Voor mijn part had de VRT de Karl al lang met Congé Payé naar huis moeten sturen, en dat samen met Goedele Wachters die in hetzelfde bedje ziek is.
... heb je als resultaat 35. Het is dus 35 jaar geleden dat dichter Nic van Bruggen (Nikolaas Jan Karel 17/3/1938 - 14/7/1991) naar de poëziehemel verhuisde. Dat ik hem daar bij hielp door zijn poëzie uit te geven, laat ik in het midden. Feit is dat hij door mij achter zijn naam "gepubliceerd dichter" kon zetten. Nic werd 53 en weg was hij. Weg de verhalen, weg de ontmoetingen, weg de verhalen over Niki de Saint Phalle (Catherine Marie-Agnes Fal (1938-2002) en Jean Tinguely (1925-1991), die samen de Strawinsky-fontein ontwierpen.
Tinguely was dan weer de man die alles wat hij in handen kreeg omzette in beweging.
Als je zulke vrienden hebt...
Het is wel zo dat Nadine en ik in het Centre Pompidou naar de vele aanwezige schilderingen van Niki zijn gaan kijken en we kwamen niet bedrogen uit. Txs Nic.
Monaco. Actrice Bella Darvi bewondert de Lancia van Louis Chiron. Het mansvolk bewondert Bella. Health and Safety, wokeness en gasboetes lagen nog ver in de toekomst.
In Het Letterenhuis loopt de tentoonstelling
Dat weerspiegelt zich ook in het nieuwste nummer (50) van ZUURVRIJ, waar eveneens deze ongelijkheid vast te stellen is.
In het colofon staat Quick red fox. Ik ken deze vos niet, wel de auteur van The quick red fox John D MacDonald, en uiteraard komt de anderskleurige vos ook in het zinnetje om alle letters op je klavier aan te slaan: the quick brown fox jumps over the lazy dog.
Er is werk aan de winkel in het vrouwenbastion.
Guy Edwards 1942-2026
Nürburgring, 1 augustus 1976. In de brandende Ferrari zit Niki Lauda. De reddende coureurs zijn, vlnr, Harald Ertl (1948-1982), "Marlboro Man" Arturo Merzario en Guy Edwards. Een seconde later krijgen ze hulp van een vierde vakbroeder, de Vietnamveteraan Brett Lunger. Met z'n vieren sleuren ze de bewusteloze Lauda uit de auto.
.jpg) |
| Leon Spilliaert - Vissersvrouw |
RUSTPLAATS
voor Nadine & Edith
De vissersvrouw telde ingespannen de golven,
vroeg wie van hen
haar man naar zijn laatste rustplaats had gedragen.
Op 8 maart 2016, ik was 77,5, kreeg ik een nieuwe identiteitskaart en die zou dan geldig zijn tot 8 maart 2046. Dat laatste werd mij verzekerd door een lieftallige dame die duidelijk ooit achter het IJzeren Gordijn haar oorsprong had. Thuis maakte ik er nog grapjes over, misschien had Rusland of een van de satellietstaten een plan uitgewerkt om Antwerpen een pee te stoven?
Dat was de tijd dat ik nog 10.000 en meer stappen per dag deed, dat ik geen halsbrekende toeren moest uithalen om mijn onderbroek en kousen aan te trekken en dat mijn geheugen nog springlevend was.
Toen ik
echter enkele dagen geleden op mijn pensioen wilde, weigerde dat mijn
kaart te lezen. Dan op 29 april maar eens naar de dienst bevolking (4.714
stappen heen en weer), waar ik te horen kreeg van de dame aan de balie, nadat
ze mijn identiteitskaart in een gleufje had gestoken: “Ha, dat is een van die
30 jaar geldende kaarten. Ja, die is geblokkeerd, u moet een nieuwe kaart
aanvragen.” “Kan dat nu?” “Neen, daarvoor moet u een aanvraag indienen en dat kan
hier wel.” “Oké” “Kun je op woensdag 13 mei om 11.20 uur?” “Oké.” “Ik stuur nog
een mail.” “Bedankt.”
Nou, ik weet
niet wat het me allemaal gaat kosten, maar als het Stad zijn contact eenzijdig
verbreekt, ben ik ervan overtuigd dat het mij niks mag kosten. Eerlijk is
eerlijk!
Als je in je zoekfunctie Majoor Kopaf advn intikt, krijg je het hele verhaal van de majoor voorgeschoteld, natuurlijk zonder de vele spotprenten die toentertijd verschenen. Die moet je gaan bekijken - nadat je twee trappen hebt beklommen - in het ADVN archief voor nationale bewegingen aan de Lange Leemstraat 26, 2018 Antwerpen, waar de expo Straf Getekend tot 31 augustus te zien is. Open van 9 tot 17 uur op weekdagen - NIET op zondag - dat is meer voor den Aldi.
Als je vervolgens Gard Sivik als zoekertje opgeeft, krijg je wat uitleg over het avant-gardetijdschift dat in 1955 werd opgericht door Gust Gils en Paul Snoek. Maar... er is een maar, de titel werd gehaald bij het jazzcafé met... net dezelfde naam en dat café werd uitgebaat door Herman Denkens, die ook het tijdschrift financierde. Denkens, acteur, kunstschilder, cartoonist, graficus en decorontwerper, was ook de illustrator van Gard Sivik. De enkele schitterende omslagen van het tijdschrift
Van Rommelpot naar 't Pallieterke, naar Wij het blad van de Volksunie (waar ik ook aan meewerkte onder diverse pseudoniemen), is een korte stap. Het is geen GROTE tentoonstelling, maar wel een INTERESSANTE.
Every language lover has a chosen author, whether for prose or poetry. For Soetkin (26/9/69-17/4/2013) it was Charles Bukowski (†). In her legacy we found, among other titles, the book 'Betting on the Muse', poems and stories by the mentioned above Charles. For those who know Soetkin’s poetry/Spoken Word, he was clearly an inspiration for her and she admired him. Therefore, on the anniversary of her death, the poem below by the great Charles.
bad day
--------------------------------------------------------
the
jellyfish has a purpose,
the hyena,
the tick,
the rat,
the roach,
each filled
with their
swollen
light.
my light is
out.
who did this
to
me?
© Linda Lee Bukowski
Het
tv-programma ‘Ik vraag het aan’ moet het even van herhalingen hebben. Geen
bezwaar daartegen, integendeel, het programma heeft een rist Vlaamse/Belgische artiesten
in de kijker gezet. Onder hen sommigen waarvan je nog nooit had gehoord en dit
zowel in de zetels als aanvragers als optredende performers, om van het
supersonisch sterke orkest niet te spreken. Het ging in veel gevallen om het
perfect nazingen van de oorspronkelijke hits, weer anderen kozen voor een eigen
interpretatie – wat niet altijd geslaagd was. Het is zo, terwijl je thuis in je
zetel kijkt, alleen of met anderen, altijd kun je wel bedenken wat jezelf zou
aanvragen. In het geval van Nadine en ik kwamen we er al snel uit, het zou ‘Les
enfants de la guerre’ van Charles Aznavour worden. Gewoon omwille van de titel,
die ons herinnerde aan de tweedaagse uitstap in West-Vlaanderen. Nadine groeide
op in Oostende en studeerde in Brugge en Antwerpen, ze wist – ondanks het feit
dat ze zelf een slachtoffer was van WOII – weinig of niets van de provincie. Voor
mijzelf die in de puinen van de V-bommen speelde, was het een confrontatie met
het feit dat ik ontsnapt was en dat ik tijdens mijn dienst enkel oorlogje had
moeten spelen, wat als artillerist makkelijker was dan als infanterist.
Toen onze
uitgeverij ‘Facet’ in het jaar 2000 het boek ‘Ver van Ieper’ uitgaf, zijnde een
geïllustreerde inleiding op de Eerste Wereldoorlog, geschreven en getekend door
Marvano en Marvel Rouffa, was er een gelegenheid om haar haar eigen provincie
beter te leren kennen. In het boek lees je over het graf van Peter Pan,
luistert naar de dagelijkse taptoe in de Ieperse Menenpoort, hoort er over
Dikke Bertha en hoe het prikkeldraad werd uitgevonden.
Door
nauwkeurige, sfeervolle illustraties en een heleboel weetjes hebben de auteurs
de waanzin van een oorlog in beeld gebracht. Verhalen over de loopgraven,
verrassingsaanvallen en het leven van de soldaten worden afgewisseld met
brieven van de auteurs.
Onze uitstap
werd goed voorbereid, ons reisdoel was Tyne Cot, daar zouden wij – come rain
come shine – het boek neerleggen. Maar waarom we een cassettebandje vol met
Franse hits meenamen weet ik niet. In ieder geval was ons eerste doel Poperinge
waar we
overnachtten. In Poperinge zagen we ook de lange staken waarvan de hopplanten
gebruik maken om naar boven te klimmen. We leerden dat de vrouwelijke plant
diegene was die werd gebruikt om bier te maken. De enige keer dat Nadine en ik
hop degusteerden, was in gezelschap van Anthony Horowitz in een restaurant
nabij Antwerp Expo waar de boekenbeurs doorging.
De volgende
dag was gewijd aan Kate Kolwitz en daarvoor moet je als inleiding meer over
Roggeveld weten.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Roggeveld
Wie er nog
veel meer over wil weten kan best hieronder aantikken:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Deutscher_Soldatenfriedhof_Vladslo
De volgende dag,
ondertussen was het cassettebandje reeds enkele keren afgespeeld, we hadden Gilbert
Becauds ‘Nathalie’ – een favoriet van Nadine, Francoise Hardys ‘Tous les
garçons et les filles’ een favoriet van mij, en ‘Le Plat Pays’ van Jacques Brel
al diverse keren gehoord en de Franse slag was ook onze begeleider op weg naar Tyne
Cot.
https://passchendaele.be/tyne-cot-cemetery/tyne-cot-cemetery/#:~:text=CWGC%20Tyne%20Cot%20Cemete
Toen we daar
aankwamen was het alsof we in een roman van Hubert Lampo of Johan Daisne waren beland,
bleek het magische realisme echt te bestaan. Toen we voor de ingang van de
begraafplaats stopten begon Aznavour aan zijn aanklacht tegen de oorlog: ‘Les
enfants de la guerre’. Met de autoraampjes wijd open en het volume op zijn
hoogste brulden we mee, wat ons afkeurende blikken van enkele passanten opleverde,
waarschijnlijk Frans onkundigen…
