunnen zeggen.

En dan hoor je dat de Belgische staat (wij dus allemaal) voor miljoenen euro’s aan voedsel heeft uitgestrooid in een land als Palestina waarvan de bewoners hun mond niet durven openen om het schrikbewind van Hamas te veroordelen.

Voor wie even nadenkt is dit een aanfluiting! Maar een oplossing ligt voor de hand. Misschien kan men een goed georganiseerde dropping doen in Park Spoor Noord waar het manna uit de hemel kan nederdalen. De beter bedeelden zullen zich sowieso onthouden, omdat ze terecht vrezen dat er zich Palestijnse taferelen zullen afspelen zoals… zeg het zelf maar.

En beperk het niet tot Antwerpen, Gent en Brussel zijn ook kandidaten.

In ieder geval zijn rijst, pasta en conserven altijd erg welkom!

TO KILL A ...

 

 

In Kurt Van Eeghem’s boek “Oostende in de Belle Époque” (Pelckmans) kom je te pas en te onpas het woord ‘eclectisch’ tegen. Veel van de gebouwen zijn eclectisch, ja, je kunt het zo zeggen, maar eigenlijk weten die gebouwen zelf niet meer uit welke stijl ze zijn opgetrokken, omdat er zoveel stijlen door elkaar werden gebruikt bij de verbouwingen.

Dat kun je bijvoorbeeld niet zeggen over het kursaal, want nadat de Duitsers het voormalig kursaal afbraken om er een bunker op te zetten, kwam er een nieuw kursaal, waarmee de architect het niet helemaal eens was wegens de herhaaldelijke aanpassingen. Verschillende stijlen op elkaar gestapeld? Als Kurt het heeft over de scheve schaats die Leopold I en Leopold II* reden, heeft hij het over onderaardse gangen die des konings villa’s verbonden met het liefdesnest van hun meestal minderjarige minnaressen. Ik zou die gangen graag eens zien, maar daar wordt in het huidige Oostende niet over gesproken.

Kurt valt ook dikwijls in herhaling, een goede redacteur zou er die herhalingen uit hebben gehaald.

 Kurt de treiteraar komt dan weer in actie wanneer hij bezig is een mooi stukje op te bouwen en dan zegt dat hij het er in een verder hoofdstuk over zal hebben.

Er zijn ook diverse verwijzingen naar de Visschersopstand van 1877 - Ensor stond aan de kant van de opstandelingen - en de verschillen tussen de haves en de haves-not.

Maar genoeg gekanker, het boek is erg lezenswaardig en in een mooie taal en het eet gemakkelijk.

 

·    Lees ook (https://archive.org/details/de-mythe-van-de-afgehakte-handen-in-congo-vrijstaat-johan-op-de-beeck)

en berichten van het handjes hakken door de Taliban. 

SAMMY LOOP GEBOGEN DOOR DE REGEN

 

Weten wat er in het hoofd van Sammy Mahdi zoal omgaat is moeilijk te ontcijferen, want Sammy die vele diploma's heeft om te bewijzen hoe slim hij wel is, is ook maar een gewoon mens, geboren uit het samenzijn van een Irakese vader en een Belgische moeder. En je draagt daar wat van mee. Je zou kunnen zeggen dat Irak niet een van de vriendjes van Israël is en als je dat in je jeugd herhaaldelijk hebt gehoord, tja dan... Sammy is christelijk opgevoed en als je aanneemt dat de Joden Jezus hebben vermoord kan het zijn dat er wel een beetje antisemitisme bleef hangen. Als je de oproerkraaiers-krant (tegen Israël) De Morgen leest, vraag je je af wat Mahdi allemaal te vertellen had in zijn columns voor die krant. Dat de voorzitter van het CD&V (Christen-Democratisch en Vlaams) het opneemt voor de hongerlijdende Gazaanse kinderen begrijp ik, alleen baseert hij zijn mening  op foto's die 11 jaar geleden genomen werden in Syrië en die door de propagandastaffel van Hamas vrolijk worden misbruikt, want wat Hamas zegt...

Maar nu wil ik Sammy ook iets anders horen zeggen, geen napraten van de Belgische koning - die beter zou moeten weten. Ik wil Sammy zijn meevoelen horen uitdrukken met de ouders van meestal christelijke Oekraïense kinderen die door de Russen worden ontvoerd om weder opgevoed te worden in de smerige leer van Poetin en zijn kornuiten en die... wie weet, in de toekomst ingezet kunnen worden tegen hun eigen volk.

ANDERS VAN PATRICK CONRAD

 

VERDUIDELIJKING BIJ HET LEZEN VAN “ANDERS” VAN PATRICK CONRAD WAARIN DEZE NAMEN DOOR ELKAAR GEBRUIKT WORDEN.

Louis Van Doorn = Dubbele Tong

zijn ex is Lucia

 

Jeroen Bral = de Professor

een lopende medische, historische en meer Wikipedia

 

Kevin Meulders = de Pelvis

Kevin heeft een Thaise vriendin, Sunee, met kleine borsten, priemende tepels en een donkere piemel

 

Frieda Roozen = Ginger

een roodharige stoot, die vertier zoekt bij een ééntalige Griek, en nu en dan samenwonend met

 

Dokter Martin Hellemans = de Chirurg

Wetsdokter met menselijke gevoelens

 

Sandra

van het castingbureau Variety, een Dolly Parton lookalike

En dan zijn er nog Aimé Wouters,

                                M.E. Anders

                                en vele anderen.

Deze gegevens heb je nodig om een weg te vinden in het labyrint dat Conrad heeft ontworpen en waarin hij dan zelf verloren liep. Maar zoals altijd: bij Conrad is de plot niet het belangrijkste.

Er blijven wel drie vragen: Wat? Wie? Hoe?

BELGIË

 

·    

De aanval die de koning plaatste op 20 juli, een dag voor de verjaardag van wat België wordt genoemd, was duidelijk gericht tegen een bevriende staat die vreselijke dingen zou hebben aangericht in een land dat niet eens door België wordt erkend - gekker kon hij het niet bedenken. Moest hij nu de heer Poetin hebben beschuldigd van alle zonden ter wereld die deze vunzige heer uithaalt, zou ik heer koning met andere ogen bekeken hebben. Maar neen dus. Ooit werden er in België mensen die de wapens opnamen tegen de rooien veroordeeld. Hiervoor werd gebruik gemaakt van een wet die door weglopers naar Engeland werd gestemd en die bepaalde dat deze oostfronters de wapens hadden opgenomen tegen België en het geallieerde Rusland (wat niet kan, want Rusland kwam pas later bij de geallieerden). Een getuige getuigt in de ADVN-Mededelingen (2025): “Af en toe beleefde ik wel bange momenten. Regelmatig werden 200 tot 300 geïnterneerden verzameld en de weerstand pikte dan enkele mannen uit. Ook de Oostfronters die men binnenbracht, werden vreselijk mishandeld.”

****************  

   In voornoemd ADVN-mededelingen nummer kan men lezen over de reis van Maria Rosseels naar Japan die beschreven werd in De Toerist/De Autotoerist (maart 1960). Had de heer Willy Vandersteen daarvoor geen serie prachtige tekeningen gemaakt? Inderdaad! En die zijn nu bewaard in het ADVN, Lange Leemstraat 26, Antwerpen.

****************    

In ZUURVRIJ, Berichten uit het letterenhuis van juni 2025 vindt men een allegaartje - wat een veel te pejoratief woord is voor de soms verbazingwekkende inhoud. Als ex-uitgever van Gust Gils, las ik smullend over het onuitgegeven Nachtboek van Gust Gils. Wat Chris Ceustermans vertelt over de celbrieven van Filip de Pillecyn was ook voor mij (die werk van De Pillecyn uitgaf) een openbaring.

****************

·     Ingrid, die in het treinstation van Oostende haar vakantiejob doet, doet dat goed. Toen wij, Nadine en ik, onze koffers in bewaring gaven, was zij de reddende engel, want het computergedoe was iets te ingewikkeld.

******************

·    

Over Oostende gesproken, ik heb ze niet geteld, maar honden hebben daar samen met oudjes de boel overgenomen. Ieder paaltje werd bezeken en hoe meer zeik hoe meer zeik er bijkwam. Misschien iets doen met bleekwater of zoiets. De honden - meestal keffertjes - die door hun baasjes in een bakfiets worden rondgereden, zijn dan wel iets minder schadelijk voor het milieu, maar kunnen wel op je zenuwen werken met hun gekef.

 

ONTBOEZEMINGEN

 

Mijn Hemd Allemachtig is geboren in een Turks gezin met elf kinderen, in het toepasselijk genaamd gehucht ’t Kalf (Sint-Gilles-Waas). Pa Allemachtig kwam eind jaren zestig naar België en had in 1974 genoeg gespaard om mevrouw Allemachtig te laten overkomen. Mevrouw werd dan al vlug moeder en stond voor jaren in de schietbarak.

Op haar zesentwintigste richtte Allemachtig een afdeling van Agalev op. Agalev, vaak Anders Gaan Leven genoemd (in werkelijkheid: anders gaan Arbeiden, Leven en vrijen), was het troetelkind van ene pater jezuïet, en die orde wordt zeer dikwijls beschuldigd van alle zonden der wereld. Allemachtig was gemakkelijk te strikken na een middelbare schoolopleiding aan de Onze-Lieve-Vrouw-Presentatie. Ik vermoed dat ze pater Versteylen zag als een nieuwe Jezus.

Dus ze ging Anders leven en sloeg zowaar groen uit, Kermit had er niets tegen in te brengen. Haar stevig ellebogenwerk bezorgde haar al snel enkele hogere posities, wat haar in Turkije nooit gelukt zou zijn, kijk maar naar de nederig naar haar man opkijkende mevrouw Erdogan.

Deze mevrouw Allemachtig (1976) slaagde erin te beweren dat ze de nazivlag op het Antwerpse stadhuis had zien wapperen, ja, wel allemachtig wat een baarlijke nonsens. Misschien is ze in het diepste van haar dromen wel lid van het Vlaams Belang (die dat zelfs niet durven dromen).
Wel, de Israëlische vlag blijft hangen, omdat de meerderheid van de Antwerpenaren nog altijd genoeg gezond verstand hebben.

VIVA BOEMMA PATATE MET SAUCISSE

 

Daniel Dewar is Engelsman van geboorte - een verre, verre grootvader met dezelfde naam zou ooit het hoofd van de Schotse kerk geweest zijn. Zijn kompaan Grégory Gicquel is dan weer in Frankrijk geboren. Samen maken ze kunst. Dat ze daarbij de Zwitser Jean Tinguely een beetje achterna lopen is opnieuw een beetje jammer, want er zit helemaal geen beweging in wat zij maken.  Het tweetal kreeg de Marcel Duchamp-prijs 2012 en hun werk is dan meer in die richting te zoeken. Meer Marcel

Duchamp, je weet wel, die Marcel die het kunstwerk Fountain maakte, wat niet meer was dan een urinoir, maar dan genummerd, wat onmiddellijk verwijst naar de kleine oplage.

Als je je werk de naam Granieten rots met courgette, naaimachine en loafer met kwastjes meegeeft is dat op zichzelf een beetje met de ballen van de opdrachtgevers spelen, incluis de  goegemeente die er dagelijks moet naar kijken.

Dat alles is uitgehouwen in een "roze" granieten rots. Zeg nu, heb je ooit een roze courgette gezien? Trouwens lijkt die courgette meer op een saucisse.

Ondanks het feit dat Paul van Ostaijen nooit in de buurt woonde, wordt er dus verwezen naar zijn overheerlijke gedicht, waarschijnlijk ingefluisterd, maar wat wil je met twee artiesten die in Parijs wonen en bijna als hofleverancier van de Brusselse hoofdstad kunnen worden beschouwd. De naaimachine – al is ze roze - is van ons:

III Huldegedicht aan Singer Slinger Singer Naaimasjien   Hoort Hoort Floris Jespers heeft een Singernaaimasjien gekocht   Die loafer is een duur woord voor een lage schoen, ook wel instapper genoemd. Wie zo rond tien uur in de ochtend naar AH of Delhaize gaat, hoort het klappen van de instappers van de ronde Noord- en Zuid-Afrikaanse vrouwen. Heeft het beeld een zinnebeeldige betekenis of is het gewoon dada? Dada is hetgeen de politie tegen de Seefhoek heeft gezegd, het is hier zoals in Brussel, moord en doodslag, maar het  politiekantoor is niet eens permanent bevolkt Of dit beeld ook maar iets voor de lokale economie zal betekenen, weet ik niet, maar als je enkele straten verder loopt en op het Sint-Jansplein belandt zie je daar het beeld van Panamarenko, een kunstenaar van bij ons, van Antwerpen de hoofdstad van Vlaanderen. Suggestie voor een volgend beeld, vraag Mateo Dineen en Johan Potma van Zozoville, kun je nog eens lachen. Ondertussen blijf ik een spotnaam zoeken voor de roze granieten rots.

 

OUDE DOCTRINAIRE TROTSKISTEN DIE HET LIJK WEER TOT LEVEN WILLEN WEKKEN

 

“Van 1974 tot 1982 was cultuurhuis de King Kong een levendige plek in Antwerpen waar film, debat en activisme samenkwamen. Naast een breed spectrum van filmklassiekers en recente auteurscinema bood de King Kong ook een platform aan maatschappijkritische documentaires, feministische films, queer cinema en de revolutionaire ‘Third Cinema’. De programmatie werd gedragen door de vereniging De Andere Film (DAF), die films vertoonde die buiten het commerciële circuit vielen, vaak met inleidingen en debatten die de actualiteit en de ideologische onderstroom van de films uitdiepten.”

Dit alles staat te lezen op de website van Het MUHKA (Museum van Hedendaagse Kunst) die hiermee de tentoonstelling The Geopolitics of Infastructure – Hedendaagse perspectieven voorstelt en de gewone mens de stuipen op het lijf jaagt. Ooit zei er iemand Intelligence is no wisdom en daar sta ik volkomen achter. Wanneer je gaat denken dat jouw intelligentie de norm is maak je wel een denkfout, how stupid can you be.

In het kader hiervan gaat ook de tentoonstelling “De King Kong: tussen cinefilie (zoek dit woord tevergeefs in Van Dale – liefde voor film) en links activisme” door. Dat men hiervoor de ouwe King Kong uit zijn vermolmde archieven haalt om te bewijzen – laat ik het maar zo zeggen – dat de ouwe King gewoon de eerste incarnatie was van bijvoorbeeld de Rote Armee Fraktion, is dat voor mij een brug te ver. Met de De voor King Kong weten we dat er ooit in de Antwerpse keizerstraat een cinema was die zichzelf op de borst klopte en wilde bewijzen dat ze de waarheid/wijsheid in pacht hadden. Dat ze nooit de werkers bereikten maakte hen triest, zo triest dat ze het hele zaakje in brand staken, om toch maar een beetje aandacht te krijgen.

Het weze gezegd: een fictieve gorilla kun je niet tot leven brengen!

ODE AAN EEN IMPRESSIONIST

 "Op een dag vergat een schilder zijn zwarte verf en het impressionisme was geboren," zou Renoir ooit hebben gezegd. In ieder geval had hij gelijk. Dat kun je merken op de tentoonstelling-videoshow-licht en geluidservaring met gigantische projecties over Claude Monet, die zijn zwart thuis liet, maar pas vijftig jaar na zijn dood als impressionist werd beschouwd. In de verschillende periodes van zijn leven is voor mij zijn tijd in Engeland bijzonder en die leverde enkele meesterwerken op. Geen enkele Turner kan tippen aan de Houses of Parlement van Monet. Zijn madammen zijn meestal goedgeklede burgervrouwen, al dan niet mooi uitgedost. Monet was begeesterd (om maar eens een germanisme te gebruiken) door treinen, en dat hebben ze in deze tentoonstelling goed begrepen, de sjoeke trein dendert doorheen de zaal nadat hij monsterachtig voor je opdaagt. De vele vlinders die zijn tuin vruchtbaar hielden, fladderen door het decor en je hebt de neiging de vallende sneeuw van je schouders te vegen. Monet in de Carnotstraat (Antwerpen) is een ervaring.

*****************************************************

EN DIT MOET MAAR EENS WORDEN GEZEGD

De Londense club Tottenham Hotspurs noemt zich een voetbalclub. Wel tijdens de match voor de Europa-beker was het Manchester United dat voetbalde en de Spurs waren pottenstampende beenhouwers die het enkel maar voorzien hadden op de benen en voeten van de Manchesterspelers en erin slaagden de scheids te beïnvloeden zodat deze maar een overspel van zeven minuten toekende, terwijl de Spurs zeker een kwartier aan tijd rekken had gedaan. Dat de Spurs wonnen met 1-0 was niet hun eigen verdienste, dat moest Manchester met een own goal voor hen doen.

MARIS BAYAR - DICHTERES 1937 - 2025

 Iedereen heeft recht op zijn/haar mooiste foto.

Maris Bayar 1955

AAN ALLE MENSEN VAN GOEDE WIL

 

De laatste dagen krijgen we beelden te zien van verontwaardigde mensen die het echt niet meer kunnen aanzien wat er allemaal plaatsvindt in Gaza. En inderdaad ze hebben gelijk, het zijn geen fraaie beelden.

Maar de volgevreten gemaskerde Hamasmoordenaars krijg je niet te zien. Hamasprofiteurs die hun eigen volk beroven en hun voedselberg enkel aan de leden ter beschikking stellen.

Als de Gazanen nu eindelijk eens hun verstand gingen gebruiken en de Hamasmoordenaars uitleveren, tja dan zou die oorlog snel voorbij zijn.

DE DRUIVELAAR

 

De scheurkalender De Druivelaar speelt het rode spel mee, met een rode 1 op 1mei. Waarom eigenlijk is die 1 rood terwijl alle andere 1nen zwart zijn? 1mei is een feestdag zeggen ze. Dag van de arbeid? Laat mij toe een quote van Elmore Leonard te citeren: If work was a good thing, the rich would have it all and not let you do it.

Mijn eerste confrontatie met 1mei was in het jaar 1950. We waren net verhuisd van Borgerhout naar Antwerpen, Perenstraat 8, waar mijn ouders een voormalige slagerij hadden gehuurd. Mijn pa had voor de oorlog een job als uitbener uitgeoefend en was daar blijkbaar goed in geweest. Maar mij ma had, zoals altijd, haar zin gekregen en was een boekenzaakje gestart.

Dus die bewuste 1mei 1950 werd ik - en de rest van de bewoners van de perenstraat - nogal brutaal gewekt toen om acht uur in de ochtend een socialistische fanfare met veel getrommel en getoeter en rode vlaggen zwaaiend door onze straat marcheerde, om later de 1mei stoet te gaan vervoegen.

Het was diezelfde 1mei dat mijn pa de kelder ging witten maar daarbij werd gestoord door aanhangers van de socialistische partij die hem vertelden dat er op 1mei niet werd gewerkt. Gelukkig voor hen hadden die nooit gehoord van de cynische slogan Arbeit macht frei.

TOEN WAS GELUK HEEL GEWOON - SOETKIN 26 SEPTEMBER 1969 - 17 APRIL 2013

 

SOLE MEUNIERE

 

Vandaag 20 maart om 10:02 uur begon de astronomische lente. Dan waren dag en nacht weer even lang. De meteorologische lente begint tot en met het jaar 2101 nooit op 21 maart, maar op 20 maart en soms zelfs nog een dag eerder. In 2044 en in 2048 begint de lente namelijk op 19 maart.

Gisteren 19 maart was het Vaderdag in Antwerpen en de hele parking er omheen. Die wordt niet meer gevierd in huize Soethoudt, net zoals Moederdag trouwens niet meer. Je moet jezelf geen pijn doen.

Vooruitlopend op de dag van vandaag hebben we ons gisteren tegoed gedaan aan een perfect bereide sol meunière. De reden hiervoor is dat ik vandaag dus vijfentachtig en een half jaar ben.

ONNOZELE PRAAT

 

EEN AANVULLING OP WIKIPEDIA

 

FEDERICA DE CESCO

Federica de Cesco (23 maart 1938), werd geboren uit een Italiaanse vader en een Duitse moeder in Pordenone in de buurt van Venetië. De eerste vier jaar van haar leven bracht Federica door in Ethiopië, maar nadat haar vader, een bouwkundig ingenieur, zijn bedrijf in Ethiopië had verloren, woonden ze achtereenvolgens in Italië, Frankrijk, Noord-Duitsland en België - dit is ook de reden waarom ze vloeiend Italiaans spreekt. Daarnaast is ze ook het Duits en het Frans machtig.

Ze studeerde kunstgeschiedenis en psychologie aan de Universiteit van Liège. Op vijftienjarige leeftijd schreef ze haar eerste roman,

STRIJDBAAR

De in Liège (België) afgestudeerde filosofe heeft altijd duidelijke woorden gevonden als ze de samenleving bekritiseert. Tegenwoordig gaat het veel te veel om vorm in plaats van inhoud, vindt de Cesco. In de nieuwe Duitse editie van De rode sjaal blijft ze dan ook vasthouden aan het woord Indiaan. 'Cancel culture' en 'wokeness' zijn idioot, zegt de auteur, die zich in veel van haar boeken richt op het samenspel van verschillende culturen.

Dat ze haar mening niet onder stoelen of banken steekt kon men redelijk recent lezen in  een interview in Schaffhauser AZ (4 april 2019). Op de vraag of ze nu, op haar gezegende leeftijd, nog steeds een rebel is antwoordde ze: ‘Mijn man zegt dat hij me nooit mee zou nemen naar Saoedi-Arabië. Want als iemand me zou dwingen een hoofddoek te dragen, zou ik die midden op straat van mijn hoofd kunnen rukken. Ik weet dat ik in de gevangenis zou belanden. Voor mij is de hoofddoek een aantasting van de vrouwelijke waardigheid. Ik kan het niet uitstaan. Wil je weten waarom? Wel begin jaren zestig van vorige eeuw, toen Algerije nog een koloniaal land was, zag ik hoe de Algerijnse vrouwen als leeuwinnen vochten om minirokjes te dragen en zich te verdedigen tegen de chador. Nu ziet het er volledig anders uit. Neen, in mijn boek Aisha gooit Aisha haar chador in de struiken! Ze doet alles wat ze niet mag doen. Ze eet varkensvlees en ze heeft een Vietnamees vriendje en slaapt met hem. Dat vind ik leuk en ik zou hetzelfde doen.'

EERSTE UITGAVE

Federica de Cesco schreef haar eerste roman, De rode sjaal, toen ze pas vijftien was. Ze deed het omdat ze vond dat Indianen te eenzijdig werden neergezet in films en boeken, maar ook omdat ze liever verhalen verzon dan naar haar leraren luisteren. Het avontuur - het speelt zich af in Arizona (VS) rond de het einde van de 19de eeuw - gaat over de jonge Ann, die Chee, de jongen met de gouden ogen, ontmoet en via hem in de wereld van de Indianen terechtkomt. Dat De rode sjaal het begin van een ongekend succes was, heeft Federica de Cesco te danken aan haar loopbaanadviseur. Die beoordeelde haar als volkomen fantasieloos, waarop Federica zich verdedigde met de woorden: ‘Dat kun je wel denken, maar ik heb net een roman geschreven’. Haar adviseur vroeg om het manuscript te mogen lezen en trok haar beschuldiging in en raadde Federica aan het geheel naar een uitgever te sturen. En vanaf het moment dat duidelijk werd dat De rode sjaal als boek uitgegeven zou worden, had Federica alleen maar leuke docenten.

GROTE PRODUCTIE

Vele andere boeken voor jongeren volgden (zie lijst) en de vele vertalingen naar het Nederlands, door Nederlandse auteurs en vertalers, zoals John Riedijk, Mariska Hammerstein, Imelda Schennink, Trude de By, Dolf Verroen, Mieke Thuenissen, Margot Bakker, Maurits Mok, Else van Dijk-Foppema, Carla Berkhout, Adriaan Morriën, Lidi Luursema, Frederike Westera, Kyra Stegmeier en de Vlamingen, Karel Verleyen en Annelies Devos, maakten De Cesco ook geliefd in Nederland en Vlaanderen.

VOLWASSENEN

In 1994 verscheen haar sensationeel fictiedebuut  Silber Muschel (Silbermuschel. Hoffmann und Campe, Hamburg 1994), haar eerste boek voor volwassenen. Tegenwoordig woont Federica de Cesco in Luzern met haar man, de Japanse fotograaf Kazuyuki Kitamura.

DICHT BIJ DE BEATLES

 

Om tijdens een gesprek, waarbij nogal met spek wordt geschoten, de hoofdvogel af te schieten, heb ik volgende anekdote ter beschikking: “Mijn greep naar Beatlesroem is het feit dat ik het boek De Leeuwenkooi heb uitgegeven. De Engelse schrijver hiervan, John Clive, was eveneens acteur en in die functie was hij betrokken bij de animatiefilm The Yellow Submarine in welke hij de stem van John Lennon voor zijn rekening nam.

tja...

 State of Palestine

 42.0% of adult (aged 18 years and over) women 

and 29.5% of adult men

are living with 

obesity.

VELDRIJDEN

 

Zoals vele Vlamingen, wat Nederlanders, een tiental Fransen, wat in Spanje wonende Vlamingen, hou ik al vele jaren van veldrijden. Dat van in die tijden dat je naar een verslag over een wedstrijd in een krant moest zoeken, en dat al sinds de tijden van Erik en Roger De Vlaeminck. Toen de televisie er zich over ontfermde, werd het gemakkelijker, al moet je ook al eens zoeken. Er heerst grote verwarring de laatste tijd. De tijd dat Herr (de altijd in fijne jassen zittende) Reigers het alleen mocht doen in zijn sappig dialect is voorbij. Hij wordt nu geholpen door een dwaas die niets, maar dan ook niets van veldrijden afweet. Ja, hij is goed in lijstjes en data, maar die kan hij voor mijn part in zijn kuif steken.

Sinds enkele tijd worden de veldritten zowel op Sporza als op Telenet uitgezonden, en een enkele keer zelfs nog op Vier. En als u de cross al op Telenet vindt, is het gewoon lid worden van Play Sports of nul de botten op je scherm krijgen en moet je het stellen met het VRT-uittreksel, waarin de vrouwen het dan moeten stellen (ik val in herhaling) met een minimum aan aandacht.

Ik ben een klant van Telenet en ik wil gvd niet bovenop betalen om veldrijden te zien.

DAG OP DAG 25 JAAR GELEDEN STIERF albert szukalski

FOTO:  Albert & Walter

15JANUARI

 

 

“Binnenkort komt er een straatnaamwijziging in Kapelle-op-den-Bos. De Cyriel Verschaevelaan wordt de Mim Van Keerlaan. Zij was een schrijfster en verhalenverstelster die in de winter van 2019 overleed.” Kirsten Simons op 15 januari 2012 op Radio 2

Struinend op het wereldwijde net kwam ik dit tegen. Mim zal altijd in mijn hart blijven en het winterseizoen brengt me terug naar Kapelle-op-den-Bos en de afgeladen volle kerk, iedere burger wilde erbij zijn.

 

Romanie Van Hevel en Petrus Soethoudt gaven elkaar op 15 januari 1938 het jawoord. Op 20 september 1939 werd ik geboren en enkele dagen later Walter Augustinus Petrus gedoopt, de eerste naar mijn opa Wouter langs vaders kant, de tweede naar mijn grootmoeder langs moeders kant, de derde naar mijn pa.

 

                                                                                   

Op de valreep kwam het decembernummer van
Zuurvrij uit - het best verzorgde en mooiste tijdschrift dat ons 2 x per jaar vergast op interessante stukjes, die allemaal verwijzen naar het Letterenhuis.  In dat huis hebben ze een verzameling affiches waar je jaloers op  kunt zijn. Een bijdrage  van Karl Scheerlinck over Alfred Ost (1884-1945) gaat dieper in op de affichekunst van deze kunstenaar. Ook is er aandacht voor de artiestenwielercriteria (Opdorp 1971-1973) en laat ik daar enkele keren mijn naam tegenkomen! Een jaargang (2 nummers) kost 14 €, dit los nummer kost 8 €. Allen daarheen.

 

De universiteit van Exeter, die met haar tribulaties rondom de Illias en de Odysseus - een boek dat teerhartige meisjes naast zich kunnen en mogen neerleggen - weer even de krantenkoppen heeft gehaald, is duidelijk geraakt in haar Achilleshiel. Deze laatste kwam voor het eerst voor als medische term in het werk van de Belgische anatoom Philip Verheyen (1648 – 1710).

En als Agamemnon hoopt Hector te doden, heeft de Engelse taal een mooi voorbeeld, hij hoopt dat Hector bites the dust (in het stof bijten), wat Queen verwoordt met ‘another one bites the dust’.

 

Kort voor de zomervakantie 2024 verscheen bij Standaard Uitgeverij een nieuwe editie van de novelle Monsieur Hawarden van Filip de Pillecyn, met een voorwoord van Tom Lanoye, illustraties van Reinhart Croon en historisch onderzoek van Annick Lesage naar de persoon op wie het personage Monsieur Hawarden is gebaseerd (Uitgeverij TZARA). De titel van het boekje is Wie was Monsieur Hawarden. Ongeveer tezelfdertijd verscheen De Dwarsligger met stukjes die Filip tussen 1922-1926 schreef voor het satirische weekblad Pallieter.

Eindelijk wordt De Pillecyn, die na de Tweede Wereldoorlog zowat tien jaar gevangenisstraf vergaarde, en door de hele linkerzijde werd uitgespuwd, eer aangedaan. Niet omdat Filip een Schwule Sau, Queen, Pédé, maricón of finocchio was, neen, volgens Annick Lesage zou monsieur Hawarden een transgender zijn.

Een openbaring? Neen! Harry Kümel liet reeds in 1968 monsieur Hawarden spelen door Ellen Vogel.

Toen ik in 1981 Kiespijn der ziel: onuitgegeven journalistiek uitgaf, was De Pillecyn nog not done, niet als auteur en niet als transgender, trouwens in Van Dale Groot woordenboek van de Nederlandse taal is het zelfstandig naamwoord transgender pas toegevoegd in 2008 en het bijvoeglijk naamwoord in 2018.