![]() |
| De Affiche |
Voorgaande verscheen in de Nieuwe Gazet van Vrijdag 10, Zaterdag 11 en zondag 12 november 1978 en de naam die daar onder stond was Piet Sterckx.
Is er na 35 jaar iets veranderd? Het antwoord daarop is neen. Is de boekenbeurs veranderd? Ja. 35 jaar geleden was er geen onderscheid tussen de diverse standen, want alles werd opgebouwd door de inrichters zelf, met hetzelfde materiaal voor iedereen. Vandaag worden er grote mastodonten van uitgeverijen met lichtjes kleinere stands genoteerd, terwijl er enkele kleinere uitgeverijen dan weer totaal uit hun voegen lijken gegroeid en weer andere met de inrichting van hun stand, plots van de middeleeuwen in de moderne tijd zijn aangekomen. Voor wie het vak niet helemaal volgt zijn er nieuwe uitgeverijen die hun gezicht aan het grote publiek tonen.
Deze voormiddag was het de beurt aan KNACK om het podium te betreden, met de uitreiking van de Hercule Poirotprijs, die eigenlijk prijzen zijn. De eerste, de oeuvreprijs ging naar Aster Berhof (93) die deze ochtend nog door de knieën was gegaan en dus niet aanwezig kon zijn. Dan werd de publieksprijs bekend gemaakt, hiervoor kon men een maand lang stemmen op de KNACK-website, die ging naar Als alles duister wordt van de 43-jarige Hilde Vandermeeren, de met vele prijzen overladen kinder- en jeugdboekenauteur. Vandermeeren heeft zich duidelijk een publiek opgebouwd in de loop van haar schrijversjaren en dit zal er zeker hebben toe bijgedragen dat ze in deze populariteitspoll (wat een publieksprijs in se is) torenhoog uitstak boven de vier andere (mannelijke) kandidaten. Hierna volgde een gesprek met de vijf kandidaten voor de hoofdprijs en verschillende van hen hielden een pleidooi voor de door Vlamingen geschreven misdaadromans (alle genres dus). Rudy Soetewey haalde uit naar die uitgevers die de grote Amerikaanse markt afschuimen en veel minderwaardige thrillers op de markt brengen. Toen werd de Hercule Poirotprijs bekend gemaakt, het werd Bavo D'Hooge met Santa Monica, een erg goed geschreven misdaadroman die zich - net als zijn vorige vijf titels- helemaal in Amerika afspeelt en alle gelijkenissen vertoont met het werk van de Amerikaanse pulpfiction schrijvers William P. McGivern (The Big Heat) en David Goodis (Dark Passage - verfilmd met Humphrey Bogart/Down There - verfilmd als Tirez sur le pianiste/Of Missing Persons - verfilmd als Section des disparus/The Moon in the Gutter - verfilmd als La Lune dan le Caniveau). Ook het omslag van het boek deed erg aan de Amerikaanse pulpromans van de jaren vijftig denken. Tot zover het pleidooi voor de Vlaamse thriller. Ik zit te wachten op de nieuwe Patrick Conrad die er schijnt aan te komen in het voorjaar van 2014, om weer eens echt te kunnen genieten.












