BEVRIJDING

Bevrijding

Bij het woord bevrijding denkt men uiteraard onmiddellijk aan bevrijden. Maar in de septemberdagen van 1944 was dat niet zo. Toen liep een bende janhagel met armbanden – met de Belgische driekleur – de straten af, op aanstichten van enkele heethoofden, die zich plotseling tot weerstanders hadden uitgeroepen. Onze pa had voor de Duitsers gewerkt op wat toentertijd den ERLA heette. Deze firma had de door de Belgische aftrekkende troepen vernielde landingsbanen hersteld, zodat het als test- en reparatievliegveld dienst kon doen. (Bij de terugtrekking in 1944 lieten de Duitsers de hele boel gebruiksklaar achter.) Onze pa probeerde dus uit de handen van die benden te blijven, want je wist niet hoe die brullende en tierende groep zich zou gedragen. Zo erg was het niet voor een man (onze pa had nog gebokst), want na het schoppen en slaan hield het op en werd je overgeleverd aan een commandant van de ‘echte’ weerstand. Later vernam ik dat de vrouwen meer te lijden hadden en zag ik de foto’s waarmee het janhagel pronkte. Dus, onze pa was niet thuis en mijn zwangere moeder was er helemaal niet gerust op. En gelijk had ze! De meute liet zich niet weerhouden en bestormde ons huis. De bovenbuurvrouw die plotseling aan de Belgische ziekte leed, maar er de hele oorlog niet had over gepraat, had de deur opengemaakt. Mijn broer (3) en ik (6) waren er getuige van dat ons ma een trap in haar buik kreeg en daardoor het janhagel niet van de trappen kon jagen. Onder het mee grissen van alles wat bruikbaar was – ook het door pa zelf gemaakte speelgoed – droop de bende af. Ik was een kind en wist niet beter dan dat het nooit voorbij zou gaan. Inderdaad, de littekens blijven.