Christian David Rom, of C.D. Rom zoals hij zichzelf soms
noemde, is dood. Op zijn tocht door het leven van 21 oktober 1943 tot 29 april
2016, was hij inderdaad die cd -rom waarop onnoemlijk veel informatie was
verzameld.
Ik kende de jonge Rom als een linkse activist waarmee
ik het niet altijd eens was. Ik kende de Rom op middelbare leeftijd toen hij
plots het protestantisme ontdekte en zelfs studeerde voor predikant. Ik kende
de Rom toen die mij trachtte te overtuigen om mij aan te sluiten bij de Loge,
wat mij een rijkdom aan lectuur over de vrijmetselarij opleverde, maar
uiteindelijk liet besluiten dat ik mij ook in dat hokje niet zou thuis voelen,
na het afwerpen van iedere vorm van godsdienst, hoewel de grote architect mij
wel iets zei.
Ik kende Rom toen hij een Israƫlitisch vlaggetje naast
zijn deurbel plakte en mij beleefd vroeg om hem op de sjabbat niet te storen. Alles
wel bekeken, zal het wel geen toeval zijn dat hij wordt begraven op vrijdag de
dertiende.
Ik kende Rom die antiquariaten en kringwinkels
afschuimde naar weer een literaire ontdekking aan een goed prijsje.
Ik kende Rom die mij auteurs leerde kennen als Aharon
Appelfeld (Het tijdperk der
wonderen/Bloemen der duisternis), Hans Keilson (Het leven gaat verder), Sjolem Alejchem, de auteur van Tevye, the Milkman dat later Fiddler on the Roof werd en die ons soms
liet verzuchten: “If I were a rich man!”. Ik leerde van Rom dat Isaac Bashevis Singer
nog een broer had, Israel
Joshua Singer, en zelfs een eveneens schrijvende zus Hinde Esther Singer
Kreytman die het pseudoniem Esther Kreitman gebruikte. Van deze laatste gaf hij
me zelfs een boek cadeau: “Heb ik gevonden in een kringloopwinkel,” zei hij
daarbij.
Tijdens onze gesprekken, maandelijks of om de zes
weken, kwamen al onze literaire voorkeuren aan bod en soms, wanneer hij het
weer eens over de Franse literatuur had, moest ik afhaken, maar luisterde
gretig en met spijt in het hart dat ik mijn Frans nooit heb verzorgd. Maar
Simenon had ik dan wel weer gelezen, in het Nederlands natuurlijk, en we waren
het eens dat hij een groot auteur was met een mensenkennis als geen ander.
Ik zal Chris missen, weer een makker die ik op mijn
dagelijkse wandelingen door de stad, nooit meer kan bezoeken. De vrienden
worden schaars om me heen. Maar gelukkig zijn er nog zij die een zes voor hun
leeftijd hebben, hoewel…
Dag Chris.
Walter