vrijdagochtend, 06.12 uur
Toen ik daarstraks wakker werd,
bedacht ik: dat jij zonder dichter zit.
Zonder minnaar, tot daar aan toe,
maar een vrouw als jij zonder dichter:
dat is toch godgeklaagd!
Zeg nu zelf: hoe kan je zonder mij
de ochtend lyrisch uit je ogen wrijven
en elke dag opnieuw het stilleven
van een betoverende vrouw verzinnen?
Wie zal beamen dat schoonheid
jou op het lijf geschreven is,
met je heupen uit palissander,
die hun jaarringen niet verraden?
Zeg nu zelf: alleen een dergelijke dichter
laat lippen de vleugels van vlinders zijn
en schrijft dat woorden fladderen,
als witte duiven
uit de hemel van jouw mond.
Toen ik daarstraks wakker werd,
bedacht ik:
hoe kan jij zonder mij
door mij gekust worden,
wanneer ik mijn vingers ontknoop
en je streel
met de rafels van nevel?
Zeg nu zelf:
wie kan er voorzichtiger van je houden
dan een dichter?
Uit ‘Dag- en nachtboek van een dichter’, Marc Pairon,
publicatie in voorbereiding.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten