VAN EEN CORRESPONDENT

Spreker is regisseur Jan Verheyen:

"Wij leven in een heel merkwaardig land. In andere landen zijn kunstenaars per definitie critici van het regime. In dit land worden ze zo gepamperd dat ze zich ertegen aanschurken. Het is net zoals in de middeleeuwen, toen de vorsten kunstenaars betaalden voor fijne muurschilderingen of voor amusement tijdens het diner. Kunstenaars zijn soms echte narren, en onze huidige generatie is daar geen uitzondering op. Wellicht doen ze dat onder het motto: better the devil you know than the devil you don't know. De N-VA is een bedreiging voor het regime, ergo de N-VA is een bedreiging voor het status-quo waarin de kunstwereld zich goed kan vinden. Ik sta soms met verbazing naar dat conformisme te kijken."

Hoe vreemd dat dit de volgende titel genereert:

Jan Verheyen: 'De N-VA is een bedreiging voor het regime'

Factueel klopt het natuurlijk, maar intellectueel is het niet bepaald eerlijk. Kennelijk zijn alle middelen goed om het NVA nog eens "een bedreiging" te kunnen noemen. Een bedreiging van wàt precies, dat heeft geen enkel belang. "Bedreiging"... Dat klinkt goed, zo kort voor de verkiezingen. 

 Wat Verheyen eigenlijk zegt, is dat de NVA een zegen zou zijn, want met de NVA zou het (mogelijk...) eindelijk afgelopen kunnen zijn met het profitariaat in de kunstwereld. Ongeveer diametraal het tegenovergestelde van wat de titel suggereert, met andere woorden. 

Het kan aan mijn perceptie liggen, maar dit doet mij enigszins denken aan Harry Truman, na WOII president van de VS. Ook Harry had het, zoals de NVA, verkorven bij de pers. Wat hem monkelend deed opmerken: "Als een van die inktkoelies mij op een ochtend over de Potomac zou zien lopen, zou hij als titel gebruiken DE PRESIDENT KAN NIET ZWEMMEN".

Op 'De Getekende Reep', een stripforum dat verder absoluut te mijden is, wordt Jan al vergeleken met Leni Riefenstahl. 

 
Dat is een beetje overdreven, vind ik, Verheyen vergelijken met een filmregisseur...