HET BOEKENANTIQUARIAAT AAN DE WOLSTRAAT

Chris Ceustermans

Ik ontmoette Chris Ceustermans voor de eerste keer in het begin van de maand juni van dit jaar. Hij was naar ik later begreep een niet zo toevallige bezoeker van het antiquariaat van Leon Lemahieu, gelegen aan de Wolstraat recht tegenover boekhandel De Groene Waterman. Ik ga bij Leon af en toe verpozing zoeken en ook wanneer ik op zoek ben naar iets onvindbaars (en dat is niet het geluk).
In het gesprek dat ontstond vertelde Chris me dat hij een bewonderaar was van mijn boek Uitgevers komen in de hemel en hij vertelde erbij dat zijn eerste roman De boekhandelaar ging

verschijnen bij Manteau. Tja, dat was het dan zeker. Neen, enkele dagen later werd ik by mail uitgenodigd om de voorstelling van zijn boek bij te wonen op 12 juni om 20 uur in De Groene Waterman. Ik maakte een notitie in mijn agenda, maar beschouwde ze niet als dwingend, misschien had ik op die dag wel iets beters te doen. Maar 12 juni was er geen fluit op de buis (behalve dan de fluit van de Japanse scheidsrechter die een niet-strafschop floot in het voordeel van Brazilië) en Nadine (mijn wederhelft) wilde graag nog wat doorwerken, dus richting Wolstraat. Eerst even binnen bij Leon, die op dit uur nog open was (later begreep ik dus dat hij de boekhandelaar van de titel was), en trof daar Chris samen met een deel van zijn vrienden, vrienden die zich daar blijkbaar gemakkelijker voelden dan in de 15de eeuwse kelder aan de overkant. Zoals later bleek hadden ze gelijk, want hoe mooi de muziek van Django en de Hot Club de France ook was, eigenlijk verstoorde ze de mogelijkheid tot een gesprek.
Dan was het de beurt aan de uitgeefster die met een spiekbriefje werkte om Chris voor te stellen (wat niet nodig was, want de meeste aanwezigen kenden Chris waarschijnlijk beter dan zijzelf). Chris gaat de scène op die door de muzikanten wordt verlaten, gevolgd door columnist Jean-Paul Mulders die hem gaat interviewen, maar daarvoor althans voor de eerste twintig minuten geen kans krijgt, want Chris heeft zoveel randinformatie te

vertellen. Dan maar weer een streepje muziek.
Nu is het de beurt aan Jean-Paul. In het interview ontplooit zich langzaam de 'sleutelroman' en wordt er gepraat over de dingen die voorbij zijn, de diepere laag van de roman, de sfeer, over wijkontwikkeling en stadsvernieuwing en de confrontatie met het afbreken van stedelijk erfgoed, over het beperkte aantal plaatsen en personages die in de roman voorkomen die hem erg geschikt maken voor een theaterstuk, over karakterieel conservatisme, over Leonski (de boekhandelaar) een personage zo uit het leven geplukt, over Jean-Marie Hertmans (in het werkelijke leven J.M. Berckmans), over de achteloos rondgestrooide diepzinnigheden en nog veel meer.
En dan moet ik het boek nog lezen.