EEN PRETTIGE 1STE MEI GEWENST

Vanochtend hoorde ik de vakbondsmensen vertellen dat ze er de laatste tijd dikwijls in waren geslaagd om een aantal banen te redden. De fabriek zei dat ze er 600 wilden ontslaan, de vakbonden konden dat terugbrengen naar 300, en ze waren er nog gelukkig mee ook.
De volgende maal dat de fabriek er 600 wil ontslaan, zeggen dat ze er 1.200 willen ontslaan, de vakbonden zullen dat kunnen terugbrengen naar 600 en iedereen is gelukkig. Dwazen!

KNACK AVOND UPDATE LEZEN KAN GEVAARLIJK ZIJN

Het wetsvoorstel, de ‘Afscheidsseks-wet’ genoemd, hoort samen met één dat de huwbare leeftijd van meisjes naar 14 jaar wil verlagen. Die beide voorstellen, en de algemeen vrouwonvriendelijke teneur van de islamisten in het parlement, hebben de woede van de vrouwenrechtenbewegingen opgewekt. Dat schrijft de Arabische nieuwswebsite Al Arabiya News. Het idee komt niet uit Egypte, maar is van de radicale islamistische predikant Mustafa al-Adawi. Hij sprak al in mei 2011 over dit idee. Volgens hem blijft het huwelijk gelden, ook na de dood. Het recht op ‘afscheidsseks’ geldt dus ook voor vrouwen, aldus al-Adawi. De vooral onder dictator Hosni Mubarrak gestemde wetten die de vrouwenrechten moesten garanderen, liggen na zijn val onder vuur bij de islamisten. Onder het mom van “de familie te beschermen”, willen zij bijvoorbeeld een wet afschaffen die een vrouw garandeert te kunnen scheiden zonder dat haar man haar een strobreed in de weg kan leggen. 'Is het zover gekomen met de islam?' De Nationale Raad voor Vrouwen beschuldigt de regering ervan de “positie van de vrouw te ondergraven en te marginaliseren.” Zij wijzen daarvoor ook naar andere wetsvoorstellen die het vrouwen onmogelijk moeten maken nog onderwijs te genieten. Ook de bekende Egyptische journalist Jaber al-Qarmouty veroordeelde het voorstel, zo schrijft Al Arabiya News. “Dit is ongelofelijk. Het zou een catastrofe zijn de echtgenoot zo’n recht toe te kennen! Is het zover gekomen met de islam? Is dit werkelijk een wetsvoorstel? Zijn er mensen die op deze manier denken?” De vrouwenbewegingen vragen dat de wetsvoorstellen niet aangenomen worden. Waarnemers menen dat het tegendeel onwaarschijnlijk is. EN IK DIE DACHT DAT SEKSEN MET WEDERZIJDSE TOESTEMMING MOEST GEBEUREN.

VAN ALLES EN NOG WAT

******* Leonard Helena Sylvain Nolens (Bree, 11 april 1947) is een Vlaams dichter en dagboekschrijver die nu net nog van de Taalunie 40.000 euro cadeau kreeg. Dat bovenop alle subsidies en prijzen die hij in de loop der jaren incasseerde, maakt dat deze dichter geen armoede heeft moeten lijden.(Iemand zou eens een optelsommetje moeten maken!) Integendeel. En als je dan in een van zijn dagboeken leest dat zijn enige vorm van communicatie met de buitenwereld zijn gedichten zijn, en als je dan weet hoe petieterig de oplagecijfers van poëzie zijn, weet je dat hij een trieste eenzaat is, die zich bij optredens meestal lazarus moet drinken om het aan te kunnen. Ooit heeft hij de debuutprijs 1974 (De muzeale minnaar, uitgeverij Johan Sonneville

) op zijn palmares geschreven, door vals te spelen en door het verzwijgen van zijn eerste dichtbundel "Orpheushanden", die in 1969 was uitgegeven door de boekhandelaar en schrijver Saint-Rémy (Remy Henry de Muynck (1913-1979) wiens naam hij zich blijkbaar niet kan of wil herinneren, terwijl die toch aan de basis ligt van zijn carrière. **************************************************************** http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/120425_Nederlandse_Letteren_Nolens **************************************************************** ****************************************************************De Belgische staat doet nogal wat om nieuwe burgers een verblijfsvergunning te geven. Maar nu blijkt dat zelfs veroordeelde schurken die kunnen krijgen. Sluit uw ramen en deuren wanneer die terug op de arbeidsmarkt komen! *************************************************************** Ik heb er nooit bij stilgestaan, maar waarom klinken wrede en vrede hetzelfde?

EEN LANG STUK OVER HET FILMFESTIVAL OPEN DOEK

Al twintig jaar hebben ze in Turnhout het Filmfestival Open Doek. Ook nu weer loopt het van 20 tot 29 april onder meter- en peterschap van Tine Van den Brande en Martin Heylen. Je kunt alles vinden over de films op www.opendoek.be, maar ik wil wel even de betweter uithangen en jullie opmerkzaamheid vragen voor enkele films. Ik haal de teksten gewoon van de website, waarom zult u zich afvragen, wel omdat de films zo goed beschreven staan dat ik het niet beter kan. Vooreerst is daar mijn totale favoriet A SIMPLE LIFE uit Hong-Kong:


Sinds haar tienerjaren heeft Ah Tao als huishoudster gewerkt voor de familie Leung. Nu, na zestig jaar dienst, woont alleen de jonge filmproducent Roger nog in Hong Kong, voor wie Ah Tao altijd heeft gezorgd. Zorgvuldig struint ze de markt af op zoek naar de beste ingrediënten voor de maaltijden die ze voor hem bereidt. Dan slaat het noodlot toe. Als Roger op een avond thuis komt, blijkt Ah Tao onwel geworden. Ze belandt in een verzorgingstehuis. Roger besluit, tegen haar wil in, om de rollen om te draaien en de zorg voor haar op zich te nemen.
De Hongkongse cineaste Ann Hui vertelt in een zorgvuldig observerende stijl en met milde humor een klein familieverhaal, dat is gebaseerd op echte gebeurtenissen uit het leven van filmproducent Lee, co-scenarist van de film. Actrice Deanie Yip won in Venetië vorig jaar de prijs als beste actrice voor haar rol als de oudere dienster. De vertelling heeft veel aandacht voor de details van het dagelijks leven en is op die manier misschien herkenbaar voor sommigen, maar in elk geval ontroerend voor iedereen. Een universele prachtige film over onvoorwaardelijke liefde.

Als je eens echt lachen wil moet je gaan kijken naar de Frans/Duitse/Belgische LE COCHON DE GAZA:

Jafaar is een Palestijnse visser uit Gaza. Hoe hij ook zijn best doet, hij slaagt er niet in meer op te vissen dan wat oude schoenen, vuilnis en miniscule visjes. Tot hij op een dag een dik varken bovenhaalt… Als er echter iets is wat Palestijnen en Israëliërs gemeen hebben, is het hun afkeer voor varkens. Beide volkeren vinden het dier namelijk onrein en mogen het niet aanraken, laat staan opeten. Toch hoopt Jafaar een slagje te kunnen slaan met de verkoop van het varken. Maar wie in Gaza wil nu een varken kopen? Het dier zorgt ervoor dat Jafaar verwikkeld raakt in de meest onwaarschijnlijke situaties...
Regisseur Estibal heeft ervoor gekozen om in WHEN PIGS HAVE WINGS de situatie in de Gazastrook aan te pakken met absurde humor. De verhaallijn die hij uittekent, is doorspekt met kleine slapstickachtige elementen en zet het jarenlang aanslepende conflict vet aan. Dit maakt dat de film verteerbaar is voor zowel een jong (+12) als meer gerijpt publiek. Door de humor en deze overdrijving hoopt de regisseur dat er in de hoofden van de kijkers iets verandert en dat ze het conflict met andere ogen gaan bekijken... Maak je dus maar op voor een verfrissend filmmoment!

De derde speelfilm die ik onder jullie geëerde aandacht wil brengen is MONSIEUR LAZHAR uit Canada, ontroerend en echt, waarover Humo's Wild Site schreef "een film die zich tot 'Rundskop' en 'A Separation' verhoudt zoals een klein lief roodborstje tot twee machtige arenden":

In een lagere school worden de kinderen van het zesde leerjaar geconfronteerd met de zelfdoding van hun juffrouw. Een Algerijnse migrant, gewapend met een CV van jaren ervaring in Algiers biedt zich aan in de school om de juf te vervangen. Steeds meer raken de leerlingen gesteld op de eigenzinnige Bachir Lazhar, die hen helpt met hun verdriet en rouw om hun vorige lerares. Maar niemand op school heeft enig idee van het pijnlijke verleden van deze nieuwe leerkracht.
Op het eerste zicht zou het onderwerp van deze film geleid kunnen hebben tot een zeer donkere film, maar regisseur Philippe Falardeau is er in geslaagd om het tegenovergestelde te bereiken: een teder verhaal over de lessen die we van elkaar kunnen leren, ongeacht de leeftijd. Deze hartverwarmende en prachtig vormgegeven film behandelt grote thema’s zoals verlies en dood, onschuld en schuld, bedrog en eerlijkheid, maar doet dit op een eenvoudige en oprechte wijze. De film is gebaseerd op een stuk van toneelschrijfster Evelyne de la Cheneliere, die zelf een kleine rol in de film heeft als moeder van een van de kinderen.

Met de Oostenrijkse MAMA ILLEGAL zitten we in de documentaire met jammer genoeg enkel Engelse ondertiteling, maar diverse vertalers voor het Russisch, Roemeens, Duits en Italiaans dat er wordt gesproken, zou natuurlijk een te hoog kostenplaatje worden:

Op het platteland van Moldavië is 80% van de bevolking werkloos. Het gemiddelde inkomen bedraagt slechts honderd euro per maand. Dit maakt van Moldavië het armste land van Europa. Deze documentaire volgt drie vrouwen die als illegale poetsvrouwen werken in Oostenrijk en Italië, om zo geld te verdienen voor hun families thuis. Ze zijn jarenlang gescheiden van hun kinderen en echtgenoot en leven in verschrikkelijke omstandigheden. Ze krijgen geen medische verzekering, hebben weinig sociaal contact en lopen constant het risico om uit het land gezet te worden. Daarnaast wordt ook het verhaal van de thuisblijvers verteld. Vaders die plots verantwoordelijk worden voor het hele huishouden en kinderen die opgroeien zonder hun moeder.
De prijs voor een comfortabel leven is duidelijk erg hoog. Mama Illegal schuwt de rauwe realiteit niet en brengt het bittere gevecht van een aantal gezinnen om te overleven op een ongecensureerde wijze in beeld. Een treurig portret van wanhopige inwoners uit dit stuk Derde Wereld in Europa

Voor de Kidz vanaf 8 jaar (maar iets ouder is beter) moet ik zeker CANELA uit Mexico aanbevelen:

De keuken is zowel voor Maria als haar oma Tere de plaats waar het leven zich afspeelt. Hoewel, sinds de dood van haar dochter – de moeder van Maria - heeft oma Tere de zin in koken verloren. Zelfs het restaurant dat zij jaren runde, kan haar niet meer boeien. Ze laat het koken dan ook over aan Rosi, een oversized chefkok die de typisch Mexicaanse keuken ‘verfijnt’ naar Frans model. Tot Maria te horen krijgt dat Jocelyn het restaurant zal bezoeken. Deze tv-beroemdheid neemt wekelijks een ander restaurant onder de loep in haar populaire programma. Maria broedt op een plannetje om oma Tere opnieuw achter de kookpotten te krijgen om haar beroemde mole te bereiden…
Dat regisseur Mariscal alleen al de bereiding van die mole, een typisch Mexicaans gerecht, een lust voor het oog vindt, is duidelijk te zien in deze opgewekte, maar ook ontroerende film. Naast familietradities en de liefde voor het koken, staat ook de warme band tussen oma en kleindochter centraal, samen met het verdriet om de dood van een geliefde. Toch verliest de film zich niet in zeemzoeterigheid of tranengetrek. Een positieve en energieke sfeer stroomt door heel het verhaal. CANELA is absoluut een familiefilm pur sang!

Maar zoals ik al zei, ga zelf eens kijken en je eigen keuze maken op www.opendoek.be

ONNOZEL DE DOOS IN EN HET DEKSEL EROP

FOTO: HARRY POT

Soms zit ik de reclameblokken wel eens uit en dan zie je en hoor je de gekste dingen. In diverse Nederlandse reclamefilmpjes hebben ze het bijvoorbeeld over KOMFOOR als ze COMFORT bedoelen, ergerlijk, vooral omdat het twee totaal verschillende dingen zijn.
In een ander filmpje komt een vrouw op bezoek in het super cleane nieuwe huis van haar vriendin en heeft BRISE (wil je je huis verfrissen of een bepaalde sfeer geven) mee. Ik zou het als een belediging zien, want wijst dat niet op geurtjes of te weinig sfeer?
Dan heb je nog de diverse reinigingsproducten. Er wordt je een afschuwelijk smerige badkamer voorgeschoteld, of een kookplaat met aangekleefde bruine resten en dan helpt het wondermiddel. Ik ken geen enkele huisvrouw(man) die het zover laat komen, mijne heren van de reclame.
Wanneer doet de raad voor de reclame hier iets aan?

ALS ZE DIE NU EENS BIJ ONTWIKKELINGSHULP GINGEN HALEN

De uitgaven voor medische verzorging en behandeling van de personen die verblijven in de zestig opvangcentra voor asielzoekers die beheerd of betaald worden door de federale overheid gaan pijlsnel omhoog. Ze stegen van 15,5 miljoen euro in 2008 tot 21 miljoen in 2010. Dat staat te lezen in De Standaard en Het Nieuwsblad.

Iedere week, winter en zomer, lente en herfst, bezoek ik de kruidtuin aan de Antwerpse Leopoldstraat. Trouwens, op dit ogenblik loopt er een soort quiz over de tulp - waar er nu 120 soorten van te bekijken zijn, lekker meegenomen. De tuin staat met de lente in volle glorie en dan komt men tot de vaststelling dat ze op het stadhuis niet eens weten wat die kruidtuin wel waard is. Eerst halveert men het personeel en nu gaan ze ook toegeven aan het grote kapitaal. Achteraan, naast de cactusserre, ligt de prairietuin - ooit internationaal bekroond, je komt er langs een klein (openstaand) deurtje. In het midden ervan is er een geklasseerde zonnewijzer, maar wat kan dat de mensen van het stadhuis schelen, want die zal moeten verdwijnen omdat daar een klein straatje wordt gepland. Op dat straatje zal aan de linkerzijde het gebouw worden omgezet in flats (appartementen zoals ze zeggen) de achterkant zal worden ingenomen door winkels, Zara en Dries van Nooten en anderen zullen dan uitkijken op wat ik vermoed de Lange Gasthuisstraat (maar ik ben geen architect). Zijn ze op het stadhuis nu helemaal gek geworden, of is het nog een laatste stomme stoot die ze aanvangen, vooraleer ze er met hun botten afvliegen!!! In ieder geval zijn ze na een nacht al teruggekomen op hun besluit om 's nachts de tuin open te houden, de vernielzuchtigen hadden er al uitgebreid gebruik van gemaakt. Ik zie de tijd nog komen dat ik in mei geen kikkers meer hoor kwaken in de kruidtuin, want de verantwoordelijken wisten niet eens dat er ook vissen zaten. Ik zie de tijd nog komen dat de mensen zullen zeggen: hier was ooit de kruidtuin, maar die is opgeofferd aan het groot kapitaal.
Wie begint er met een petitie?