Misdaadauteurs halen in sommige gevallen hun inspiratie wel eens uit misdaadfilms, die op hun beurt dan weer als oorsprong een misdaadverhaal hebben, dus een voortdurende cirkel is hier niet ver weg.
Wat het meest opvalt aan die misdaadfilms is dat het einde meestal erg pessimistisch is. Het einde van ‘Double Idemnity’ is bijvoorbeeld erg droevig, maar is dan weer optimistisch als je sommige andere films bekijkt waarin iedereen die je een beetje leerde kennen het tijdelijke met het eeuwige verwisselt, ofwel met lege handen blijft staan.
En dan is er nog op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. In ‘Criss Cross’ (met Burt Lancaster en Yvonne De Carlo) bijvoorbeeld, daagt Dan Duryea op exact het meest verkeerde ogenblik van alle ogenblikken op. En wat te zeggen van ‘The Killers’, ‘The Killing’, ‘Asphalt Jungle’, ‘Doa’ en ‘Gun Crazy’? In
‘The Lady From Shanghai’ heb je het aan het eind het vuurgevecht
in de spiegeldoolhof, in ‘Niagara’ (met Marilyn Monroe en Joseph Cotton) is haast iedereen dood aan het eind (moet je ‘Hamlet’ ook tot het genre rekenen, iedereen sterft toch aan het eind?), en dan heb je het voorbeeld van film noir met de diverse versies van ‘The Postman Always Rings Twice’.
‘High Sierra’ is dan wel geen noir, maar zelden heb je zo’n droevig einde gezien, dat geldt ook voor ‘The Treasure of the Sierra Madre’, allemaal uiteraard in de hand gewerkt door Humphrey Bogart, die nooit zo grimmig was. En is ‘In a Lonely Place’ een noir? Hoewel de ene moord in de film niet wordt getoond, is dit triest verhaal met Humphrey Bogart als scenarist met woedeuitbarstingen die een gedoemde relatie heeft met de mooie buurvrouw volgens mij wel in de noir categorie onder te brengen. En dan is er die andere ‘Bogie’ film ‘Dark Passage’, waarin Agnes Moorehead van spijt uit het raam springt. De film werd opgenomen in San Francisco en als je voorbij het flatgebouw rijdt waar de opnamen plaatshadden, zie je wanneer je naar boven kijkt een silhouet van Humphrey Bogart achter een raam. De eigenaars hebben duidelijk een groot gevoel voor humor.
Wat denk je van ‘The Innocents’ (met Deborah Kerr in deze versie van ‘The Turn of the Screw), het is een spookverhaal met noir elementen en ook ‘The Haunting’ (met Julie Harris en Claire Bloom!!!) heeft een einde dat het woord pessimisme een nieuwe betekenis geeft. En wat te zeggen over ‘Out of the Past’ met Robert Mitchum, waarin Mitchum zijn eigen rechter is. Kun je ‘Duel in the Sun’ als een noir beschouwen, misschien niet, maar het einde was wel degelijk droevig. Zeker niet te vergeten is ‘Touch of Evil’, ‘The City that Never Sleeps’ en wanneer je Veronica Lake in de rolverdeling tegenkomt is het haast zeker dat het om een noir film gaat.