Ieder jaar wanneer mijn vrouw en ik vakantie houden, stapelen we de te lezen boeken in de auto of sluiten ze in onze koffers, en dikwijls, erg dikwijls, zitten daar dan wel enkele titels bij die ongelezen terugkomen. Dit jaar waren dat de laatste twee aangeschafte boeken 'De herfst zal schitterend zijn' van Jan Siebelink (20ste druk) - wees eerlijk, toch leuk om te lezen bij 27 graden Celsius - en 'Paravion' van Hafid Bouazza. De eerste sprak me helemaal niet aan, vond ik eender saai, de tweede is een taal- en ideeënbad dat je niet in je luie strandstoel kan en mag lezen. Dorothy Parker's 'De kleine uurtjes' ging voor de tweede maal mee en bleef op de erg goed vertaalde gedichten na (vertaling Ivo de Wijs) weer eens ongelezen.Even wisselen naar Sue Grafton's 'P staat voor pijngrens' waarin Kinsey Millhone haar zoveelste raadsel oplost, maar ook niet haar sterkste verhaal. Dan over naar 'Mijn Max' van Marc Andries. Het verhaal van Charlotte, dochter van koning Leopold I van België, en haar man Maximiliaan van Oostenrijk. Een vlotte semi-biografische roman die leest als een trein. Gelukkig maar, dan zie je de soms wel gebrekkige redactie niet die op het boek gebeurde. Gedurende de 315 pagina's en de net niet 35 jaren van zijn leven, komen we 3 x de zin 'hij was op een paar weken tijd tien jaar ouder geworden' tegen, toch minstens 20 zetfouten (ik heb ze niet erg aandachtig geteld, je bent met vakantie of niet) en enkele taalfouten langs (aan!) de andere kant, oké ik stop maar, het moet je niet beletten het boek te lezen!
'De grote afrekening' een thriller van George Pelecanos op het slechtst
e papier dat ik in jaren zag, is een stevige roman, maar ik heb betere Pelecanossen gelezen. Een lekkere verrassing was Paul Jacobs met 'De rode badkuip'. Een erudiete misdaadroman, die lezers van Colin Wilson en Hubert Lampo - en dat zijn er velen al geven ze het niet altijd toe - in verrukking kan brengen en met een einde dat je glimlachend het boek laat toeslaan. Robert Goddard schreef 'Een schuldig huis' en ik betaalde er 5 euro voor, nog te veel voor deze saaie, langdradige zogenaamde thriller. Haast even erg is 'Vrienden' van Rudy Soetewey. Hij doet Agatha Christie's 'A mysterious affair at Styles' nog eens over. Ik heb altijd gedacht dat Christie afgestemd was op lezers vanaf 12 jaar en zo behandelt Soetewey ons ook. Het haast ongeloofwaardige einde zet de lezer voor schut, want het klopt aan geen kanten.
e papier dat ik in jaren zag, is een stevige roman, maar ik heb betere Pelecanossen gelezen. Een lekkere verrassing was Paul Jacobs met 'De rode badkuip'. Een erudiete misdaadroman, die lezers van Colin Wilson en Hubert Lampo - en dat zijn er velen al geven ze het niet altijd toe - in verrukking kan brengen en met een einde dat je glimlachend het boek laat toeslaan. Robert Goddard schreef 'Een schuldig huis' en ik betaalde er 5 euro voor, nog te veel voor deze saaie, langdradige zogenaamde thriller. Haast even erg is 'Vrienden' van Rudy Soetewey. Hij doet Agatha Christie's 'A mysterious affair at Styles' nog eens over. Ik heb altijd gedacht dat Christie afgestemd was op lezers vanaf 12 jaar en zo behandelt Soetewey ons ook. Het haast ongeloofwaardige einde zet de lezer voor schut, want het klopt aan geen kanten.Uit hoofde van mijn beroep als literair agent las ik ook nog Harry Verbeeck's 'Het varkentje van Mohammed - of hoe word ik snel en zonder moeite profeet, in drie stappen', een hilarische vertelling over de varkensboer Mohammed uit de gordel van geel zand, waar de bewoners Maral-Tuli zijn. Of ik er een uitgever voor vind, is dan weer een ander paar mouwen.



