Lukas De Vos is zowat de slimste mens die ik ken, maar ik ken veel mensen die slimmer zijn dan ik. Naast zijn werk voor ons aller VRT (zijn manier van het nieuws en het weerbericht lezen is soms opmerkelijk), schrijft hij voor maritieme bladen, pleegt hij filmkritiek en schrijft over films en acteurs en actrices, doet hij inleidingen ter gelegenheid van het verschijnen van boeken van zijn vrienden en kennissen, werkt hij her en der mee aan blogs van vrienden, schrijft hij over thrillers en is jurylid van de Hercule Poirotprijs. En bij dit alles vreest hij de polemiek niet. Wanneer hij dit alles doet is voor iedereen een raadsel, want voor meer dan de helft van zijn leven was (en is) hij onderweg. En al deze teksten bundelt hij dan later tot boeken. In Iets meer naar het Oosten heeft hij het over de Aziatische landen, in Doek schrijft hij over film, Schoften, schavuiten en Schoeljes is dan weer een aanzet tot een geschiedenis van de Vlaamse misdaadroman, in Verbrande schrijvers gaat hij op zoek naar de culturele collaboratie in Vlaanderen 1933-1953, over de Arkprijs voor het Vrije Woord (waar hij in de jury zetelt) verscheen Buiten het bereik van Farisese handen: 60 jaar Arkprijs van het Vrije Woord, Lukas (we jijen en jouwen) was ook een van de eerste universiteitsdocenten die zich op de Trivialliteratur wierp. Hij bracht de Vlaamse sciencefiction in beeld en richtte de aandacht op het stripverhaal.
In zijn achtenveertigste boek Land! Land! (Uitgeverij ASP) loopt hij langs zijn eigen sporen in de Noord-Atlantische driehoek. En hij maakt het de recensent gemakkelijk wanneer hij schrijft: De strijd tegen die diepe angst (omdat de zeeën hun geheimen nooit echt prijsgeven), dat is wat de noordelijke beschaving aandraagt. In zijn verhalen van uitdaging en ongeloof, onredelijke verwachtingen en boerse koppigheid, herkennen we veel van wat ook de Vlaamse ziel beroert. In een haast politiek stuk heeft hij het over de claims die Amerika, Rusland, Zweden (en de Europese Unie) op de Noordpool laten gelden, met Canada aan het hoofd, dat zijn territoriale wateren wil uitbreiden tot waar de anderen geen rechten meer kunnen laten gelden. Olie is daar de oorzaak van, ondertussen kun je vernemen dat de West-Europese pijpleidingen dubbel zo veilig zijn als de Russische, en dat Canada de Eskimo's die ze vele jaren verwaarloosden, nu als menselijk schild gebruikt. Tussenin keldert hij de Titanic (de film) en vertelt hij dat de Engelse poolreiziger Shackelton de Polaris overneemt van de Belgische poolreiziger de Gerlache en het schip omdoopt tot de vermaarde Endurance. In IJsland doet iedereen het met iedereen, volgens Lukas, zuipen de vrouwen als droogzwierders, kijven als kakatoes en schrijven als Nobelprijswinnaars. In een essay over het werk van Vlaming Claude van de Berge (ik herinner me dat zijn vroegere uitgeefster positieve leesrapporten liet schrijven om haar baas te overtuigen dat hij waard was om te worden uitgegeven) schrijft hij over de rücksichtslose verkenning van de duistere kolken en stortzeeën die de noordelijke vaarwegen verraderlijk maken, terwijl hij even later in de mengvorm van interview en essay het heeft over Arnaldur Indridason, de IJslandse thrillerauteur.
En dan ben ik nog niet in de helft!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten