ALLERLEI

 

Tussen enkele boeken door consumeer ik regelmatig enkele bladzijden van de ADVN-mededelingen (verschijnt driemaandelijks). Je kunt het gratis aanvragen bij het ADVN en soms sta je wel eens voor een verrassing. In het laatst verschenen nummer vind je het artikel ‘Swinnen Drive. Hoe een meester-organist uit de Nieuwe Wereld het Bondslied van de Vlaamse oud-strijders componeerde.’ Je moet even wat Vlaamse geschiedenis door, maar in Amerika wordt het pas echt spannend. We volgen Swinnen op zijn Amerika-tour en lezen over zijn leven als veelgevraagde Broadway-organist. Acht pagina’s om van te snoepen, gevolgd door een ode aan Wannes Van de Velde; en dit naar aanleiding van het beeld van Wannes in de tuin van het ADVN aan de Lange Leemstraat 26, 2018. Antwerpen.

 

Voor het blad LEO - het magazine van de N-VA - moet je lid zijn, maar iedere N-VA’er leent het zijne graag uit. Regelmatig kun je er een column lezen van Joost Houtman en wie dat is, kun je opmaken uit volgende titels: ‘Waarom de Fransen zo Frans zijn’ en ‘Bella Figura – Waarom de Italianen zo Italiaans zijn’ en natuurlijk ‘De rest is parking – Waarom de Antwerpenaren zo Antwerps zijn’. Ik heb hiermee ook vastgesteld dat Antwerpen omringd is door beton, dit in tegenstelling tot de Parijzenaren die de rest van Frankrijk la campagne noemen.

 

In het voorlopig laatste nummer van de Nottebohm Krant van de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience (gratis op aanvraag) krijg je als hoofdartikel ‘Het oudste boek van Antwerpen’ en laat dat nu een missaal zijn, in ieder geval geen koran. In het artikel ‘De moderne groteske literatuur in Vlaanderen begint hier’ lees je over Kafka en Van Ostaijen, je kan er zelfs op 8 december om 11 uur van een lezing van Matthijs de Ridder genieten.

 

In HUMO gaat het me het meest om Kamagurka, die door de band wekelijks wel 5 à 6 schitterende cartoons aflevert. De overroepen Jeroom, wiens jasjes duidelijk sleet moeten vertonen van het ellebogenwerk, laat ik meestal links liggen. ’t Ja, Selleslags zullen we missen, maar geef ons dan maar weer schilderingen met woorden van Marc Didden.