CONTRACTBREUK

 

Op 8 maart 2016, ik was 77,5, kreeg ik een nieuwe identiteitskaart en die zou dan geldig zijn tot 8 maart 2046. Dat laatste werd mij verzekerd door een lieftallige dame die duidelijk ooit achter het IJzeren Gordijn haar oorsprong had. Thuis maakte ik er nog grapjes over, misschien had Rusland of een van de satellietstaten een plan uitgewerkt om Antwerpen een pee te stoven?

Dat was de tijd dat ik nog 10.000 en meer stappen per dag deed, dat ik geen halsbrekende toeren moest uithalen om mijn onderbroek en kousen aan te trekken en dat mijn geheugen nog springlevend was.

Toen ik echter enkele dagen geleden op mijn pensioen wilde, weigerde dat mijn kaart te lezen. Dan op 29 april maar eens naar de dienst bevolking (4.714 stappen heen en weer), waar ik te horen kreeg van de dame aan de balie, nadat ze mijn identiteitskaart in een gleufje had gestoken: “Ha, dat is een van die 30 jaar geldende kaarten. Ja, die is geblokkeerd, u moet een nieuwe kaart aanvragen.” “Kan dat nu?” “Neen, daarvoor moet u een aanvraag indienen en dat kan hier wel.” “Oké” “Kun je op woensdag 13 mei om 11.20 uur?” “Oké.” “Ik stuur nog een mail.” “Bedankt.”

Nou, ik weet niet wat het me allemaal gaat kosten, maar als het Stad zijn contact eenzijdig verbreekt, ben ik ervan overtuigd dat het mij niks mag kosten. Eerlijk is eerlijk!

STRAF GETEKEND

 Als je in je zoekfunctie Majoor Kopaf advn intikt, krijg je het hele verhaal van de majoor voorgeschoteld, natuurlijk zonder de vele spotprenten die toentertijd verschenen. Die moet je gaan bekijken - nadat je twee trappen hebt beklommen - in het ADVN archief voor nationale bewegingen aan de Lange Leemstraat 26, 2018 Antwerpen, waar de expo Straf Getekend tot 31 augustus te zien is. Open van 9 tot 17 uur op weekdagen - NIET op zondag - dat is meer voor den Aldi.

Als je vervolgens Gard Sivik als zoekertje opgeeft, krijg je wat uitleg over het avant-gardetijdschift dat in 1955 werd opgericht door Gust Gils en Paul Snoek. Maar... er is een maar, de titel werd gehaald bij het jazzcafé met... net dezelfde naam en dat café werd uitgebaat door Herman Denkens, die ook het tijdschrift financierde. Denkens, acteur, kunstschilder, cartoonist, graficus en decorontwerper, was ook de illustrator van Gard Sivik. De enkele schitterende omslagen van het tijdschrift

Rommelpot  die je op de tentoonstelling kunt zien van Denkens - onder het pseudoniem Wannes - zijn echt de moeite waard. Later werd Denkens een grote naam in de advertentiewereld. Ik leerde hem kennen toen hij in een liaison leefde met Hilda Craeybeckx. Hilda had zomaar Tahar Ben Jellouns Moha le fou Moha le sage vertaald en bood mij deze vertaling aan op auditieve manier, zij las namelijk heelder stukken voor, stukken in een prachtige poëtische taal. Een Nederlandse recensent zou later schrijven: het pregnante Zuid-Nederlands stoort nergens. (De klootzak)

Van Rommelpot naar 't Pallieterke, naar Wij het blad van de Volksunie (waar ik ook aan meewerkte onder diverse pseudoniemen), is een korte stap. Het is geen GROTE tentoonstelling, maar wel een INTERESSANTE.

IN LOVING MEMORY

 

Every language lover has a chosen author, whether for prose or poetry. For Soetkin (26/9/69-17/4/2013) it was Charles Bukowski (†). In her legacy we found, among other titles, the book 'Betting on the Muse', poems and stories by the mentioned above Charles. For those who know Soetkin’s poetry/Spoken Word, he was clearly an inspiration for her and she admired him. Therefore, on the anniversary of her death, the poem below by the great Charles.

 

bad day

--------------------------------------------------------

the jellyfish has a purpose,

the hyena,

the tick,

the rat,

the roach,

each filled with their

swollen light.

 

my light is

out.

who did this to

me?

© Linda Lee Bukowski

 

 

 

 

 

 

13 & 14 APRIL

 

IK VRAAG HET AAN

 

Het tv-programma ‘Ik vraag het aan’ moet het even van herhalingen hebben. Geen bezwaar daartegen, integendeel, het programma heeft een rist Vlaamse/Belgische artiesten in de kijker gezet. Onder hen sommigen waarvan je nog nooit had gehoord en dit zowel in de zetels als aanvragers als optredende performers, om van het supersonisch sterke orkest niet te spreken. Het ging in veel gevallen om het perfect nazingen van de oorspronkelijke hits, weer anderen kozen voor een eigen interpretatie – wat niet altijd geslaagd was. Het is zo, terwijl je thuis in je zetel kijkt, alleen of met anderen, altijd kun je wel bedenken wat jezelf zou aanvragen. In het geval van Nadine en ik kwamen we er al snel uit, het zou ‘Les enfants de la guerre’ van Charles Aznavour worden. Gewoon omwille van de titel, die ons herinnerde aan de tweedaagse uitstap in West-Vlaanderen. Nadine groeide op in Oostende en studeerde in Brugge en Antwerpen, ze wist – ondanks het feit dat ze zelf een slachtoffer was van WOII – weinig of niets van de provincie. Voor mijzelf die in de puinen van de V-bommen speelde, was het een confrontatie met het feit dat ik ontsnapt was en dat ik tijdens mijn dienst enkel oorlogje had moeten spelen, wat als artillerist makkelijker was dan als infanterist.

Toen onze uitgeverij ‘Facet’ in het jaar 2000 het boek ‘Ver van Ieper’ uitgaf, zijnde een geïllustreerde inleiding op de Eerste Wereldoorlog, geschreven en getekend door Marvano en Marvel Rouffa, was er een gelegenheid om haar haar eigen provincie beter te leren kennen. In het boek lees je over het graf van Peter Pan, luistert naar de dagelijkse taptoe in de Ieperse Menenpoort, hoort er over Dikke Bertha en hoe het prikkeldraad werd uitgevonden.

Door nauwkeurige, sfeervolle illustraties en een heleboel weetjes hebben de auteurs de waanzin van een oorlog in beeld gebracht. Verhalen over de loopgraven, verrassingsaanvallen en het leven van de soldaten worden afgewisseld met brieven van de auteurs.

Onze uitstap werd goed voorbereid, ons reisdoel was Tyne Cot, daar zouden wij – come rain come shine – het boek neerleggen. Maar waarom we een cassettebandje vol met Franse hits meenamen weet ik niet. In ieder geval was ons eerste doel Poperinge

https://www.talbothouse.be/

waar we overnachtten. In Poperinge zagen we ook de lange staken waarvan de hopplanten gebruik maken om naar boven te klimmen. We leerden dat de vrouwelijke plant diegene was die werd gebruikt om bier te maken. De enige keer dat Nadine en ik hop degusteerden, was in gezelschap van Anthony Horowitz in een restaurant nabij Antwerp Expo waar de boekenbeurs doorging.

De volgende dag was gewijd aan Kate Kolwitz en daarvoor moet je als inleiding meer over Roggeveld weten.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Roggeveld

Wie er nog veel meer over wil weten kan best hieronder aantikken:

https://nl.wikipedia.org/wiki/Deutscher_Soldatenfriedhof_Vladslo

De volgende dag, ondertussen was het cassettebandje reeds enkele keren afgespeeld, we hadden Gilbert Becauds ‘Nathalie’ – een favoriet van Nadine, Francoise Hardys ‘Tous les garçons et les filles’ een favoriet van mij, en ‘Le Plat Pays’ van Jacques Brel al diverse keren gehoord en de Franse slag was ook onze begeleider op weg naar Tyne Cot.

https://passchendaele.be/tyne-cot-cemetery/tyne-cot-cemetery/#:~:text=CWGC%20Tyne%20Cot%20Cemete

Toen we daar aankwamen was het alsof we in een roman van Hubert Lampo of Johan Daisne waren beland, bleek het magische realisme echt te bestaan. Toen we voor de ingang van de begraafplaats stopten begon Aznavour aan zijn aanklacht tegen de oorlog: ‘Les enfants de la guerre’. Met de autoraampjes wijd open en het volume op zijn hoogste brulden we mee, wat ons afkeurende blikken van enkele passanten opleverde, waarschijnlijk Frans onkundigen…

VANDAAG

 is Henri-Floris Jespers al negen jaar dood. Snel even zijn 'Toekomstig en onafwendbaar herdenkingsceremonieel' herlezen.