HER EN DER DE ... OP DE i ZETTEN

Vincent van der Linden redigeerde jarenlang de Bruna SF-reeks, met onder andere de Ganymedes-jaarboeken. Hij heeft echter evenzeer naam gemaakt als schrijver: in 1979 won hij de literaire Reinaert-prijs voor zijn symbolische fantasy-roman 'De weg naar Middelsing'. Ook schreef hij de dubbelnovelle 'De schildpad/De lift'. Zijn korte verhalen - vaak onder het pseudoniem Thomas Wintner - verschenen in binnen- en buitenland.

Onder dezelfde naam vertaalde Thomas Wintner een hele rist boeken bij uitgeverij Facet:

Het dagboek van Woelie Stinker - Hooper Meredith

De pop die een heks was - Helen Morgan

Het einde van de weg - Barbara Smucker

De dag dat Sjakie stofzuigde - James Simon

De kruisboog - Anthony Horowitz/Richard Carpenter

Robin van Sherwood: de man met de kap - Anthony Horowitz/Richard Carpenter

Het web van Arianwen - Jenny Nimmo

De maan van Emlyn - Jenny Nimmo

In de catalogus van de Koninklijke Bibliotheek van België staat enkel de naam Thomas Wintner vermeld, misschien kan dit alsnog worden rechtgezet?

 

Soetkin Soethoudt -

Sam Fuller

Een andere pseudomieter is Simon Vinkenoog, onder de  naam Martin Beumer maakte hij  twee vertalingen bij  Facet, zoals het ook wordt vermeld, bij de KB gaat het om:

De donkere bladzijde - Samuel Fuller

De krakers van Piccadilly - Samuel Fuller

Hierin is hij in goed gezelschap, Jef Geeraerts vertaalde De Big Red One - Samuel Fuller (uitgeverij De Dageraad)

Deze laatste staat niet in de catalogus van de KB, niet aangekomen?, niet gedeponeerd?, wel aangekomen maar verdonkeremaand?.

Bij opzoekingen kwam ik de naam Koen Wassenaar tegen, ik weet verdomd niet wie er achter deze naam schuilt.

DIT SCHREEF IK OP DEZE BLOG IN 2011

 

donderdag 30 juni 2011

BANLIEU

Als de politie tegelijk vanuit de Lange Zavelstraat, van beide zijden, en de Duinstraat van beide zijden, de zogenaamde Duinplak aanpakt, zullen ze waarschijnlijk heel wat drugs kunnen oprapen. Maar dat is niets, als ze deze handeling op diverse dealplekken herhalen, kunnen ze misschien niet de kleine hooghartige, modebewuste dealers pakken, maar ze wel raken in hun geldbuidel, waardoor ze zich niet de verfijnde kleding en de mooie auto's kunnen aanschaffen, die cleane jongeren de ogen uitsteken.
Als dit niet binnen korte tijd gebeurt, zouden er wel eens toestanden kunnen ontstaan zoals in de Charles Bronson film Death Wish te zien zijn. Ouders die naar de wapens grijpen en wie kan hen ongelijk geven. Hou je kinderen maar clean terwijl ze voor je deur staan te dealen. Het is hartverscheurend om te zien hoe verslaafden de dealers bedelend aankijken.
En de overheid die er niets aan doet. Misschien kunnen ze er de term kleine misdaad op plakken. Neen, ze kunnen nog verder gaan en zeggen dat de verslaafden aanleiding geven, zoiets als spullen in je auto laten liggen.
Misschien dat de allochtone vaders er iets aan kunnen doen en een zogenaamde knokploeg vormen, want anders zouden velen weer de mond vol hebben met racisme en dat is het gvd niet!

ALLERLEI

 

Tussen enkele boeken door consumeer ik regelmatig enkele bladzijden van de ADVN-mededelingen (verschijnt driemaandelijks). Je kunt het gratis aanvragen bij het ADVN en soms sta je wel eens voor een verrassing. In het laatst verschenen nummer vind je het artikel ‘Swinnen Drive. Hoe een meester-organist uit de Nieuwe Wereld het Bondslied van de Vlaamse oud-strijders componeerde.’ Je moet even wat Vlaamse geschiedenis door, maar in Amerika wordt het pas echt spannend. We volgen Swinnen op zijn Amerika-tour en lezen over zijn leven als veelgevraagde Broadway-organist. Acht pagina’s om van te snoepen, gevolgd door een ode aan Wannes Van de Velde; en dit naar aanleiding van het beeld van Wannes in de tuin van het ADVN aan de Lange Leemstraat 26, 2018. Antwerpen.

 

Voor het blad LEO - het magazine van de N-VA - moet je lid zijn, maar iedere N-VA’er leent het zijne graag uit. Regelmatig kun je er een column lezen van Joost Houtman en wie dat is, kun je opmaken uit volgende titels: ‘Waarom de Fransen zo Frans zijn’ en ‘Bella Figura – Waarom de Italianen zo Italiaans zijn’ en natuurlijk ‘De rest is parking – Waarom de Antwerpenaren zo Antwerps zijn’. Ik heb hiermee ook vastgesteld dat Antwerpen omringd is door beton, dit in tegenstelling tot de Parijzenaren die de rest van Frankrijk la campagne noemen.

 

In het voorlopig laatste nummer van de Nottebohm Krant van de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience (gratis op aanvraag) krijg je als hoofdartikel ‘Het oudste boek van Antwerpen’ en laat dat nu een missaal zijn, in ieder geval geen koran. In het artikel ‘De moderne groteske literatuur in Vlaanderen begint hier’ lees je over Kafka en Van Ostaijen, je kan er zelfs op 8 december om 11 uur van een lezing van Matthijs de Ridder genieten.

 

In HUMO gaat het me het meest om Kamagurka, die door de band wekelijks wel 5 à 6 schitterende cartoons aflevert. De overroepen Jeroom, wiens jasjes duidelijk sleet moeten vertonen van het ellebogenwerk, laat ik meestal links liggen. ’t Ja, Selleslags zullen we missen, maar geef ons dan maar weer schilderingen met woorden van Marc Didden.

BEVRIJDING

Bevrijding

Bij het woord bevrijding denkt men uiteraard onmiddellijk aan bevrijden. Maar in de septemberdagen van 1944 was dat niet zo. Toen liep een bende janhagel met armbanden – met de Belgische driekleur – de straten af, op aanstichten van enkele heethoofden, die zich plotseling tot weerstanders hadden uitgeroepen. Onze pa had voor de Duitsers gewerkt op wat toentertijd den ERLA heette. Deze firma had de door de Belgische aftrekkende troepen vernielde landingsbanen hersteld, zodat het als test- en reparatievliegveld dienst kon doen. (Bij de terugtrekking in 1944 lieten de Duitsers de hele boel gebruiksklaar achter.) Onze pa probeerde dus uit de handen van die benden te blijven, want je wist niet hoe die brullende en tierende groep zich zou gedragen. Zo erg was het niet voor een man (onze pa had nog gebokst), want na het schoppen en slaan hield het op en werd je overgeleverd aan een commandant van de ‘echte’ weerstand. Later vernam ik dat de vrouwen meer te lijden hadden en zag ik de foto’s waarmee het janhagel pronkte. Dus, onze pa was niet thuis en mijn zwangere moeder was er helemaal niet gerust op. En gelijk had ze! De meute liet zich niet weerhouden en bestormde ons huis. De bovenbuurvrouw die plotseling aan de Belgische ziekte leed, maar er de hele oorlog niet had over gepraat, had de deur opengemaakt. Mijn broer (3) en ik (6) waren er getuige van dat ons ma een trap in haar buik kreeg en daardoor het janhagel niet van de trappen kon jagen. Onder het mee grissen van alles wat bruikbaar was – ook het door pa zelf gemaakte speelgoed – droop de bende af. Ik was een kind en wist niet beter dan dat het nooit voorbij zou gaan. Inderdaad, de littekens blijven.

DELON DOOR EEN TIJDGENOOT

 

IL GATTOPARDO

Alain Delon speelde de meeste tijd gewoon Alain Delon. Hij had niks nodig om zichzelf te zijn, mooi te zijn, om superstar te zijn. Jean Gabin had zijn specifieke stem, John Wayne zijn eigen manier van lopen, Robert Mitchum zijn lodderogen, Alain Delon was Delon tout-court. Als tijdgenoot herinner ik me vooral de volgende films.Volgen nu de films van Delon die ik onthouden heb en voor de tijdgenoot die ik ben, zijn dat er toch diverse.

Delon schitterde voor het eerst in Plein Soleil uit 1960, zijn zevende film. De regie van René Clement deed Delon alle eer aan bij de verfilming van Patricia Highsmiths psychthriller. Boek en film sloegen aan bij een groep highbrowers. Het grote publiek verveelde zich te pletter. Gelukkig was daar Marie Laforet, waarvan Johan Anthierens ooit schreef ‘Marie Laforet n’est pas de bois’. In dezelfde film zat ook de nergens vermelde Romy Schneider.

Hetzelfde jaar stond Delon nog in een topwerk van Luchino Visconti Rocco e i suoi fratelli. De film kreeg de speciale prijs van de jury op het Festival van Venetië en Visconti zei dat ze die konden steken op een plek waar de zon nooit schijnt. Visconti wilde enkel de Gouden Leeuw. Delon won echter wat iedere acteur het liefst heeft: producenten van over de hele wereld die een blanco contract voor hem hadden klaarliggen. Diegenen die samen met Alain Delon de affiche deelden namelijk Annie Girardot (BAFTA) en Renato Salvatore deelden ook de roem. Een van de grootste fans van de film was Francis Ford Coppola en dan vooral de muziek van Nino Rota, wat leidde tot Nino’s en Francis’ meesterwerk The Godfather (1972).

In 1963 biedt Viscconti Alain Delon een rol aan in Il Gattopardo, waar hij naast Burt Lancaster zijn mannetje moet staan. Burt wordt door Italiaanse filmmakers en producenten gebruikt als alibi, zijn naam opent vele deuren buiten Europa. Burt bewees nogmaals dat hij wel van acteren had gehoord, maar toch liever een rol speelde in een zeeroversfilm of iets over circus. Claudia Cardinales ‘talent’ kende geen grenzen en Delon die Tancredi Falconen uitbeeldde wist niet goed welke rol hem het beste lag en hij koos dan maar voor de eenmaking van Italië en tegen datgene wat Burt moest verbeelden, namelijk de prinsen en andere hertogen.

WORDT VERVOLGD

NA DE PAUZE.

 

 

Niet de waanzinnige parkeerregeling in Antwerpen-Stad, niet het herhaaldelijk stuk zijn van de roltrappen in de metro, niet van alles en nog wat...

Wel is het zo dat De Wilde Zee er beter zou uitzien als er meer panden NIET te huur stonden. Men zegt dat het echter aan 'tStad ligt, omdat deze andere eisen stelt aan het sjiek hotel aan de kruidtuin dan aan Désiré De Lille en zolang Désiré gesloten blijft, zolang zullen er lege panden zijn in de Schrijnwerkersstraat!

NIC VAN BRUGGEN

Nic van Bruggen's laatste rustplaats op het erepark van het Schoonselhof

 Nic was een Flamingant die de Franse nationale feestdag, 14 juli, als sterfdatum koos. Geboren 17 maart 1938 in Merksem. Om te sterven ging hij niet verder dan Antwerpen, waar hij op 14 juli 1991 de boeken sloot.

In die tijd - tussen 1938 en 1991 - schreef hij heel wat dichtbundels bij elkaar, waarvan er enkele met veel succes bij mijn uitgeverij (Soethoudt) verschenen, o.a. Ademloos Seizoen (kreeg in 1973 de Poëzieprijs van Knokke-Heist). Ademloos Seizoen gaf Nic toegang tot de Nederlandse markt, die tot dan toe gesloten was gebleven.

Het autobiografische en veel gezochte  Uit het Dagboek van een Pink Poet verscheen eveneens bij mijn uitgeverij (Soethoudt).

 

SCHAF 'DE ZOMER VAN ANTWERPEN' AF, SCHAF DE 11 JULI VIERING AF, SCHAF ALLE NUTTELOZE CROWDPLEASING AF. DIT VOOR EEN JAAR EN KONDIG DAN AAN DAT JE MET HET 'GEVONDEN' GELD TEGEN EEN VASTGESTELDE DATUM ALLE ROLTRAPPEN VAN DE ANTWERPSE ONDERGRONDSE ZULT HERSTELLEN.

DAT HIERVOOR EEN BEETJE DRUK MOET WORDEN GEBRUIKT TANT PIS!

JAN CREMER 1940 - 2024

 

Eerst even vertellen dat ik het boek Ik Jan Cremer  (1964) enkele dagen na verschijnen heb aangekocht en het een paar dagen later uitgelezen - buiten adem - neerlegde. Als je het kort wil houden, zoals enkele in memoriams die ik hoorde en las, hou je het bij de schunnige taal en de niet zo expliciete seksscènes, maar volgens mij heb je het dan helemaal mis, want dan ben je de overal aanwezige humor vergeten. Volgens mij schreef Jan een literair meesterwerk en liet hij er nog enkele op volgen die nog beter waren en je naar de keel grepen. Was ik een bewonderaar van Jan? Ja, dat was ik, en vooral nadat ik de drie delen van De Hunnen (1983) las.

In De Hunnen levert Cremer felle kritiek op de regering in Londen tijdens de bezetting in de Tweede Wereldoorlog, die in 1944 opriep tot de Spoorwegstaking. Deze staking heeft volgens hem in feite de Hongerwinter veroorzaakt, doordat door die staking voedsel vanuit de noordelijke delen van het land (o.a. aardappelen uit Groningen) niet naar de grote steden in het hongerende westen van het land vervoerd konden worden. (bron Wikipedia)

Ik kon het niet beter zeggen.

Toen Freddy de Vree( zaliger) bij mij kwam aankloppen met een tekst die later bij mijn uitgeverij de boekuitgave Jan Cremer in New York zou worden, twijfelde ik niet, vooral omdat het fotomateriaal van de hand van Gerald Dauphin (zaliger) was – de man die zowat alle jazzgroten vereeuwigde. Het moet omstreeks die tijd geweest zijn dat ik een zeefdruk (1960-1/25) van Jan kocht in boekhandel Ulysses aan de Kathelijnevest die werd uitgebaat door Walter Zoilé. Een werk dat was ontstaan in Den Haag, toen Jan nog  kunstacademie liep.

Toen de Nederlandse uitgeverij Joachimsthal Hij Jan Cremer op de markt wilde brengen, was ik het die hij aansprak om het boek in België uit te brengen. Het boekje was enkel bedoeld om geld in het laadje te brengen en zo wipte ik mee op de succes-trein die Jan Cremer heette en heb daar nog steeds spijt van.

 Op 9 mei 2023 namen we afscheid van Marijke het anker van Rudy

Nu en dan mis ik onze donderdagse gesprekken.

TER HERINNERING AAN 27 JANUARI

 

SOETKIN

 

Soethoudt Soetkin (schoonselhof.be)

DE HERINNERING

 

HENRI-

FLORIS

JESPERS

6 OKTOBER 1944

9 APRIL 2017

MOSLIMS ONDER ELKAAR

 

Het probleem met de Palestijnen (en één van de redenen waarom de Islamitische broedervolkeren ze liefst buiten de deur houden) is dat ze overal waar ze onderdak krijgen de boel willen overnemen.

Jordanië moest ze buiten kegelen omdat ze met de hulp van Syrië het regime ten val wilden brengen en het kleine koninkje naar het leven stonden.

In Libanon staken ze mee de lont aan het vuur van de burgeroorlog en Bourguiba van Tunesië vond het omstreeks 1987 welletjes en maakte Arafat & Co duidelijk dat ze best konden opkrassen.

Ook Koeweit heeft ze in 1991 buitengezet nadat ze - o.a. Arafat en zijn PLO - de zijde van de binnenvallende Saddam Hoessein hadden gekozen.

Pakistan heeft onlangs zonder pardon bijna twee miljoen  Afghaanse vluchtelingen manu militari terug de grens overgeduwd.

 

SNOW IN MADRID 

Softly, so casual,

Lovely, so light, so light,

The cruel sky lets fall

Something one does not fight.

How tenderly to crown

The brutal year

The clouds send something down

That one need not fear.

Men before perishing

See with unwounded eye

For once a gentle thing

Fall from the sky

(Helen Joy Davidman)

GODJIMINAS (ANTWERPSE VLOEK)

 Bert De Bruyne, filosoof, dichter, kok, restaurateur staat er op het doodsprentje. Deze door en door Antwerpenaar werd geboren in Gent op 5 mei 1937 en overleed op kerstdag in het Antwerpse Sint-Vincentiusziekenhuis. Op hetzelfde prentje staat ook vermeld dat Bert de oprichter was van het Oranjehuis aan de Hoogstraat. Historisch gezien kwam dat Oranje van de Orangisten die het paard van Willem van Oranje daar op stal hadden en ermee bleven zitten tot aan de dood van het paard, omdat de zuinige Nederlanders geen zin hadden om het paard over te nemen.(Wette wa da kost oem a peerd te voeieren!) De Hoogstraat was een van Berts stokpaardjes, eerst zorgde hij ervoor dat het stinkende frietkot verdween, vervolgens ligt hij aan de basis van Hoogstraat-autovrij.

In zijn Oranjehuis, waar voordien de zeefdrukdrukkerij en het atelier van Roger van Akelyen waren gevestigd en waar Ferre Grignard een appartementje betrok, stelde Bert schilderijen van onbekende en beginnende artiesten voor, die volgens Adriaan Raemdonck (De Zwarte Panter) nooit de overkant hebben gehaald. (Oranjehuis en ZWP liggen tegenover elkaar.)

Ik heb het niet aan alle 30-aanwezigen op de begrafenis van Bert gevraagd of ze een van de schilders of beeldhouwers waren die ooit bij Bert tentoonstelden. Ik heb me wel afgevraagd waar al die kinderen van destijds waren die op de zolder van het Oranjehuis de kunstsessies volgden die Wessel di Wesseli (Wessel Ganzevoort - 1939) - de verwoede zoeker naar het perpetum mobile die daarvoor werd uitgelachen - gaf. Ik zie onze dochter met glinsterende ogen kijken naar haar met marrebollen (knikkers) gemaakte schilderingen.

Semini

Vier sprekers gaven Bert de eer die hem toekwam, onder hen een vertegenwoordiger van de districtsraad Antwerpen, een man die Bert leerde kennen op de dag vóór de opening van het Oranjehuis. Die had het onder andere over de Seminiviering, een jaarlijkse ode aan de god van de vruchtbaarheid, die vereeuwigd is op een plaquette (bas-reliëf) die boven de ingang van Het Steen hangt. Semini werd de pik afgehouwen door enkele 16de-eeuwse Jezuïeten.

Toen de korte stoet zich na de samenkomst richting ere park bewoog haakte ik af, die laatste 1500 meter konden er voor mij niet meer bij.

Al wie er niet bij was, kan binnen enkele tijd het graf van Bert bezoeken, ik hoop dat het er véél meer zijn dan op de begrafenisplechtigheid.