DELON DOOR EEN TIJDGENOOT

 

IL GATTOPARDO

Alain Delon speelde de meeste tijd gewoon Alain Delon. Hij had niks nodig om zichzelf te zijn, mooi te zijn, om superstar te zijn. Jean Gabin had zijn specifieke stem, John Wayne zijn eigen manier van lopen, Robert Mitchum zijn lodderogen, Alain Delon was Delon tout-court. Als tijdgenoot herinner ik me vooral de volgende films.Volgen nu de films van Delon die ik onthouden heb en voor de tijdgenoot die ik ben, zijn dat er toch diverse.

Delon schitterde voor het eerst in Plein Soleil uit 1960, zijn zevende film. De regie van René Clement deed Delon alle eer aan bij de verfilming van Patricia Highsmiths psychthriller. Boek en film sloegen aan bij een groep highbrowers. Het grote publiek verveelde zich te pletter. Gelukkig was daar Marie Laforet, waarvan Johan Anthierens ooit schreef ‘Marie Laforet n’est pas de bois’. In dezelfde film zat ook de nergens vermelde Romy Schneider.

Hetzelfde jaar stond Delon nog in een topwerk van Luchino Visconti Rocco e i suoi fratelli. De film kreeg de speciale prijs van de jury op het Festival van Venetië en Visconti zei dat ze die konden steken op een plek waar de zon nooit schijnt. Visconti wilde enkel de Gouden Leeuw. Delon won echter wat iedere acteur het liefst heeft: producenten van over de hele wereld die een blanco contract voor hem hadden klaarliggen. Diegenen die samen met Alain Delon de affiche deelden namelijk Annie Girardot (BAFTA) en Renato Salvatore deelden ook de roem. Een van de grootste fans van de film was Francis Ford Coppola en dan vooral de muziek van Nino Rota, wat leidde tot Nino’s en Francis’ meesterwerk The Godfather (1972).

In 1963 biedt Viscconti Alain Delon een rol aan in Il Gattopardo, waar hij naast Burt Lancaster zijn mannetje moet staan. Burt wordt door Italiaanse filmmakers en producenten gebruikt als alibi, zijn naam opent vele deuren buiten Europa. Burt bewees nogmaals dat hij wel van acteren had gehoord, maar toch liever een rol speelde in een zeeroversfilm of iets over circus. Claudia Cardinales ‘talent’ kende geen grenzen en Delon die Tancredi Falconen uitbeeldde wist niet goed welke rol hem het beste lag en hij koos dan maar voor de eenmaking van Italië en tegen datgene wat Burt moest verbeelden, namelijk de prinsen en andere hertogen.

WORDT VERVOLGD

NA DE PAUZE.