NIELSKE! NIELSKE! NIELSKE!

Niels startte zondag zoals hij altijd start als hij goed is. Achter hem reden enkele buitenlanders en enkele Vlamingen die het vertikten de achtervolging op Niels in te zetten totdat ze alle buitenlanders hadden losgereden. Dat erkende Niels ook in de Laatste Show. Nu doet zijn manager een beetje gek, heeft hij de centen misschien nodig? In ieder geval komen er kwade dagen aan voor Nielske, boegeroep is daar het minste van, maar ik ben er haast zeker van dat zijn regenboogtrui hem geen geluk zal brengen, want er zal toevallig voor hem worden gevallen, er zal... ik moet er niet aan denken, maar om een koers te winnen zal hij waarschijnlijk nog een jaartje moeten wachten. Ik herinner me een ander wereldkampioenschap waar iemand de gedoodverfde winnaar klopte in de sprint en voor de rest van het jaar beter thuis had kunnen blijven. Misschien is het aan de andere zes om een tegenzet te doen, "waar Nielske aan het vertrek is komen wij niet". Eens zien hoelang zijn manager op het prijzengeld blijft zitten.

POËZIE WORDT NOG WEL GELEZEN MAAR TWEEDEHANDS GEKOCHT

JAN CAMPERT

Gisteren zat ik bij mijn vriend Christian David Rom - C.D.ROM dus - en het gesprek kwam op poëzie. Nu is Chris bijna de helft van zijn leven boekhandelaar geweest, meer dan de helft lezer en koper van boeken, maar de laatste jaren (pensioen) doet hij wat betreft boeken aan recycling. "Wat je allemaal kunt vinden, man, je weet niet wat je ziet!" In de Oxfam winkel voor tweedehands boeken vindt de poëzie goed aftrek, evenals bij de verkopers van antiquarische boeken en de kringloopwinkels. Je vindt er Slauerhoff, Achterberg, Burssens, Campert, Gezelle, Gorter, Kloos, Du Perron, Roland Holst en natuurlijk ook de hedendaagse dichters. Het verschil echter is de prijs, je betaalt enkele euro's. Ligt daar misschien de wortel van de poëzieziekte, is poëzie gewoon te duur? Je betaalt al snel 12.50 € voor een bundeltje van 48 pagina's, waar ongeveer 40 gedichten in staan. Neem nu de bundel van de veelgelezen en meermaals bekroonde Menno Wigman "Zwart als kaviaar", 49 pagina's, prijs bij Bol.com 19.95, gewicht 72gr, ik weet niet wat kaviaar kost, maar de bundel lijkt me in ieder geval even duur per gram. Natuurlijk is er de economische wet hoe kleiner de oplage hoe duurder een boek wordt, maar als de uitgever nu eens een groter risico neemt en gewoon de oplage verhoogt zodat de prijs lager kan worden gehouden, de poëzie zou er in ieder geval bij gebaat zijn.

ROKEN?

Als de anti-tabaksliga zijn zin krijgt dan zou het wel eens kunnen dat je in een huurhuis, huurflat enz niet meer mag roken. Ja, ja, we hebben een hele tijd moeten wachten op de afschaffing van de bordjes 'Défendu aux Nord-Africains', voor wanneer zijn er de bordjes 'Défendu aux Fumeurs', dan kan het Centrum voor Gelijke kansen en Racisme bestrijding zich een nieuwe taak toemeten, want ook dit is discriminatie. Nog een tip voor de woordenboekenmakers, haal de woordjes tabak (voormalig geneesmiddel, nu genotsmiddel) en roken ook maar uit jullie kolommen, alsook cocaïne (opwekkend middel), wiet (eig. onkruid), heroïne (genotsmiddel), masturberen (daar wordt je blind van!) want je zou alzo jonge te ontvankelijke geesten op het verkeerde pad kunnen brengen.

MORGEN GEDICHTENDAG ZONDER GEDICHT?

Zonder dichter?
vrijdagochtend, 06.12 uur


Toen ik daarstraks wakker werd,
bedacht ik: dat jij zonder dichter zit.
Zonder minnaar, tot daar aan toe,
maar een vrouw als jij zonder dichter:
dat is toch godgeklaagd!

Zeg nu zelf: hoe kan je zonder mij
de ochtend lyrisch uit je ogen wrijven
en elke dag opnieuw het stilleven
van een betoverende vrouw verzinnen?
Wie zal beamen dat schoonheid
jou op het lijf geschreven is,
met je heupen uit palissander,
die hun jaarringen niet verraden?
Zeg nu zelf: alleen een dergelijke dichter
laat lippen de vleugels van vlinders zijn
en schrijft dat woorden fladderen,
als witte duiven
uit de hemel van jouw mond.


Toen ik daarstraks wakker werd,
bedacht ik:
hoe kan jij zonder mij
door mij gekust worden,
wanneer ik mijn vingers ontknoop
en je streel
met de rafels van nevel?


Zeg nu zelf:
wie kan er voorzichtiger van je houden
dan een dichter?





Uit ‘Dag- en nachtboek van een dichter’, Marc Pairon,
publicatie in voorbereiding.

TOMORROW HOLOCAUST DAY: INTERNATIONAL HOLOCAUST POSTER COMPETITION

A winning poster
by
Veronica Novakova

Veronica Novakova, a designer from the Czech Republic, chose to deal with the theme of children in the Holocaust. Her work portrays a traditional childhood punishment, recognizable and relatable to many people from their own childhood. Traditionally, to correct a child’s errant behavior, an adult will force the “naughty” child to write his misdeed over and over again, until he “learns his lesson.”
In this case, the misdeed is written by a child who is forced to denounce his friendship with a Jewish friend. Under anti-Jewish legislation adopted in Germany and other countries, Jews were ostracized from all spheres of daily life. The everyday contact they once enjoyed with their friends and neighbors became forbidden, turning Jews into pariahs. These restrictive laws were created by adults to enforce their own anti-semitic ideology. Children, in their innocence, could neither understand the ideology nor the hatred behind these laws which were forced on them from the adult world; for children, these laws meant that a beloved playmate inexplicably became untouchable, forbidden, and lost to them. Worse still, trying to maintain that friendship resulted in punishment. Veronica addresses the effect this enforced hatred takes on an innocent child in her poster. She shows us a punishment list in which a child is forced to denounce his friendship again and again. Beyond the hurtful words, the true feelings of the heartbroken writer are revealed in a very touching way – the list is splattered and blurred by tears.
(Source: The International School for Holocaust Studies).

APRÈS MARC PAIRON - MORGEN GEDICHTENDAG

De cijfers door boek.be prijsgegeven over de boekenverkoop in Vlaanderen in 2011 zijn alarmerend met de 1% stijging, terwijl de gemiddelde prijs van een boek met 2,8% is gestegen. Dramatischer is echter de daling van de poëzieverkoop. Op vijf jaar tijd is de omzet bijna gehalveerd. In 2011 is de omzet gedaald met 22,6%, gedichtendag ten spijt, Herman de Coninckprijs voor poëzie ten spijt, stadsdichters ten spijt. Nu worden er allerlei initiatieven uitgedokterd om de ziekte kunstmatig te genezen. Maar moeten we het niet in de eerste plaats bij de poëzie zelf gaan zoeken en bij de bevorderaars ervan. Wie ooit op deze blog mijn stuk "Een lang stuk over poëzie" las (26/10/2010) - met 2.356 hits tot nu het meest gelezen stuk - weet waar de poëzie aan lijdt. Als ik gisteravond Matthijs van Nieuwkerk aan Nico Dijkshoorn hoor vragen: Is Toon Hermans poëzie? en die daar volmondig op hoor antwoorden: Ja! dan zie je waar de poëzie bezig is in coma te raken. De poëzie zal uiteindelijk overlijden aan onverstaanbaarheid.
In Vlaanderen hadden we in 2009 en 2010 (nog lichtjes) Marc Pairon om de boel wat op te vrolijken, maar omdat Pairon zich nu met andere dingen bezighoudt zullen de cijfers nog meer dalen. Bernard Dewulf, Peter Holvoet-Hansen en Antwerpen Boekenstad ten spijt.

TOT ALTIJD

Gisteren de première gezien van TOT ALTIJD de nieuwste film van Nic Balthazar. Je zult er al wel over hebben gehoord, misschien wel tot in den treure, maar dat is niet erg, er kan niet genoeg over worden gesproken. Wel mijn Antwerpse ziel wil hem een Oscar zien winnen en daarbovenop nog alle andere filmprijzen die er maar zijn. Een moedige film, die ook de ziel van mijn nochtans nuchtere Westvlaamse echtgenote tot in het diepste raakte. GA DAT ZIEN GA DAT ZIEN GA DAT ZIEN!

EEN AMATEURISTISCH EN INFERIEUR FANZINE

Toen ik op 21 december 2011 een mail ontving van het Toneelfonds J. Janssens welke mij uitnodigde voor de proclamatie van de 1ste John Vermeulen Prijskamp voor het korte spannende verhaal per donderdag 12 januari 2012, was dat het eerste wat ik over deze prijskamp (prijsvraag zou beter zijn geweest) hoorde. De prijsvraag was uitgeschreven door ‘Serial Thriller: Tijdschrift voor misdaadliteratuur’ (zo staat het inderdaad op het omslag, binnenin staat dan weer voor en over) . Wat al wijst op de slordigheid die er wordt gehanteerd bij deze fanzine, want meer kun je dit ‘tijdschrift’ niet noemen, en de connotatie inferieur en amateuristisch is hier dan ook van toepassing. Een periodiek dus, maar nergens is de frequentie waarmee het verschijnt vermeld. Verschijnt het dus wanneer er genoeg geld in kas is om de drukker te betalen? Nu is het een publiek geheim dat de hoofdredactie in handen is van Danny De Laet en dat het daarom niet wordt vermeld, want hij heeft zich in de loop der jaren zoveel vijanden gemaakt dat niemand hem nog serieus neemt als mens. Over zijn teksten is de algemene opinie iets welwillender. Danny heeft heel wat scheldnamen klaar voor zijn vakbroeders en andere mensen, waaruit hun domheid moet blijken en zijn superioriteit: klootzak, stomme trut, stuk onbenul zijn er enkele van. Ik kon hem nog omzeilen bij het binnenkomen – ik behoor ook tot een categorie maar ik weet er de naam niet van, maar zal hem wel vernemen na publicatie van dit stuk - maar Mieke de Loof, bekroond met de Hercule Poirotprijs en de Diamanten Kogel, ligt bij Danny De Laet blijkbaar in het vakje domme trutten, want zo begroette hij haar en verdween dan van de scène zonder boe nog ba, zijn redactieleden aan hun lot overlatend, die zich later op de avond allemaal bij de aanwezigen gingen verontschuldigen voor het verdwijnen van hun Grote Leider. Een van lafheid getuigende daad, want hij durfde (en kon) zich blijkbaar niet verantwoorden voor de verschrikkelijk negatieve besprekingen die hij uit rancune aan haar had gewijd. (Uitleg zou ons te ver leiden). Nu het opgekomen publiek bekijken: Mieke de Loof dus en echtgenoot René, twee prijswinnaars, een vertegenwoordigde prijswinnaar, vijf of zes redactieleden (over enkele verder iets meer), Frank Van Dijck die een verhaal inzond en schrijver Paul Jacobs (die veel te laat kwam), iedereen al dan niet in gezelschap. Erg magertjes dus, maar begrijpelijk als niemand er ook maar iets van weet. Daarnaast waren er ook nog enkele mensen die gekomen waren voor de werkelijke held van de avond: John Vermeulen, waarvan twee nieuwe boeken te koop werden aangeboden – postuum omdat hij ongeneeslijk ziek en consequent tot het einde in 2009 uit het leven stapte. De thriller, die het begin van een nieuwe serie had moeten worden, ‘Kolonels en diamanten’ en het autobiografisch geïnspireerd verhaal ‘Homo Solus’.
De zichzelf thrillerauteur noemende Hubert Van Lier nam dan maar de honneurs waar om te wijzen op de nieuwe titels en de winnaars van de prijsvraag bekend te maken. (Vermits er geen persmap was blijf ik je de namen schuldig). Naast hem stond redactielid Dirk Biddeloo enkel te glimlachen en de prijzen uit te reiken, hij is auteur van enkele mislukte romans waar hij van beweert dat ze ironisch zijn. De prijzen waren drie zakken met boeken, thrillers en misdaadromans uiteraard. Vervolgens ging een ander redactielid rond met de drankjes: Willy Van Damme, gepensioneerd historicus en auteur van het mooi uitgegeven ‘Het geheim van Plantyn’ waar ik hier niets over ga zeggen, zoek dat zelf maar uit.
Ik denk dat dit de 1ste en laatste John Vermeulen Prijs is geweest en ik ben er niet rouwig om, de Serial Thriller is Johns naam niet waardig.

VAN WIE ZIJN DE TEKSTEN?

(illustratie Tholen W.B.- 1860/1931)

De Stichting Lezen (Vlaanderen) zond ons haar Nieuwjaarswensen 2012 in de vorm van een mooi vormgegeven (Kris Demey) affiche, met illustraties van Paul Verrept en met teksten over lezen. En het zijn deze teksten die vragen oproepen. Nergens wordt de auteur vermeld, zodat deze blijkbaar zijn/haar auteursrecht vrijgeeft, of zijn de teksten gebloemleesde citaten uit het werk van een of diverse auteurs? Iemand heeft zijn/haar werk niet goed gedaan...