een aanrader van sint-patrick

 

DEN TONY

 

7 februari 1941 – 8 maart 2026

TONY ROMBOUTS

Dichter, Kunstenaar, Uitgever

Den Tony met wie ik en anderen zoveel meemaakten en gretig naar zijn verhalen luisterden. Want vertellen kon hij! Zo was er die keer dat hij vanaf zijn kantoor aan de Grote Markt onze gehaaide dochter Soetkin langs een rij aanschuivende mensen voor concerttickets trucjes zag uithalen, door iedere keer een bekende in de rij aan te spreken, zodat ze aan het eind bijna vooraan stond.

Zo was er zijn verhaal dat hij de zoveelste keer door de Antwerpse politie werd tegengehouden om de enige reden dat hij altijd met een hoed liep en zich erg dandy kleedde. Deze keer echter moest hij plaatsnemen in de combi en reden ze met hem naar het andere kant van de stad. Daar wilden ze hem achterlaten, maar dat was zonder de waard gerekend. Stadsambtenaar Tony stond erop dat ze hem terugbrachten naar de plaats waar ze hem oppikten. Het heeft veel voeten in de aarde gehad, maar hij haalde zijn gelijk.

En er is die nacht dat ik samen met Tony op stap was en een laatste café bezochten. Daar zaten heel wat sluimerende en slapende mannen achter een halflege of lege pint. Tony liep langs de tafeltjes en rammelde met de platte handen de slapers wakker, die bijna allemaal een nieuw drankje bestelden, wat hem een dankbare blik van de waard opleverde.

Nu was Tony ook niet bang van alcohol en dat in de vorm van whisky Cutty Sark. Ik zie hem nog zitten aan de toog van de VECU. Hij had wat veel van het goede gehad en had zijn hoofd op de toog gelegd en was aan het dutten. Niemand viel hem lastig, ze wisten immers dat het dutje van korte duur was. En ja, hij opende de ogen, dronk het restje whisky op en bestelde een nieuwe.

En dan was er die keer dat ik samen met Tony op de Antwerpse Grote Markt belandde om 9 uur in de morgen, na een boekvoorstelling van een boek van Saint-Rémy. Een caféterras was al geopend en we legden ons resterende geld bij elkaar en bestelden een laatste glas. In onze mistige toestand hadden we niet bemerkt dat er een finish was van een rally van oldtimers, wat ons tot de vraag leidde of wij plotseling tijdreizigers waren geworden. Daaruit werden we echter gewekt toen Nadine, mijn echtgenote, plotseling opdaagde en mij de volle laag gaf.

Daarnaast was Den Tony natuurlijk een dichter en Iris, zijn dochter heeft dat duidelijk gemaakt door het plaatsen van een prachtig gedicht op zijn doodsbrief:

Ik,

die niet meer ben,

maar toch als ik hier zit,

ben hier niet,

zit hier niet.

 

Ik vlieg,

vrij als een vogel

in het niet.

 

En niemand,

maar dan ook niemand,

die het ziet.

PEUKEN!

 

VAN HOREN ZEGGEN

Wat doet een mens wanneer hij vermoedt dat zijn naam ergens voorkomt in een namenregister? In mijn geval kan ik mezelf terugvinden op pagina 460 van het 918 blz. tellende boek Hugo Schiltz: Homme hors catégorie. Daar staat: “Walter Soethoudt, uitgever van onder meer poëzie, softporno en kinderboeken, en in de jaren 80 ook van Schiltz boeken.” Wat is dit? Is het een poging om Hugo een veeg uit de pan te geven? Softporno? Neen verdomme, harde porno voor die tijd! Je kan auteur Van De Casteele toch niet verdenken van het feit dat hij eigenlijk niks op heeft met zijn onderwerp. Eric gaat opnieuw de mist in met, ik citeer: “Legendarisch waren de wilde feestjes aan het begin van de zomer met halfnaakte danseressen…” wat uit de mond komt van Henri-Floris Jespers die meerdere malen journalisten bij de neus nam en de onwaarschijnlijkste verhalen voor waarheid kon vertellen.

Ik kan het weten, want ik was vanaf het begin lid van VECU. Als er al eens iets naakt te zien was, dan was dat de blote kont van HFJ, die hij graag liet zien wanneer hij zat was. Als je Van De Casteele zou vertellen dat ‘Ik ben zo eenzaam zonder jou’ over een homofiele liefde gaat, zou hij dat waarschijnlijk ook geloven.

Tja, van horen zeggen kan ik boeken vullen! 

Homme hors catégorie

 

Het moet een hele opdracht geweest zijn voor Jan Vanriet (1948) om aanwezig te zijn bij de voorstelling in het Antwerps provinciehuis van het boek Hugo Schiltz Homme hors catégorie van de hand van Erik Van de Casteele (Uitgave Ertsberg, 928 blz, 49,95 €).

Jan is namelijk de ontwerper en tekenaar van het omslag (geen gelijkenis met bijgaande foto) en kreeg een bedankje van Karl Drabbe, uitgever bij Ertsberg.

Net voor de hapjes en drankjes kon Jan zich onopgemerkt laten verdwijnen. Wie Jan kent, weet dat hij een grondige hekel heeft aan al wat naar Vlaamse Beweging ruikt. Tussen haakjes “hij moet wel geschrokken zijn toen bekend werd dat zijn vriend Hugo Claus ook aangebrand was”.

De hele reutemeteut interesseerde hem geen barst en zeker niet de hele Vlaemsche bende die de zaal vulde. Waren de ouderen onder hen (Schiltz was van 1927) ook lid geweest van de Nationaal Socialistische Jeugd Vlaanderen tijdens WO II? Wie het weet, zegge het.

Nu terug naar Jan de communist, belgicist en unitarist, die zijn hele leven de doctrines die hem thuis waren ingeprent heeft nageleefd en die de Belgische socialisten doetjes vond.

In ieder geval werd met dit boek en zijn omslag een hamer en sikkel- en een Belgische vlag over de kist van Hugo gelegd.

Onder de aanwezigen Willy Claes en Jan Peumans (ooit een Amadees!).

Misschien was het om dit alles dat er geen Schiltzen aanwezig waren.