MET DANK AAN LINKED IN

 

BEDANKT LINKED IN

 

GEZIEN OP LINKED IN

 

---

Marcel Bak

• 2nd

Manager Transport, lid van de ondernemingsraad Amsterdam UMC & Lid in de orde van Oranje Nassau,

11h •

Toen Barack Obama in mei 2016 Hiroshima bezocht, keek de wereld naar de toespraak. Bijna niemand merkte de stille Japanse man op die erbij stond: Shigeaki Mori.

Mori was acht jaar oud toen de atoombom viel op Hiroshima. Hij overleefde de explosie, maar droeg zijn hele leven de herinnering aan de vernietiging en de mensen die hij zag sterven.

Jaren later ontdekte hij dat er ook twaalf Amerikaanse krijgsgevangenen in Hiroshima waren omgekomen door dezelfde bom. Hun namen waren nauwelijks officieel erkend. Hun families wisten vaak niet hoe ze stierven.
Zonder opleiding of financiering begon Mori in zijn vrije tijd archieven te onderzoeken. Vier decennia lang zocht hij, elke week opnieuw, in Japanse en Amerikaanse documenten tot hij het volledige verhaal van de twaalf mannen had gereconstrueerd.

Hij schreef brieven naar hun families in de Verenigde Staten en vertelde hen eindelijk de waarheid, vaak meer dan 70 jaar later.

Zijn werk leidde uiteindelijk tot officiële erkenning van deze slachtoffers door de Amerikaanse overheid. Tijdens Obama’s bezoek in 2016 werden de twaalf Amerikanen voor het eerst publiekelijk genoemd in Hiroshima.
Na de ceremonie omhelsden Obama en Mori elkaar, een beeld dat wereldwijd symbool werd voor verzoening.

Later zei Mori dat zijn werk niet ging over vijanden, maar over mensen.
Hij overleed in 2026 op 88-jarige leeftijd, na een leven gewijd aan herinneren, verbinden en erkennen van verloren levens aan beide kanten van de geschiedenis.

there will come soft rains

 

Geschreven in 1950 door de zeer grote Ray Bradbury ('Fahrenheit 451', 'The Illustrated Man', 'The Martian Chronicles', 'Something Wicked This Way Comes'), gesitueerd op 4 augustus 2026 (vandaag) en voorgelezen door Mister Spock.

https://archive.org/details/bradbury-nimoy/1-There+Will+Come+Soft+Rains.mp3

BRUGGENBOUWER

 

URSULA

 

VAN WIE IS PRIDE NOG?

 

Gezien op linkedin

Wim Koevoet

• 3rd+

Schrijver. Woordvoerder. Fietser. Muziekmaniak.

2d • Edited •

Op beelden van Pride Amsterdam verdwijnt de regenboog soms bijna tussen de Palestijnse vlaggen. Leuzen over Gaza overstemmen die over de rechten van LHBTI’ers.
Vrijwel gelijktijdig wordt de Pride in Berlijn getroffen door een islamistisch gemotiveerde aanslag, met een dode en vele gewonden.

Die gebeurtenissen maken niet iedere Palestijn, moslim of Pride-deelnemer verantwoordelijk voor elkaar. Maar ze naast elkaar leggen mag wel. Sterker: het is moeilijk ze níét naast elkaar te leggen.

Pride ontstond uit de strijd van homoseksuelen, lesbiennes en transpersonen om zichtbaar en veilig te kunnen leven. Juist daarom wringt het wanneer een evenement voor lhbti-emancipatie steeds nadrukkelijker een podium wordt voor andere progressieve strijdpunten.

Een Palestijnse vlag op Pride hoeft niets te kapen. Lhbti’ers mogen zich vanzelfsprekend uitspreken tegen het lijden van Palestijnse burgers. Mensenrechten gelden ook voor mensen die onze opvattingen niet delen.

Maar wanneer de Palestijnse zaak het beeld en de politieke boodschap van Pride gaat beheersen, verschuift er iets. Pride wordt dan minder een beweging rond seksuele vrijheid en steeds meer een algemeen links-activistisch verzamelpunt.

Dat heeft gevolgen.

De Palestijnse homo verdwijnt uit beeld. Over zijn veiligheid onder Hamas en binnen streng religieuze gemeenschappen wordt opvallend weinig gesproken. Na de aanslag in Berlijn wordt dat stilzwijgen nog ongemakkelijker.
De geloofwaardigheid van Pride wordt er zo niet groter op.

Maar ook dichter bij huis raakt iemand uit beeld: de rechtse of conservatieve homo.

Hij kan voor gelijke rechten zijn, tegen discriminatie en voor de vrijheid om openlijk homoseksueel te leven — en tegelijkertijd niets voelen voor Palestina-activisme, antikapitalisme, klimaatacties of andere progressieve campagnes. Toch krijgt hij steeds sterker de boodschap dat Pride alleen werkelijk van hem is wanneer hij het hele bijbehorende politieke pakket onderschrijft.

Formeel mag hij meelopen. Cultureel is hij er steeds minder thuis.

Dat is geen detail. Een emancipatiebeweging die zegt alle lhbti’ers te vertegenwoordigen, kan niet stilzwijgend één politieke richting tot norm verheffen. Dan wordt homoseksualiteit geen gedeelde grond meer, maar toegangsbewijs tot een veel breder ideologisch kamp.

Pride hoeft niet neutraal te zijn. Maar zij moet wel weten wie zij vertegenwoordigt.

Wanneer ieder progressief strijdpunt onder de regenboog wordt geschoven, dreigt Pride juist die mensen van zich te vervreemden voor wie zij ooit is ontstaan: lhbti’ers van alle politieke overtuigingen.

Dan resteert een ongemakkelijke vraag:

Is Pride nog van alle homoseksuelen — of alleen van degenen die ook politiek links genoeg zijn?

SCHIET HEM NAAR DE MAAN!

 

Karl Vannieuwkerke kan zijn 79.434 likes op Facebook voor mjn part in zijn gat steken. Deze Ieperling maakt in VIVE LE VELO sinds jaren sluikreclame voor Lapperre-hoorapparaten. Veel mensen denken dat ze doof zijn als de Karl voor de zoveelste keer het einde van al zijn zinnen inslikt. Je kunt van Ruben zeggen wat je maar wil, maar hij praat in elk geval duidelijk.

Voor mijn part had de VRT de Karl al lang met Congé Payé naar huis moeten sturen, en dat samen met Goedele Wachters die in hetzelfde bedje ziek is.

WEERSTAND

 

PROMISE

 

ALS JE 1991 AFTREKT VAN 2026...

... heb je als resultaat 35. Het is dus 35 jaar geleden dat dichter Nic van Bruggen (Nikolaas Jan Karel 17/3/1938 - 14/7/1991) naar de poëziehemel verhuisde. Dat ik hem daar bij hielp door zijn poëzie uit te geven, laat ik in het midden. Feit is dat hij door mij achter zijn naam "gepubliceerd dichter" kon zetten. Nic werd 53 en weg was hij. Weg de verhalen, weg de ontmoetingen, weg de verhalen over Niki de Saint Phalle (Catherine Marie-Agnes Fal (1938-2002) en Jean Tinguely (1925-1991), die samen de Strawinsky-fontein ontwierpen.

Niki die het opnam voor de vrouw in het algemeen - gevolg van het misbruik door haar vader? - specialiseerde zich in dikke madammen, Nana's.

In 1966 maakte ze een Nana in polyester, die ze kathedraal doopte, voor het museum in Stockholm, het beeld was 27 meter lang en je kon haar betreden langs de vagina.

Tinguely was dan weer de man die alles wat hij in handen kreeg omzette in beweging.

Als je zulke vrienden hebt... 

Het is wel zo dat Nadine en ik in het Centre Pompidou naar de vele aanwezige schilderingen van Niki zijn gaan kijken en we kwamen niet bedrogen uit. Txs Nic.

THE RACERS (1955) MET KIRK DOUGLAS EN...

 

Monaco. Actrice Bella Darvi bewondert de Lancia van Louis Chiron. Het mansvolk bewondert Bella. Health and Safety, wokeness en gasboetes lagen nog ver in de toekomst.

WK

 

ONGELIJK!

In Het Letterenhuis loopt de tentoonstelling

Deze tentoonstelling is duidelijk voortgevloeid uit de ongelijkheid van het vrouwelijk (10) en het mannelijk (6) personeel.

Dat weerspiegelt zich ook in het nieuwste nummer (50) van ZUURVRIJ, waar eveneens deze ongelijkheid vast te stellen is.

In het colofon staat Quick red fox. Ik ken deze vos niet, wel de auteur van The quick red fox John D MacDonald, en uiteraard komt de anderskleurige vos ook in het zinnetje om alle letters op je klavier aan te slaan: the quick brown fox jumps over the lazy dog.

Er is werk aan de winkel in het vrouwenbastion.

HERKENBAAR?

 

EEN WAARHEID ALS EEN KOE

 

A GOOD GUY

 

   Guy Edwards 1942-2026

Nürburgring, 1 augustus 1976. In de brandende Ferrari zit Niki Lauda. De reddende coureurs zijn, vlnr, Harald Ertl (1948-1982), "Marlboro Man" Arturo Merzario en Guy Edwards. Een seconde later krijgen ze hulp van een vierde vakbroeder, de Vietnamveteraan Brett Lunger. Met z'n vieren sleuren ze de bewusteloze Lauda uit de auto.

SAMENGERAAPT

Annick de Ridder (Nva) kreeg van een Nvabroer en een Nvazus het nodige geld om haar werk te doen. Was ze niet zo moedwillig geweest dan hadden heel wat kinderen geen onderwijs meer gekregen. Keikoppen krijgen niet altijd het deksel op de neus.