DEN TONY

 

7 februari 1941 – 8 maart 2026

TONY ROMBOUTS

Dichter, Kunstenaar, Uitgever

Den Tony met wie ik en anderen zoveel meemaakten en gretig naar zijn verhalen luisterden. Want vertellen kon hij! Zo was er die keer dat hij vanaf zijn kantoor aan de Grote Markt onze gehaaide dochter Soetkin langs een rij aanschuivende mensen voor concerttickets trucjes zag uithalen, door iedere keer een bekende in de rij aan te spreken, zodat ze aan het eind bijna vooraan stond.

Zo was er zijn verhaal dat hij de zoveelste keer door de Antwerpse politie werd tegengehouden om de enige reden dat hij altijd met een hoed liep en zich erg dandy kleedde. Deze keer echter moest hij plaatsnemen in de combi en reden ze met hem naar het andere kant van de stad. Daar wilden ze hem achterlaten, maar dat was zonder de waard gerekend. Stadsambtenaar Tony stond erop dat ze hem terugbrachten naar de plaats waar ze hem oppikten. Het heeft veel voeten in de aarde gehad, maar hij haalde zijn gelijk.

En er is die nacht dat ik samen met Tony op stap was en een laatste café bezochten. Daar zaten heel wat sluimerende en slapende mannen achter een halflege of lege pint. Tony liep langs de tafeltjes en rammelde met de platte handen de slapers wakker, die bijna allemaal een nieuw drankje bestelden, wat hem een dankbare blik van de waard opleverde.

Nu was Tony ook niet bang van alcohol en dat in de vorm van whisky Cuty Sark. Ik zie hem nog zitten aan de toog van de VECU. Hij had wat veel van het goede gehad en had zijn hoofd op de toog gelegd en was aan het dutten. Niemand viel hem lastig, ze wisten immers dat het dutje van korte duur was. En ja, hij opende de ogen, dronk het restje whisky op en bestelde een nieuwe.

En dan was er die keer dat ik samen met Tony op de Antwerpse Grote Markt belandde om 9 uur in de morgen, na een boekvoorstelling van een boek van Saint-Rémy. Een caféterras was al geopend en we legden ons resterende geld bij elkaar en bestelden een laatste glas. In onze mistige toestand hadden we niet bemerkt dat er een finish was van een rally van oldtimers, wat ons tot de vraag leidde of wij plotseling tijdreizigers waren geworden. Daaruit werden we echter gewekt toen Nadine, mijn echtgenote, plotseling opdaagde en mij de volle laag gaf.

Daarnaast was Den Tony natuurlijk een dichter en Iris, zijn dochter heeft dat duidelijk gemaakt door het plaatsen van een prachtig gedicht op zijn doodsbrief:

Ik,

die niet meer ben,

maar toch als ik hier zit,

ben hier niet,

zit hier niet.

 

Ik vlieg,

vrij als een vogel

in het niet.

 

En niemand,

maar dan ook niemand,

die het ziet.