Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

dinsdag 29 september 2015

DE GESCHIEDENIS HERHAALT ZICH


Vele jaren geleden was er een grap die ging als volgt:
Croetsjov verklaart de oorlog aan Mao. De eerste dag geven zich een miljoen Chinezen over, de tweede dag twee miljoen, de derde dag drie miljoen, de vierde dag vier miljoen, de vijfde dag vijf miljoen. Dan belt Mao de brave Croetsjov en vraagt: "Ben je het nog niet moe?"
Dat is wat Poetin op dit ogenblik doet. Hij steunt tegen beter weten in Assad, totdat wij niet meer weten waar we al die vluchtelingen moeten steken. Hiermee heeft hij bereikt dat we niet meer over de Krim en Oekraïne praten. Wat zegt men weer over kleine ventjes?

maandag 28 september 2015

IN HET JUISTE PERSPECTIEF GEZIEN


Minstens 15.000 op solidariteitsmars voor vluchtelingen


Als het er om gaat 35% van het kiesvolk weg te cijferen, merkt de politiek correcte Augiasstal altijd op dat er 65% van de bevolking niet voor N-VA heeft gestemd.

 

In dezelfde sfeer blijvende: "minstens" 11.185.000 Belgen nemen niet deel aan een solidariteitsmars voor vluchtelingen.
 
 

zaterdag 26 september 2015

DE SMAAK VAN BEUKENNOOTJES



Soetkin SoeThoudt

26 september 1969 - 17 APRIL 2013

 

Herinnering

Het is als het beeld van een afgezonderde wolk
jouw wazige vorm
van bescheiden afmetingen.
Het als een droom in een zwoele wind en het licht
kalm en veraf
traag en verstrengeld.
Zoals nu kom je naar me toe, zoals een zucht,
                                          zoals een schaduw
zoals een lichtstraal op een beslagen glas.
Je komt, je komt, je komt zonder het te willen
herinnering
herinnering met geopende armen.

Saeid Hooshangi (Iran 1966-)

VERTALING Germain Droogenbroodt

Je was drie dagen dood toen ik je terugzag. Je zweefde door de slaapkamer waarvan de gordijnen steeds wat licht doorlaten. Je zweefde van het raam naar de deur. Ik kon me niet weerhouden om het licht aan te knippen en toen was je verdwenen. Vanaf die dag blijf ik mijn ogen stijf gesloten houden in de slaapkamer en als ik ze bij toeval toch eens open, zie ik niet alleen jou, maar een heel gezelschap.
Ben je inderdaad niet alleen daar? Ben je niet eenzaam zoals je hier dikwijls was? Ik hoor het je nog zeggen: “Ik heb niet zelf gekozen om alleen te blijven!”
Je poezen maken het goed, maar dat zul je wel weten, in ieder geval, Alex verzorgt ze goed. Je hondje zal ook wel goed terechtgekomen zijn, dat vermoed ik althans, het is bij iemand die in het dierenasiel werkt.
Weet je, sinds je er niet meer bent, heb ik de gedachte ontwikkeld dat we allemaal tijdreizigers zijn en dat we steeds hetzelfde leven opnieuw leiden (lijden). Dat maakt dat je ons, Nadine en ik, waarschijnlijk opnieuw zult ontmoeten en dat je met je zorgen opnieuw kunt aankloppen bij tante Eveline, die vorige november vertrok en waarschijnlijk ergens anders een oud nieuw leven is begonnen. (We hebben haar as uitgestrooid van op het staketsel in Oostende op 17 september.) Je zult Nic van Bruggen opnieuw ontmoeten en hij zal weerom een T-shirt meebrengen uit de grootste zaak voor balletgerief in New York. In NY zul je Jeanne opnieuw ontmoeten. En hoe is het met je schoolvriendin Eunice? Ben je die al tegengekomen? Ze vertrok enkele maanden na jou op tijdreis.
Weet je, er komen nieuwe afleveringen van Doctor Who, de tijdreiziger bij uitstek die we samen bekeken en als het te spannend werd, kroop je op mijn schoot en verborg je hoofd in mijn oksel. De Doctor werd toen gespeeld door Tom Baker (Doctor van 1974 tot 1981). Toen waren het de Daleks, de Cybermen, de Zygons waarmee hij de strijd aanbond, en kwam de Doctor terecht op Zeta Minor, Planet of Evil, waar materie en antimaterie elkaar ontmoeten. Ik ben er zeker van dat we bijna alle 173 afleveringen met Tom Baker samen hebben bekeken. Laatst zag ik nog een oudje, de Doctor komt bij Vincent van Gogh terecht in Vincent and the Doctor en die was zo mooi dat me de tranen in de ogen sprongen. Op 22 september ging de nieuwe serie van start op de BBC.
Ben je de Man in Black al tegengekomen? Misschien zingt hij wel iets voor jou uit zijn The Great American Songbook? Ik zal vandaag de cd Blue Moon Swamp draaien en vooral ‘110 in the Shade’ waar Nadine en jij zo van hielden/houden. Misschien is Lemmy er ook wel bij, die heb ik uit jouw erfenis bewaard.
Nadine en ik missen je nog alle dagen, want iedere dag is er wel een woord, een zin, een gebeurtenis die ons aan jou herinnert. Maar ook mensen, Arno bijvoorbeeld. Trouwens, is Dirk-Jan daar ook? Dirk-Jan, de welopgevoede jonge man die een groots leven voor zich had, maar het niet mocht leven. Zijn tijdreizen zullen altijd van korte duur blijven, veel korter dan die van jou die 43 werd (en vandaag dus 46 zou geworden zijn). Is Michel Oukhow daar ook? Je kunt hem deze keer misschien in eigen naam bedanken voor zijn tussenkomst op het lyceum, toen je besloot je punk te blijven kleden en dat niet in goede aarde viel bij de directie. Oh ja, ik heb enkele weken geleden nog met Fred Bervoets gepraat, de Fred waarvan je het liefst een groot doek wilde. Natuurlijk zie ik Adriaan regelmatig en dan kom je ook weer ter sprake. Vorig jaar hadden we daar jouw herdenking (ik ben er zeker van dat je toekeek en er zeker enkele mensen miste die je haast hun hele leven lang had geholpen, dit terzijde) en tegelijk kwam je dichtbundel uit. Spijtig dat je dit niet meer kon meemaken, maar je zou je gedichten waarschijnlijk niet publicatierijp hebben gevonden.
Nu ik de laatste tijd lange wandelingen maak (minstens 10.000 stappen) om mijn suiker onder controle te houden, kom ik uiteraard langs diverse plaatsen die herinneringen oproepen. Bijvoorbeeld het gebouw aan de overkant van de school in de Londenstraat, waar vroeger de strafdeling huisde, de gelegenheid in de Breydelstraat waar je ooit solliciteerde om in een cabine te dansen, maar waar men je borstjes te klein vond. Noem een straat en er is een herinnering. Onze gezamenlijke bezoeken aan het Museum voor Schone Kunsten, dat binnenkort terug opengaat. Ieder plaatje of afbeelding van een schilderij van Rubens brengt herinneringen aan jouw bezetenheid met hem. Misschien kom je wel Lambert Jagenau tegen, die je ooit zei “ je moet je haar anders dragen”, wat je enkele dagen later ook deed op zijn begrafenis, waar je heel wat traantjes liet. Maar ook Lambert is een tijdreiziger. Als je daar in de put moest zitten, zoek dan John Riedijk eens op (een vriend van Nadine en mij) die zal je er wel doorheen helpen, hij was de liefste man die Nadine en ik ooit hebben gekend. We zijn naar zijn zielloos lichaam gaan kijken en dat heeft ons zo geschokt dat we jouw omhulling niet meer wilden zien. Jouw herinnering zal altijd die van een levende Soetkin zijn.
Weet je, ik heb van vele dingen spijt, maar het meest nog van het feit dat ik jou nooit de smaak van beukennootjes heb leren kennen.
 

vrijdag 25 september 2015

THIS WAS THE WEEK THAT WAS


19 September
De Grote Stroboer wordt uitgereikt aan Frank-Ivo van Damme (2/9/1932). De prijs is bedoeld om een verdienstelijke Merksemnaar te belonen.
Ik dacht laat ik er maar naartoe gaan, Frank en Joke zullen het graag zien, en op zo een leeftijd heb je al veel vrienden verloren.
Vergissing!!! De talrijke opkomst in het districthuis van Merksem sprak me tegen.
Oh ja, de grote stroboer verwijst naar vroeger dagen, toen de Antwerpenaren nog lieve woordjes over hadden voor hun directe buren: in Wilrijk waren het geitenkoppen, in Hoboken waren het strontboeren en in Merksem dus Stroboeren, wat in deze prijs dus werd omgezet tot een geuzennaam.

20 September
Mijn klokje tikt verder. 76. Wat valt er verder nog te zeggen?

23 September
Even zeggen dat het Jom Kipoer is, grote verzoendag, geen betere dag had gekozen kunnen worden om de tentoonstelling ON THE JOB FOR VICTORY: Amerikaanse oorlogsaffiches uit de Eerste Wereldoorlog te openen in het Letterenhuis.
55 affiches die als beeld de boodschap moeten overbrengen. 55 affiches waarop nauwelijks tekst, moesten het Amerikaanse volk (dat nog - zoals in de rest van de wereld - in hoge mate analfabeet was) aanzetten om geld te geven aan de arme Europeanen (lees: België) te helpen.
Het in de fik steken van de universitaire bibliotheek van Leuven deed zelfs de meeste analfabeten pijn, ze voelden het aan alsof er voor hen geen kansen meer waren om te leren. Plots kwam men in Amerika de meisjesnaam Louvain tegen en werden schepen te water gelaten met Louvain op hun boeg.
Brian Gregory Dick, cultureel attaché bij de Amerikaanse ambassade te Brussel, nam ons in een voortreffelijk Nederlands (waarop vele Antwerpenaars jaloers mogen zijn) mee doorheen een brok geschiedenis over de Eerste Wereldoorlog zoals die in Amerika en door zijn familie was beleefd.
De Antwerpse schepen van cultuur, Philip Heylen, haakte in op de brand van de Leuvense bibliotheek en sprak over de barbaarse vernietiging van werelderfgoed waartegen in deze dagen niet eens wordt opgetreden.
Tickets 5/3 €, zoek het zelf maar uit, en daarvoor krijg je nog een gidsje van 38 pagina's cadeau.

FLASH AND BANG



               

Introduction by Short Fiction Mystery Society President

Jan Christensen

 

Herschel Cozine: The Perfect Crime

Bobbi A. Chukran: Conflagration

Su Kopil: Murder on Elm Street

Pam De Voe: Fireworks (From Judge Wu’s Ming Dynasty Case Files)

Laurie Stevens: The Bag Lady

Tim Wohlforth: Sierra Noir

Suzanne Berube Rorhus: Thor’s Breath

Sandra Murphy: Arthur

Julie Tollefson: Fractured Memories

O’Neil De Noux: Don’t Let the Cop in the House

John M. Floyd: Rosie’s Choice

JoAnne Lucas: Don’t Be Cruel

Andrew MacRae: A Simple Job

Judy Penz Sheluk: Beautiful Killer

Albert Tucher: The Fruit of Thy Loins

Earl Staggs: The Raymond Chandler Con

Barb Goffman: The Wrong Girl

BV Lawson: Silent Measures

Walter Soethoudt: A Day like No Other

ABOUT THIS LAST STORY I GOT THIS COMMENT:

Wow…this story was GORGEOUS. Absolutely beautiful, and I’d love to include it in Flash and Bang.

Publication date: October 8, 2015

woensdag 23 september 2015

KIRIPI KATEMBO




De lancering van het fotoboek  Transit - RDC van Kiripi Katembo vindt plaats op donderdag 8 oktober 2015 om 20u. De boekvoorstelling wordt gevolgd door een debat met specialisten in fotografie en architectuur  die Kiripi goed hebben gekend. Zij zullen reflecteren over zijn werk en een uitgebreidere discussie wijden aan de uitdagingen en troeven van de hedendaagse Afrikaanse stad.

Panelleden: Jean Bofane (Congolees schrijver), Filip De Boek (hoogleraar antropologie KULeuven), Kristien Geenen (postdoctoraal onderzoeker Ugent), Tristan Guilloux (architect-stedenbouwkundige, Lyon).
Moderator: Johan Lagae (Ugent).

 
Inschrijven verplicht voor 1/10/2015


 
De drietalige editie (Frans, Nederlands en Engels) van het fotoboek Transit - RDC van Kiripi Katembo is voor € 29 te koop. Dat kan in het kantoor van Africalia in Brussel of door een mail te sturen naar audrey.brisack@africalia.be  en dan sturen ze het u met de post.

 

zaterdag 19 september 2015

CORRESPONDENTIE



 
De èchte vluchtelingen zitten in Jordanië en Libanon. Wat naar hier komt, en niet tevreden is met de veiligheid van Turkije maar per se om een of andere reden tot in Duitsland of Groot-Brittannië wil geraken, is heel iets anders. Politiek correct, en laf, Europa zet de deur open voor toekomstige moordenaars en terroristen. 

In de jaren 30 van vorige eeuw schreven drie Britse journalisten het boekje Guilty men, waarin ze de geruststellende politiek van Groot-Brittannië veroordeelden en de schuldigen voor de komende ramp aanwezen. De drie journalisten schreven het boekje (ik heb het hier liggen; het is iets van niks) onder de collectieve schuilnaam "Cato". De term "politiek correct" was nog niet uitgevonden, maar de vernietigende werking van deze debiele denk- en werkwijze was toen even groot als nu. Het was not done om te zeggen dat nazi-Duitsland een groot gevaar was, met alle gevolgen van dien.

Helaas hebben we tegenwoordig zelfs geen journalisten meer om een 21ste-eeuwse Guilty men te schrijven. We hebben nog slechts slaafse, onbekwame kopiisten. In Vlaanderen bestaat er niet één deugdelijk persorgaan - ook zij die zichzelf hebben uitgeroepen tot kwaliteitskrant zijn minderwaardig als het op objectieve informatie aankomt - en in GB beginnen de rode sympathieën van de BBC en The Guardian stilaan werkelijk lachwekkend te worden.

Jim Hacker, meesterlijk vertolkt door Paul Eddington in Yes, Minister, had in het begin van de jaren 80 al perfect door hoe de (Britse) pers functioneerde:

"Don't tell me about the press. I know exactly who reads the papers. The Daily Mirror is read by people who think they run the country; The Guardian is read by people who think they ought to run the country; The Times is read by the people who actually do run the country; the Daily Mail is read by the wives of the people who run the country; the Financial Times is read by people who own the country; the Morning Star is read by people who think the country ought to be run by another country, and the Daily Telegraph is read by people who think it is."

zondag 13 september 2015

CORRESPONDENTEN DIE MEE LEZEN


https://www.washingtonpost.com/world/leftist-jeremy-corbyn-elected-leader-of-britains-labour-party/2015/09/12/abbee19e-5678-11e5-9f54-1ea23f6e02f3_story.html?wpisrc=al_alert-COMBO-world%252Bnation

Er bestaat inderdaad een groteske ongelijkheid, te weten die tussen enerzijds de mensen die de welvaart creëren door hard te werken en anderzijds zij die de welvaart opsouperen - de parasieten die de volgelingen zijn van Kameraad Corbyn - zonder er een bijdrage aan te leveren. Men kan slechts hopen dat Labour geen verkiezingen wint, de eerstvolgende jaren. Maar dat zou wel eens dik kunnen tegenvallen want het aantal parasieten groeit met de dag, en ze hebben helaas allemaal stemrecht.

***


De essentie van het socialisme, van links, in een notendop: altijd paraat om te profiteren van het werk van anderen.

donderdag 10 september 2015

JAPANSE CINEMA IN AMSTERDAM



MŪBII JAPAN – 90 jaar Japanse cinema

The Story of Floating Weeds
EYE presenteert dit najaar een programma over de geschiedenis van de Japanse film, van 1926 tot nu. Naast klassiekers van grote namen als Yasujirō Ozu en Akira Kurosawa is er aandacht voor het  werk van de in Nederland nog onbekende regisseur Mikio Naruse, in de vorm van een symposium en het programmaonderdeel ‘Tragische liefdes in de Japanse film’. Het programma brengt verder nieuwe restauraties van Japanse klassiekers en live events rond Japanse films en kunstenaars. Hirokazu Kore-eda, een van de belangrijkste Japanse filmmakers van dit moment, is met zijn nieuwste film Our Little Sister (Umimachi Diary) en een special rond zijn werk een van de hoofdgasten van het programma.

MŪBII JAPAN – 90 jaar Japanse cinema , 25 september t/m december 2015 in EYE, IJpromenade 1, Amsterdam, eyefilm.nl/japan

Sinds de jaren dertig van de vorige eeuw geldt de Japanse cinema als  een van de belangrijkste filmculturen van de wereldcinema, met beroemde makers als  Yasujirō Ozu en Akira Kurosawa als boegbeelden. Kurosawa’s misdaadvertelling Rashomon markeerde in 1950 de doorbraak van de Japanse film in het Westen en beïnvloedde op zijn beurt weer tal van filmmakers, van Sergio Leone tot George Lucas.

De reikwijdte van de Japanse cinema is echter groter dan de lijst geconsacreerde grote namen; daarbuiten valt nog veel te ontdekken, zoals bijvoorbeeld het werk van de in Nederland nog onbekende filmmaker Mikio Naruse (1905-1969). Diens intense melodrama’s – met als belangrijkste muze actrice Hideko Takamine – spiegelen de veranderende positie van de vrouw in het naoorlogse Japan, dat tussen 1945 en 1952 werd bezet door de geallieerden onder leiding van de Amerikanen.

Tragische liefde
Het hoofdprogramma ‘Tragische Liefdes in de Japanse Film’ omvat onder andere Naruses belangrijkste film Floating Clouds (1955). Ook is werk van latere, door Naruse beïnvloedde regisseurs te zien onder wie Kijū Yoshida, Shinji Sōmai en Hirokazu Kore-eda. Van tijdgenoten Kenji Mizoguchi en Keisuke Kinoshita, meesters van het melodrama, zijn ook films opgenomen.
 
Het thema tragische liefde leent zich eveneens voor de vertoning van relatief onbekende films van de grootmeesters  Yasujirō Ozu en Akira Kurosawa; zelden wordt hun werk vanuit een romantisch perspectief bekeken.

Opening

MŪBII JAPAN – ‘mūbii’ is de fonetische aanpassing (‘Jap-lish’) van het Engelse movie – opent vrijdag 25 september (20.00) met de voorstelling Floating Clouds (1955) van Mikio Naruse, in aanwezigheid van  internationale gasten.

 
Van collegereeks tot premières

Collegereeks

Gedurende acht maandagavonden organiseert EYE in samenwerking met Universiteit Leiden en curator Dick Stegewerns een collegereeks over de geschiedenis van de  Japanse film, vanaf de vroegste stille films (1926) tot aan hedendaagse Japanse arthouseproducties. Na afloop van de colleges volgen filmvertoningen, een doorsnede van het MŪBII JAPAN-programma.



 
Premières

Nieuwe Japanse films beleven hun (Nederlandse) première. Op 1 oktober brengt Lumière Journey to the Shore van Kiyoshi Kurosawa uit in De FilmHallen (later in EYE). Our Little Sister, de nieuwe film van Hirokazu Kore-eda, gaat in december uit in EYE, vergezeld van vroegere Kore-eda-titels uit de EYE-collectie. Lumière brengt een dvd-box uit met vijf films van Ozu, waaronder Tokyo Story ( Tōkyō monogatari, 1953).

Symposium

EYE, Universiteit Leiden en curator Dick Stegewerns (Universiteit van Oslo) organiseren van 24 t/m 25 september een internationaal symposium rond het werk van Mikio Naruse.
De bijeenkomst voor de vakwereld vormt de springplank voor een Engelstalige publicatie en het door Europa reizend Naruse-retrospectief (januari 2017 in EYE).

 Restauraties
MŪBII JAPAN bestrijkt negentig jaar Japanse filmgeschiedenis, van 1926 tot nu, met de nadruk op de jaren vijftig. De klassiekers, restauraties en recente films zijn afkomstig uit onder meer de EYE-collectie en de Japan Foundation in Tokio. De restauraties van Ran (Akira Kurosawa, 1985) en Naked Youth (Nagisa Ōshima, 1960) zijn voor het eerst in Nederland te zien.

 
Specials
De reeksen EYE on Art, Cinema Concert en Film NL zijn opgenomen in MŪBII JAPAN. EYE on Art brengt een programma rond de Japanse experimentele filmmaker Takashi Itō  (curator Julian Ross); ook is er een optreden van pianiste Tomoko Kawamukai bij projecties van films uit de EYE-collectie (samenwerking Muziekgebouw). In Film NL is filmmaker

Peter Delpeut te gast bij de vertoning van zijn film Felice…Felice…(1998).

Voor Cinema Concert komt de Japanse benshi (filmexplicateur) Ichirō Kataoka speciaal naar EYE; hij treedt op bij Ozu’s stille film A Story of Floating Weeds (Ukikusa monogatari, 1934). Het Pangea Stringquartet begeleidt de avantgarde klassieker A Page of Madness (Kurutta ippeji, 1926).
 
 
MŪBII JAPAN wordt mede mogelijk gemaakt dankzij The Japan Foundation (Tokyo), Dick Stegewerns, Universiteit Leiden en de Isaac Ailion Foundation (Leiden).


VAN CORRESPONDENTEN



Remember, remember, the 11th of September
 








Why does the left...?

http://blogs.spectator.co.uk/coffeehouse/2015/09/why-does-the-left-care-more-about-muslims-than-jews/#disqus_thread



woensdag 9 september 2015

NIEUWE UITGEVERIJ



 
 

Bij
UITGEVERIJ
DE AMPUTATIE
verschijnen enkel boeken die door Rome en Mekka zijn goedgekeurd.


Wij verwachten uw inzendingen.

maandag 7 september 2015

BEDENKINGEN VAN EEN CORRESPONDENT


***


 
Sommige mensen hadden ze beter verzopen bij hun geboorte. Zoals bijvoorbeeld de politici die dit soort praktijken mogelijk maken, waarschijnlijk op kosten van de gemeenschap trouwens.
Don't mess with mother nature. Als overtuigde lesbienne of homo kan je geen kinderen maken, zo simpel is dat. Het is al erg genoeg dat ze ze kunnen adopteren. Is het je al opgevallen dat lesbiennes altijd meisjes adopteren en homokoppels jongetjes? Moet het Centrum voor Gelijke Kansen daar geen zaak van maken?

***


 
Hoezo "suspended"...? Op staande voet buitengooien, die handel. Laat ze stewardess gaan spelen voor Suadia of zoiets. 
(In de tijd dat die onnozelaars, Saudia bedoel ik, het Williams F Team sponsorden, was het de coureurs verboden champagne te drinken op het podium.

 
***


Overgenomen uit HLN
Kijk eens aan. Ze geven het zelf toe (al foefelen ze met de hoeveelheden).... Het zijn slechts de politiek correcte debieletjes die niet doorhebben dat de grenzen dicht moeten en die "vluchtelingen" retour aan afzender, tot de laatste man, vrouw en kind.

Ik vraag me af of de politiek correcte brigade later terecht zal moeten staan voor land- of cultuurverraad. Het zal wel niet. Ze zullen, met de hun eigen slachtoffermentaliteit, wel weer de eersten zijn om hun kazak te draaien.

***


 

Uitgerust met camera's en selfiestokken... Het zijn vluchtelingen die hun prioriteiten stellen, dat is zeker.
Een beetje zoals de hongerige Thalysschutter: volgens zijn advocate geen geld voor eten. Maar wel voor een Kalashnikov en zevenhonderd rounds munitie... 
Maar goed. Eerste deel van de missie volbracht: in Europa! Volgende deel van de missie: keet schoppen. Daarna: wie weet... 
Ze hebben ook de volgende generatie herrieschoppers, profiteurs, terroristen al bij. Dat scheelt een slok op een borrel.

***


Moslims (M/V) hebben echt de intelligentie van een telefoonpaal. Een probleem waar ook de meeste politici mee kampen. En veel van de onnozelaars die hier in Vlaanderen voor journalist moeten doorgaan.

Enzovoort…enzovoort… Wat een leven!

 

donderdag 3 september 2015


Inderdaad, een verschrikkelijke foto, maar wat is er aan voorafgegaan? In het land waar het kind woont heerst er burgeroorlog, dus gaat men op stap. Naar Turkije dan maar. Turkije is er niet gelukkig mee en stuurt de vrouw en haar kinderen samen met een hele rist anderen de zee op. Zij wassen hun handen in moslimse onschuld.
Wat is er echter onderweg gebeurd? Heeft het kind de mannen op het schamel vaartuig op de zenuwen gewerkt en hebben die dan besloten om het zo maar overboord te gooien? Heeft de moeder niet goed opgelet? Is het kind al spelend te water geraakt? Was het kind een waaghals en heeft het op de rand van het vaartuig gespeeld, dat ondanks de herhaalde vermaningen van de moeder, maar is toch te water geraakt en hebben de anderen besloten om het kind dan maar achter te laten, na een vergeefse speurtocht?
We zullen het nooit weten, maar inderdaad het is een verschrikkelijke foto.

***
 
 
 
De meest gecontesteerde cartoon van Canary Pete werd van het scherm van Het Belang van Limburg gehaald. Er zijn zelfs pipo's die een klacht hebben ingediend bij het CENTRUM (de organisatie die ervoor zorgt dat mensen ruzie blijven maken) omdat de tekening racistisch zou zijn. Trouwens dat kind doet enkel maar na wat hij op televisie heeft gezien en daar is het heel wat bloediger en gaat het om mensen.
Is het omdat een clown de islam (onderwerping) heeft uitgeroepen tot  'godsdienst' dat men die niet mag beledigen. Sinds wanneer is dat? De tekening heeft helemaal niets met racisme te maken. Ze heeft alles te maken met onverdraagzaamheid en ik zeg niet van welke kant die komt, wie het schoentje past trekke het aan. In ieder geval werd de vrijheid van meningsuiting voor de zoveelste keer door moslimbroeders gefnuikt.