In Ierland drinkt men Guinness: Willem, Nadine, Walter

EEN VRIEND GING HEEN

WILLEM VERHULST (1946 – 2026)

Willem zat zowat zijn hele leven in de boeken. Bij de Nederlandse Bibliotheek Dienst (NBD) onderhield hij plus minus dertig jaar de contacten met uitgevers. Hij was ook de man die de aan de NBD toegezonden boeken ter recensie aanbood aan de recensenten. Die werden gelezen door de aangesloten bibs waar de inkopers hun keuze maakten en hun bestellingen bij de NBD plaatsten. De boeken werden dan bibliotheekwaardig ingebonden in de eigen boekbinderij van de NBD. Een bijzonderheid was dat Willem alle handleidingen voor boekbinderijmachines voor de lol vertaalde in gewone mensentaal, zodat eventuele herstellingen in huis konden gebeuren.

Ik leerde Willem toevallig kennen toen ik mijn vriend Jef ging opzoeken in Den Haag waar hij als literatuurliefhebber na zijn periode als leraar Nederlands en Engels in België op de NBD belandde. Het is Jef die Willem aan me voorstelde en daar bleef het dan bij. Willem verdween uit mijn leven tot op het moment dat ik als bijklus (naast mijn eigen uitgeverij) talentscout werd voor Continental Publishing (CP) en voor hen de vertaalrechten verzekerde van “The Mammy” (Agnes Browne). We hoopten een goudmijn in handen te hebben. Agnes was een populaire Ierse tv-serie die op de BBC hoge ogen gooide. De populaire film van en met Anjelica Huston haalde nauwelijks kijkcijfers in België en Nederland. Maar dat alles zou pas blijken toen het boek uitkwam in 1999 en flopte.

In sneltreinvaart zochten we een vertaler en het was Jef die ons aanraadde eens met Willem te praten. Willem was ondertussen met pensioen en had Nederland achter zich gelaten om zich in Ierland te vestigen. En ja hoor, Willem had er oren naar. Hij kwam, datzelfde jaar nog, de vertaling naar Antwerpen brengen.

In 2000 ging Nadine onder het mes en 2001 bracht ons voor de eerste maal naar Ierland en dit op aanraden van auteur-illustrator Peter Goossens die zich in Fanore (dicht bij The Cliffs Of Moher/The Burren) had gevestigd. Het werd een hemelse vakantie die Nadine en ik dichter bij elkaar bracht, al was de hulp van onze gastvrouw (B&B) Anna daarbij welkom. Willem kwam ons daar bezoeken en was helemaal weg van Fanore, de pub en de mensen. Hij verhuisde nog datzelfde jaar en zette zich aan het vertalen van “Het lied van Nory Ryan” (Facet 2002) van Patricia Reilly Giff waarvan ik de vertaalrechten voor Facet had gekocht. Nory is een verhaal dat de mislukte aardappeloogst aan de westkust in beeld brengt. In 2003 vertaalt hij van dezelfde auteur “Schilderingen van Hollis Woods”(Facet). In 2004 mist hij de prijs van het beste boek in vertaling aan een Vlaamse vertaler, maar wat kan het hem en mij schelen!