ONTBOEZEMINGEN

 

Mijn Hemd Allemachtig is geboren in een Turks gezin met elf kinderen, in het toepasselijk genaamd gehucht ’t Kalf (Sint-Gilles-Waas). Pa Allemachtig kwam eind jaren zestig naar België en had in 1974 genoeg gespaard om mevrouw Allemachtig te laten overkomen. Mevrouw werd dan al vlug moeder en stond voor jaren in de schietbarak.

Op haar zesentwintigste richtte Allemachtig een afdeling van Agalev op. Agalev, vaak Anders Gaan Leven genoemd (in werkelijkheid: anders gaan Arbeiden, Leven en vrijen), was het troetelkind van ene pater jezuïet, en die orde wordt zeer dikwijls beschuldigd van alle zonden der wereld. Allemachtig was gemakkelijk te strikken na een middelbare schoolopleiding aan de Onze-Lieve-Vrouw-Presentatie. Ik vermoed dat ze pater Versteylen zag als een nieuwe Jezus.

Dus ze ging Anders leven en sloeg zowaar groen uit, Kermit had er niets tegen in te brengen. Haar stevig ellebogenwerk bezorgde haar al snel enkele hogere posities, wat haar in Turkije nooit gelukt zou zijn, kijk maar naar de nederig naar haar man opkijkende mevrouw Erdogan.

Deze mevrouw Allemachtig (1976) slaagde erin te beweren dat ze de nazivlag op het Antwerpse stadhuis had zien wapperen, ja, wel allemachtig wat een baarlijke nonsens. Misschien is ze in het diepste van haar dromen wel lid van het Vlaams Belang (die dat zelfs niet durven dromen).
Wel, de Israëlische vlag blijft hangen, omdat de meerderheid van de Antwerpenaren nog altijd genoeg gezond verstand hebben.

ANTWERPEN?

 

VIVA BOEMMA PATATE MET SAUCISSE

 

Daniel Dewar is Engelsman van geboorte - een verre, verre grootvader met dezelfde naam zou ooit het hoofd van de Schotse kerk geweest zijn. Zijn kompaan Grégory Gicquel is dan weer in Frankrijk geboren. Samen maken ze kunst. Dat ze daarbij de Zwitser Jean Tinguely een beetje achterna lopen is opnieuw een beetje jammer, want er zit helemaal geen beweging in wat zij maken.  Het tweetal kreeg de Marcel Duchamp-prijs 2012 en hun werk is dan meer in die richting te zoeken. Meer Marcel

Duchamp, je weet wel, die Marcel die het kunstwerk Fountain maakte, wat niet meer was dan een urinoir, maar dan genummerd, wat onmiddellijk verwijst naar de kleine oplage.

Als je je werk de naam Granieten rots met courgette, naaimachine en loafer met kwastjes meegeeft is dat op zichzelf een beetje met de ballen van de opdrachtgevers spelen, incluis de  goegemeente die er dagelijks moet naar kijken.

Dat alles is uitgehouwen in een "roze" granieten rots. Zeg nu, heb je ooit een roze courgette gezien? Trouwens lijkt die courgette meer op een saucisse.

Ondanks het feit dat Paul van Ostaijen nooit in de buurt woonde, wordt er dus verwezen naar zijn overheerlijke gedicht, waarschijnlijk ingefluisterd, maar wat wil je met twee artiesten die in Parijs wonen en bijna als hofleverancier van de Brusselse hoofdstad kunnen worden beschouwd. De naaimachine – al is ze roze - is van ons:

III Huldegedicht aan Singer Slinger Singer Naaimasjien   Hoort Hoort Floris Jespers heeft een Singernaaimasjien gekocht   Die loafer is een duur woord voor een lage schoen, ook wel instapper genoemd. Wie zo rond tien uur in de ochtend naar AH of Delhaize gaat, hoort het klappen van de instappers van de ronde Noord- en Zuid-Afrikaanse vrouwen. Heeft het beeld een zinnebeeldige betekenis of is het gewoon dada? Dada is hetgeen de politie tegen de Seefhoek heeft gezegd, het is hier zoals in Brussel, moord en doodslag, maar het  politiekantoor is niet eens permanent bevolkt Of dit beeld ook maar iets voor de lokale economie zal betekenen, weet ik niet, maar als je enkele straten verder loopt en op het Sint-Jansplein belandt zie je daar het beeld van Panamarenko, een kunstenaar van bij ons, van Antwerpen de hoofdstad van Vlaanderen. Suggestie voor een volgend beeld, vraag Mateo Dineen en Johan Potma van Zozoville, kun je nog eens lachen. Ondertussen blijf ik een spotnaam zoeken voor de roze granieten rots.

 

PUNT