GESLAAGD

 

MORGEN zondag

 

Morgen zondag zal John McGuinness -aka The Morecambe Missile en McPint- waarschijnlijk voor het laatst deelnemen aan de Senior TT, het traditionele koninginne- en sluitstuk van de Isle of Man Tourist Trophy. 2026 is zijn dertigste deelname aan The Race Between The Hedges, die voor het eerst gereden werd in 1907. Zeven van John's drieëntwintig overwinningen in de IoM TT waren Seniors. 

Hij is nu 54 en eindigde op een eerbare 5de plaats in de Superbike race van vorige zondag. Zijn snelste ronde over de 60 km lange Mountain Course was er eentje aan 210 km/u. Het was één van zijn snelste ooit. Zoals vakbroeder Davey Todd het uitdrukte: "the fire is still burning in John". Ongetwijfeld, maar beter dan wie ook beseft McGuinness, een nuchter en intelligent man, dat het einde in zicht is.

John is sinds zijn 16de samen met Becky, met wie hij twee kinderen heeft. Elk jaar voor hij vertrekt naar de TT heeft hij de gewoonte om het gazon te maaien en de auto te wassen, "dan moet Becky zich daar tenminste niet meteen zorgen over maken als er iets gebeurt".

Road racers zijn een slag apart.

MIJN VLAANDEREN SPREEKT ZIJN EIGEN TAAL...

 

MET EEN IRAKESE VADER PRAAT JE ZO

Sammy Mahdi, voorzitter van de CD&V, heeft de voorbije maanden meerdere scherpe uitspraken gedaan over Gaza en Israël. Mahdi gebruikt zeer harde taal en spreekt over hypocrisie binnen de Federale regering en genocide om de situatie in Gaza te beschrijven.

RUSTPLAATS

Leon Spilliaert - Vissersvrouw

RUSTPLAATS

voor Nadine & Edith

De vissersvrouw telde ingespannen de golven,
vroeg wie van hen
haar man naar zijn laatste rustplaats had gedragen.

DOKTER IK HEB OVERAL PIJN

 

IT IS NOT

 

WILFRIED PAS 29 APRIL 1940 - 13 MEI 2017

 

Josephine (1982)

CONTRACTBREUK

 

Op 8 maart 2016, ik was 77,5, kreeg ik een nieuwe identiteitskaart en die zou dan geldig zijn tot 8 maart 2046. Dat laatste werd mij verzekerd door een lieftallige dame die duidelijk ooit achter het IJzeren Gordijn haar oorsprong had. Thuis maakte ik er nog grapjes over, misschien had Rusland of een van de satellietstaten een plan uitgewerkt om Antwerpen een pee te stoven?

Dat was de tijd dat ik nog 10.000 en meer stappen per dag deed, dat ik geen halsbrekende toeren moest uithalen om mijn onderbroek en kousen aan te trekken en dat mijn geheugen nog springlevend was.

Toen ik echter enkele dagen geleden op mijn pensioen wilde, weigerde dat mijn kaart te lezen. Dan op 29 april maar eens naar de dienst bevolking (4.714 stappen heen en weer), waar ik te horen kreeg van de dame aan de balie, nadat ze mijn identiteitskaart in een gleufje had gestoken: “Ha, dat is een van die 30 jaar geldende kaarten. Ja, die is geblokkeerd, u moet een nieuwe kaart aanvragen.” “Kan dat nu?” “Neen, daarvoor moet u een aanvraag indienen en dat kan hier wel.” “Oké” “Kun je op woensdag 13 mei om 11.20 uur?” “Oké.” “Ik stuur nog een mail.” “Bedankt.”

Nou, ik weet niet wat het me allemaal gaat kosten, maar als het Stad zijn contact eenzijdig verbreekt, ben ik ervan overtuigd dat het mij niks mag kosten. Eerlijk is eerlijk!

STRAF GETEKEND

 Als je in je zoekfunctie Majoor Kopaf advn intikt, krijg je het hele verhaal van de majoor voorgeschoteld, natuurlijk zonder de vele spotprenten die toentertijd verschenen. Die moet je gaan bekijken - nadat je twee trappen hebt beklommen - in het ADVN archief voor nationale bewegingen aan de Lange Leemstraat 26, 2018 Antwerpen, waar de expo Straf Getekend tot 31 augustus te zien is. Open van 9 tot 17 uur op weekdagen - NIET op zondag - dat is meer voor den Aldi.

Als je vervolgens Gard Sivik als zoekertje opgeeft, krijg je wat uitleg over het avant-gardetijdschift dat in 1955 werd opgericht door Gust Gils en Paul Snoek. Maar... er is een maar, de titel werd gehaald bij het jazzcafé met... net dezelfde naam en dat café werd uitgebaat door Herman Denkens, die ook het tijdschrift financierde. Denkens, acteur, kunstschilder, cartoonist, graficus en decorontwerper, was ook de illustrator van Gard Sivik. De enkele schitterende omslagen van het tijdschrift

Rommelpot  die je op de tentoonstelling kunt zien van Denkens - onder het pseudoniem Wannes - zijn echt de moeite waard. Later werd Denkens een grote naam in de advertentiewereld. Ik leerde hem kennen toen hij in een liaison leefde met Hilda Craeybeckx. Hilda had zomaar Tahar Ben Jellouns Moha le fou Moha le sage vertaald en bood mij deze vertaling aan op auditieve manier, zij las namelijk heelder stukken voor, stukken in een prachtige poëtische taal. Een Nederlandse recensent zou later schrijven: het pregnante Zuid-Nederlands stoort nergens. (De klootzak)

Van Rommelpot naar 't Pallieterke, naar Wij het blad van de Volksunie (waar ik ook aan meewerkte onder diverse pseudoniemen), is een korte stap. Het is geen GROTE tentoonstelling, maar wel een INTERESSANTE.

IN LOVING MEMORY

 

Every language lover has a chosen author, whether for prose or poetry. For Soetkin (26/9/69-17/4/2013) it was Charles Bukowski (†). In her legacy we found, among other titles, the book 'Betting on the Muse', poems and stories by the mentioned above Charles. For those who know Soetkin’s poetry/Spoken Word, he was clearly an inspiration for her and she admired him. Therefore, on the anniversary of her death, the poem below by the great Charles.

 

bad day

--------------------------------------------------------

the jellyfish has a purpose,

the hyena,

the tick,

the rat,

the roach,

each filled with their

swollen light.

 

my light is

out.

who did this to

me?

© Linda Lee Bukowski

 

 

 

 

 

 

13 & 14 APRIL

 

IK VRAAG HET AAN

 

Het tv-programma ‘Ik vraag het aan’ moet het even van herhalingen hebben. Geen bezwaar daartegen, integendeel, het programma heeft een rist Vlaamse/Belgische artiesten in de kijker gezet. Onder hen sommigen waarvan je nog nooit had gehoord en dit zowel in de zetels als aanvragers als optredende performers, om van het supersonisch sterke orkest niet te spreken. Het ging in veel gevallen om het perfect nazingen van de oorspronkelijke hits, weer anderen kozen voor een eigen interpretatie – wat niet altijd geslaagd was. Het is zo, terwijl je thuis in je zetel kijkt, alleen of met anderen, altijd kun je wel bedenken wat jezelf zou aanvragen. In het geval van Nadine en ik kwamen we er al snel uit, het zou ‘Les enfants de la guerre’ van Charles Aznavour worden. Gewoon omwille van de titel, die ons herinnerde aan de tweedaagse uitstap in West-Vlaanderen. Nadine groeide op in Oostende en studeerde in Brugge en Antwerpen, ze wist – ondanks het feit dat ze zelf een slachtoffer was van WOII – weinig of niets van de provincie. Voor mijzelf die in de puinen van de V-bommen speelde, was het een confrontatie met het feit dat ik ontsnapt was en dat ik tijdens mijn dienst enkel oorlogje had moeten spelen, wat als artillerist makkelijker was dan als infanterist.

Toen onze uitgeverij ‘Facet’ in het jaar 2000 het boek ‘Ver van Ieper’ uitgaf, zijnde een geïllustreerde inleiding op de Eerste Wereldoorlog, geschreven en getekend door Marvano en Marvel Rouffa, was er een gelegenheid om haar haar eigen provincie beter te leren kennen. In het boek lees je over het graf van Peter Pan, luistert naar de dagelijkse taptoe in de Ieperse Menenpoort, hoort er over Dikke Bertha en hoe het prikkeldraad werd uitgevonden.

Door nauwkeurige, sfeervolle illustraties en een heleboel weetjes hebben de auteurs de waanzin van een oorlog in beeld gebracht. Verhalen over de loopgraven, verrassingsaanvallen en het leven van de soldaten worden afgewisseld met brieven van de auteurs.

Onze uitstap werd goed voorbereid, ons reisdoel was Tyne Cot, daar zouden wij – come rain come shine – het boek neerleggen. Maar waarom we een cassettebandje vol met Franse hits meenamen weet ik niet. In ieder geval was ons eerste doel Poperinge

https://www.talbothouse.be/

waar we overnachtten. In Poperinge zagen we ook de lange staken waarvan de hopplanten gebruik maken om naar boven te klimmen. We leerden dat de vrouwelijke plant diegene was die werd gebruikt om bier te maken. De enige keer dat Nadine en ik hop degusteerden, was in gezelschap van Anthony Horowitz in een restaurant nabij Antwerp Expo waar de boekenbeurs doorging.

De volgende dag was gewijd aan Kate Kolwitz en daarvoor moet je als inleiding meer over Roggeveld weten.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Roggeveld

Wie er nog veel meer over wil weten kan best hieronder aantikken:

https://nl.wikipedia.org/wiki/Deutscher_Soldatenfriedhof_Vladslo

De volgende dag, ondertussen was het cassettebandje reeds enkele keren afgespeeld, we hadden Gilbert Becauds ‘Nathalie’ – een favoriet van Nadine, Francoise Hardys ‘Tous les garçons et les filles’ een favoriet van mij, en ‘Le Plat Pays’ van Jacques Brel al diverse keren gehoord en de Franse slag was ook onze begeleider op weg naar Tyne Cot.

https://passchendaele.be/tyne-cot-cemetery/tyne-cot-cemetery/#:~:text=CWGC%20Tyne%20Cot%20Cemete

Toen we daar aankwamen was het alsof we in een roman van Hubert Lampo of Johan Daisne waren beland, bleek het magische realisme echt te bestaan. Toen we voor de ingang van de begraafplaats stopten begon Aznavour aan zijn aanklacht tegen de oorlog: ‘Les enfants de la guerre’. Met de autoraampjes wijd open en het volume op zijn hoogste brulden we mee, wat ons afkeurende blikken van enkele passanten opleverde, waarschijnlijk Frans onkundigen…

VANDAAG

 is Henri-Floris Jespers al negen jaar dood. Snel even zijn 'Toekomstig en onafwendbaar herdenkingsceremonieel' herlezen.

een aanrader van sint-patrick

 

DEN TONY

 

7 februari 1941 – 8 maart 2026

TONY ROMBOUTS

Dichter, Kunstenaar, Uitgever

Den Tony met wie ik en anderen zoveel meemaakten en gretig naar zijn verhalen luisterden. Want vertellen kon hij! Zo was er die keer dat hij vanaf zijn kantoor aan de Grote Markt onze gehaaide dochter Soetkin langs een rij aanschuivende mensen voor concerttickets trucjes zag uithalen, door iedere keer een bekende in de rij aan te spreken, zodat ze aan het eind bijna vooraan stond.

Zo was er zijn verhaal dat hij de zoveelste keer door de Antwerpse politie werd tegengehouden om de enige reden dat hij altijd met een hoed liep en zich erg dandy kleedde. Deze keer echter moest hij plaatsnemen in de combi en reden ze met hem naar het andere kant van de stad. Daar wilden ze hem achterlaten, maar dat was zonder de waard gerekend. Stadsambtenaar Tony stond erop dat ze hem terugbrachten naar de plaats waar ze hem oppikten. Het heeft veel voeten in de aarde gehad, maar hij haalde zijn gelijk.

En er is die nacht dat ik samen met Tony op stap was en een laatste café bezochten. Daar zaten heel wat sluimerende en slapende mannen achter een halflege of lege pint. Tony liep langs de tafeltjes en rammelde met de platte handen de slapers wakker, die bijna allemaal een nieuw drankje bestelden, wat hem een dankbare blik van de waard opleverde.

Nu was Tony ook niet bang van alcohol en dat in de vorm van whisky Cutty Sark. Ik zie hem nog zitten aan de toog van de VECU. Hij had wat veel van het goede gehad en had zijn hoofd op de toog gelegd en was aan het dutten. Niemand viel hem lastig, ze wisten immers dat het dutje van korte duur was. En ja, hij opende de ogen, dronk het restje whisky op en bestelde een nieuwe.

En dan was er die keer dat ik samen met Tony op de Antwerpse Grote Markt belandde om 9 uur in de morgen, na een boekvoorstelling van een boek van Saint-Rémy. Een caféterras was al geopend en we legden ons resterende geld bij elkaar en bestelden een laatste glas. In onze mistige toestand hadden we niet bemerkt dat er een finish was van een rally van oldtimers, wat ons tot de vraag leidde of wij plotseling tijdreizigers waren geworden. Daaruit werden we echter gewekt toen Nadine, mijn echtgenote, plotseling opdaagde en mij de volle laag gaf.

Daarnaast was Den Tony natuurlijk een dichter en Iris, zijn dochter heeft dat duidelijk gemaakt door het plaatsen van een prachtig gedicht op zijn doodsbrief:

Ik,

die niet meer ben,

maar toch als ik hier zit,

ben hier niet,

zit hier niet.

 

Ik vlieg,

vrij als een vogel

in het niet.

 

En niemand,

maar dan ook niemand,

die het ziet.

PEUKEN!

 

VAN HOREN ZEGGEN

Wat doet een mens wanneer hij vermoedt dat zijn naam ergens voorkomt in een namenregister? In mijn geval kan ik mezelf terugvinden op pagina 460 van het 918 blz. tellende boek Hugo Schiltz: Homme hors catégorie. Daar staat: “Walter Soethoudt, uitgever van onder meer poëzie, softporno en kinderboeken, en in de jaren 80 ook van Schiltz boeken.” Wat is dit? Is het een poging om Hugo een veeg uit de pan te geven? Softporno? Neen verdomme, harde porno voor die tijd! Je kan auteur Van De Casteele toch niet verdenken van het feit dat hij eigenlijk niks op heeft met zijn onderwerp. Eric gaat opnieuw de mist in met, ik citeer: “Legendarisch waren de wilde feestjes aan het begin van de zomer met halfnaakte danseressen…” wat uit de mond komt van Henri-Floris Jespers die meerdere malen journalisten bij de neus nam en de onwaarschijnlijkste verhalen voor waarheid kon vertellen.

Ik kan het weten, want ik was vanaf het begin lid van VECU. Als er al eens iets naakt te zien was, dan was dat de blote kont van HFJ, die hij graag liet zien wanneer hij zat was. Als je Van De Casteele zou vertellen dat ‘Ik ben zo eenzaam zonder jou’ over een homofiele liefde gaat, zou hij dat waarschijnlijk ook geloven.

Tja, van horen zeggen kan ik boeken vullen! 

Homme hors catégorie

 

Het moet een hele opdracht geweest zijn voor Jan Vanriet (1948) om aanwezig te zijn bij de voorstelling in het Antwerps provinciehuis van het boek Hugo Schiltz Homme hors catégorie van de hand van Erik Van de Casteele (Uitgave Ertsberg, 928 blz, 49,95 €).

Jan is namelijk de ontwerper en tekenaar van het omslag (geen gelijkenis met bijgaande foto) en kreeg een bedankje van Karl Drabbe, uitgever bij Ertsberg.

Net voor de hapjes en drankjes kon Jan zich onopgemerkt laten verdwijnen. Wie Jan kent, weet dat hij een grondige hekel heeft aan al wat naar Vlaamse Beweging ruikt. Tussen haakjes “hij moet wel geschrokken zijn toen bekend werd dat zijn vriend Hugo Claus ook aangebrand was”.

De hele reutemeteut interesseerde hem geen barst en zeker niet de hele Vlaemsche bende die de zaal vulde. Waren de ouderen onder hen (Schiltz was van 1927) ook lid geweest van de Nationaal Socialistische Jeugd Vlaanderen tijdens WO II? Wie het weet, zegge het.

Nu terug naar Jan de communist, belgicist en unitarist, die zijn hele leven de doctrines die hem thuis waren ingeprent heeft nageleefd en die de Belgische socialisten doetjes vond.

In ieder geval werd met dit boek en zijn omslag een hamer en sikkel- en een Belgische vlag over de kist van Hugo gelegd.

Onder de aanwezigen Willy Claes en Jan Peumans (ooit een Amadees!).

Misschien was het om dit alles dat er geen Schiltzen aanwezig waren.

MIJMERINGEN OP EEN ZONDAG

Ook Bart Swings kan Belgische eer niet redden, titelt De Zondag. Moeten het nu altijd Vlamingen zijn die België redden? Neen toch Bart?

Ik weet niet of jij, lezer van deze mijmering, ook geteisterd wordt door de onzin die de Antwerpse schepen Nabilla Ait Daoud bijna dagelijks op Linkedin post. Het jammere is dat ze meestal borst kloppend glorieuze gebeurtenissen laat weten. Maar nu in De Zondag heeft ze het – terwijl ze lachend op de foto staat – over de vele zorgwekkende dingen: zoals o.a. de leerkrachten die er na vier jaar de brui aan geven. In navolging van Zuhal heeft ze het ook over de teloorgang van de Nederlandse taal en de aangevochten beslissing om samen te werken met de Thomas More hogeschool, en dan zegt de trotse schepen ook nog dat er eerlijke kansen voor elk zijn. Wel Nabilla die zijn er altijd geweest, en het tussentaaltje dat je hoort in de Seefhoek, komt van lieden die hun jas vegen aan onze taal en genoeg verdienen als dealer en uithaler. 

 KOOP LOKAAL staat er op de bladwijzer van de Antwerpse boekhandel Stad Leest. Wel dat is relatief! Toen ik het boek “The Safest Place” van Svetlana Pironko per mail bij hen bestelde, kreeg ik als antwoord dat hun leverancier dit boek niet voerde. Ik liet Svetlana op Linkedin weten dat ik het boek in België niet kon bestellen, die antwoordde met een link naar de website van Amazon. Tja probeer dan maar lokaal te gaan. Met een beetje initiatief en zonder aan enig winstbejag te denken, zou IK dat boek als boekhandelaar zelf hebben besteld en hem vervolgens aan mijn klant hebben geleverd. Misschien een hint?

THE DAY THE MUSIC DIED Op 3 februari 1959 – ik was 19 – stierven de 22-jarige Buddy Holly, de 38-jarige The Big Bopper en de 17-jarige Ritchie Valens in een vliegtuigcrash. Buddy’s leven werd verfilmd in 1978 met Gary Busey in de hoofdrol. Ritchie ‘the Little Richard of San Fernando’ kreeg de film La Bamba toebedeeld waarin Lou Diamond Philips hem ten voeten uitbeeldt en Los Lobos de muziek voor hun rekening nemen. The Big Bopper zal altijd in de herinnering blijven voor zijn composities ‘Running Bear’ en ‘Chantilly Lace’.

RECENT VERSCHENEN IN SNAPSHOTS

Den Hugo, © de Walter – Walter SOETHOUDT De uitvaart van Hugo Genbrugge in Centrum Avondrood (Mortsel) was een familieaangelegenheid om jaloers op te zijn. Stamvader Hugo heeft een klaslokaal vol goede leerlingen achtergelaten. Kinderen en hun echtgenote(s) brachten kunstig in elkaar gestoken afscheidsredes waaruit hun liefde voor opa of oom duidelijk sprak. Ook Lukas De Vos, voorzitter van de Vereniging van de Vlaamse Filmpers, die nog een lang gesprek met den Hugo mocht hebben enkele dagen voor diens dood, kwam aan het woord. Hij belandde al snel bij het stokpaardje van Hugo en hemzelf: Seneca. Ja de twee Senecalezen struikelden niet over de dingen die achter hen lagen, maar over het belang van het leven in het nu. Gisteren was het de dertiende januari, de dag waarop werd bekendgemaakt dat vanaf september 2027 het Latijn zal worden ingevoerd in de Waalse scholen, ook zij zullen over Seneca lezen en in de toekomst zowat de enige Belgen zijn die de kat van de premier begrijpen.

RECENT VERSCHENEN OP LINKEDIN

Het zich Onafhankelijk Weekblad noemende HUMO maakt het de laatste tijd wel wat bont. Ja, zowat enige tijd geleden ging Tine Embrechts bijna helemaal uit de kleren voor de cover. De laatste nummers hebben achtereenvolgens enkele non-binaire personen op het voorblad, de week daarop gevolgd door een uit de Adams-familie weggelopen Danira Boukhriss Terkessidis, om de daaropvolgende week plaats te maken voor een duo gevormd door iemand die het leeglopen uitvond en zijn partner de borstenwaanzinnige en zichzelf leuk noemende semi-komiek. Het recente nummer heeft Ward Lemmelyn met ontbloot bovenlijf (gelukkig maar) op de cover. Je krijgt de indruk dat de sociaal incapabele Michiels de verantwoordelijke is voor zoveel shit. Okay, HUMO is geen Dag Allemaal, maar doet tegenwoordig een beetje denken aan de tijd dat het weekblad Panorama de toon zette. Als het maar verkoopt, ONAFhankelijk of niet, ja toch DPG?

RECENT VERSCHENEN OP LINKED IN

STOEFERS Aentwaerpe gij zeh’ gah vör mij toch de stad waar as ek zen gebore is de aanvang van de strofe na het eerste couplet, dit lied van de Strangers was het officieuze Antwerpse volkslied - en sinds november 2020 ook het officiële. Het wordt gezongen op de melodie van "Si tu t'appelles mélancolie" van Joe Dassin, wat zelf een cover was van "Please tell her I said hello" van Shepstone & Dibbens. Eerlijk is eerlijk, veel origineels is er niet aan, en je moet nog eerlijker zijn als je het zingt. Daar gaat het echter al verkeerd, neem nu: Antwerps district voorzitter Paul Cordy is geboren in Oostende, Peter de Roover is van Turnhout en waarnemend burgemeester Els van Doesburg komt van Soest (Ned). Burgemeester en premier Bart de Wever komt van de stad Mortsel. Eerlijker zou zijn dat men de in Antwerpen geboren en getogen La Esterella als vervanging zou kiezen met haar eeuwige bestseller Oh Lieve Vrouwe Toren. Oké, muziek en tekst van het lied zijn van Jo Dante, pseudoniem van de uit Nederland afkomstige pianist, dirigent en componist Johnny Steggerda. Maar luister naar de strofe: oh Lieve Vrouwe Toren hoog boven 't Vlaamse land wij zijn in uw schaduw geboren zo hecht aan u verwant nooit zullen wij vergeten de dapp're gouden haan voor u, lieve toren zal steeds ons hart slaan blijf daarvoor eeuwig staan In die schaduw zijn bijvoorbeeld Patrick Janssens (Antwerpen), Nabila Ait Daoud (Antwerpen), Karim Bachar (Antwerpen) geboren en nog net aan de rand van die schaduw is er nog Koen Kennis (Borgerhout).

ICE - WAT VOORAFGING

The Dirty Dozen werd een klassieker in het genre en kreeg in de jaren 1980 drie vervolgen die voor de tv gemaakt werden. De film gaat over twaalf speciaal geselecteerde criminelen die allemaal veroordeeld zijn tot zware straffen, een aantal van hen zelfs tot de doodstraf. Ze kunnen deze straffen ontlopen als ze naar het front gaan om een zeer gevaarlijke missie uit te voeren. De twaalf criminelen worden getraind door majoor Reisman. Onder hen bevindt zich een aantal typische figuren,

MOBIEL

 

In Ierland drinkt men Guinness: Willem, Nadine, Walter

EEN VRIEND GING HEEN

WILLEM VERHULST (1946 – 2026)

Willem zat zowat zijn hele leven in de boeken. Bij de Nederlandse Bibliotheek Dienst (NBD) onderhield hij plus minus dertig jaar de contacten met uitgevers. Hij was ook de man die de aan de NBD toegezonden boeken ter recensie aanbood aan de recensenten. Die werden gelezen door de aangesloten bibs waar de inkopers hun keuze maakten en hun bestellingen bij de NBD plaatsten. De boeken werden dan bibliotheekwaardig ingebonden in de eigen boekbinderij van de NBD. Een bijzonderheid was dat Willem alle handleidingen voor boekbinderijmachines voor de lol vertaalde in gewone mensentaal, zodat eventuele herstellingen in huis konden gebeuren.

Ik leerde Willem toevallig kennen toen ik mijn vriend Jef ging opzoeken in Den Haag waar hij als literatuurliefhebber na zijn periode als leraar Nederlands en Engels in België op de NBD belandde. Het is Jef die Willem aan me voorstelde en daar bleef het dan bij. Willem verdween uit mijn leven tot op het moment dat ik als bijklus (naast mijn eigen uitgeverij) talentscout werd voor Continental Publishing (CP) en voor hen de vertaalrechten verzekerde van “The Mammy” (Agnes Browne). We hoopten een goudmijn in handen te hebben. Agnes was een populaire Ierse tv-serie die op de BBC hoge ogen gooide. De populaire film van en met Anjelica Huston haalde nauwelijks kijkcijfers in België en Nederland. Maar dat alles zou pas blijken toen het boek uitkwam in 1999 en flopte.

In sneltreinvaart zochten we een vertaler en het was Jef die ons aanraadde eens met Willem te praten. Willem was ondertussen met pensioen en had Nederland achter zich gelaten om zich in Ierland te vestigen. En ja hoor, Willem had er oren naar. Hij kwam, datzelfde jaar nog, de vertaling naar Antwerpen brengen.

In 2000 ging Nadine onder het mes en 2001 bracht ons voor de eerste maal naar Ierland en dit op aanraden van auteur-illustrator Peter Goossens die zich in Fanore (dicht bij The Cliffs Of Moher/The Burren) had gevestigd. Het werd een hemelse vakantie die Nadine en ik dichter bij elkaar bracht, al was de hulp van onze gastvrouw (B&B) Anna daarbij welkom. Willem kwam ons daar bezoeken en was helemaal weg van Fanore, de pub en de mensen. Hij verhuisde nog datzelfde jaar en zette zich aan het vertalen van “Het lied van Nory Ryan” (Facet 2002) van Patricia Reilly Giff waarvan ik de vertaalrechten voor Facet had gekocht. Nory is een verhaal dat de mislukte aardappeloogst aan de westkust in beeld brengt. In 2003 vertaalt hij van dezelfde auteur “Schilderingen van Hollis Woods”(Facet). In 2004 mist hij de prijs van het beste boek in vertaling aan een Vlaamse vertaler, maar wat kan het hem en mij schelen!

DIALOOG TUSSEN TWEE SENECA-LEZEN

 

1. Als je rijk wilt worden, voeg dan niet iets toe aan je geld, maar trek het af van je verlangen.

2. De grootste rijkdom is om tevreden te zijn met weinig.

VUURWERK IN DE ZOO

 

In Kiev ging het vuurwerk de hele nieuwjaarsnacht door. De Russen speelden met vuur en vuurwerk en deden dat ongestraft. De doden worden nog geteld.

In Antwerpen werd, ondanks alle oproepen, belachelijk veel geld vermorst aan allerlei speelgoed dat veel lawaai maakte. Jammer genoeg vielen er geen doden, want het paar verloren vingers en een duim, de oog- en oor schade waren in mijn ogen een onvoldoende afstraffing.

In naam van alle zieke mensen, alle paarden, katten en honden, dieren in de Zoo en zo meer, mogen ze jullie molesteren, vervolgens ophangen en jullie restanten voeren aan de dieren in de Zoo.