EEN FIJNE DAME



CRUMLIN LODGE EN DE ATLANTISCHE OCEAAN

Twee Duitse toeristen schreven over hun 1.000 kilometer lange tocht door Ierland o.a. de volgende tekst: ‘Of course we cannot close the day without mentioning Fanore. You will have problems to find the little village on the map. But if you enter it between the arid-rocky Burren and the blue Atlantic you can see far away some tiny cottages. All of that is Fanore. We have also to mention our wonderful Landlady Anna Towler who provided for a 2-days accomodation in the Crumlin Lodge and for an excellent dinner on the second day, briefly before midnight as we came back from a Burren-tour. It wasn't quite easy to say Good Bye to the comfortably house only a hop skip from Atlantic, but we still had to do.’

En dat was geen woord te veel gezegd. Iedere keer dat Nadine en ik in Crumlin Lodge logeerden en dat soms in erg moeilijke dagen voor Nadine, werden we vergast op de Engelse/Ierse gastvrijheid van Anna, die net zo mooi het Engelse ‘Love’ kon zeggen als Brenda Blethyn in de tv-serie ‘Vera’.

Fanore betekende naar vrienden gaan, naar de roze kamer die uitkeek op de Atlantische Oceaan, naar onze Nederlandse vriend, Willem Verhulst, die maar één keer op bezoek moest gaan naar Fanore om er verliefd op te worden, naar de Vlaming Peter Goossens – Peter the painter - en zijn Australische Roshan, die geen enkel werk schuwt. We denken ook aan Peter Holvoet-Hansen – Peter the Poet – en Noëlla Elpers en hun dochter waarmee we heerlijke dagen sleten. En we denken ook aan de muziek, aan de Cliffs of Moher, aan Doolin waar een uithangbord je vertelt dat het de laatste pub voor America is, aan Galway waar onze vriend Ken Bruen vandaan komt.

Ierland, we zouden er zeker nog eens teruggaan, we zouden zeker nog eens naar Anna Towler gaan, maar vandaag kregen we het bericht dat Anna – die mijn leeftijd had - er niet meer is, dat Anna woensdag wordt begraven. Eén ding kun je alvast zeggen: Anna heeft geleefd en dat is altijd een troost.