RAYMOND CHANDLER KREEG EEN GEDENKPLAAT IN UPPER NORWOOD

RAYMOND CHANDLER KREEG EEN GEDENKPLAAT IN UPPER NORWOOD

 

 

 De schepper van de hard-boiled L.A. detective Philip Marlowe leefde in een groene Londense voorstad toen hij studeerde aan het Dulwich College.

Je moet door de niet zo gevaarlijke straten van Dulwich en Upper Norwood lopen om de nieuwe blauwe aanwijzing van de English Heritage te vinden die verwijst naar een beroemde vroegere bewoner van deze Zuid-Londense buitenwijk, Raymond Chandler, die wel eens “the 10-minute egg of the world of hard-boiled detectives” wordt genoemd.

Maar alles heeft te maken met de naam. De verfrommelde, katterige

nobele privédetective had eruit moeten zien, zoals Chandler schreef in Farewell, My Lovely “about as inconspicuous as a tarantula on a slice of angel food” in het Edwardiaanse Norwood. Hij werd Marlowe gedoopt naar de afdeling die hij volgde aan zijn oude school, Dulwich College.

De auteur huisde ooit wel op meer Chandlerachtige plaatsen zoals daar zijn: het vijfsterren hotel The Connaught in het Londense Mayfair, of het fijnste luxueuze hotel The Ritz in Piccadilly, Londen. De herdenkingsplaat werd onthuld aan een huis in Auckland Road, Upper Norwood, een Victoriaanse villa waar CHandler woonde van 1900 tot 1905, toen hij studeerde aan het college om zich voor te bereiden op zijn examen voor ambtenaar.

Zijn biograaf, Tom Williams, zei dat de connectie een verrassing voor velen was. Volgens hem leek Chandler een echte Californian te zijn, hoewel hij werd geboren in Chicago en opgevoed in Londen. Van het Dulwich college kreeg hij twee belangrijke dingen mee: een goede kennis van de klassieken die hem beschermde tegen pretentie, wat zijn schrijven veel sterker en beter maakte dan die van zijn tijdgenoten, en een ridderlijke code van patriottisme en eer, die schering en inslag was in de scholen van die dagen, en dus ook centraal stond in Marlowe.

Chandler beschreef zijn Marlowe als een verlegen Galahad en Williams wist daarover te zeggen dat Chandler studeerde in de bibliotheek van Dulwich onder een schilderij van deze Arthuriaanse held van de hand van de Victoriaanse schilder George Frederic Watts, beroemd om zijn historische, mythologische en allegorische, door Italiaanse meesters geïnspireerde schilderwerken. Iedere Marlowe is volgens Williams niets anders dan een zoektocht naar de graal.

Chandler bleef contact houden met de school nadat hij terug naar de VS was verhuisd, maakte zelfs een levenslange vriend in een koffiehuis in San Francisco omdat ze beiden de strohoed die ze droegen op het college op hadden en voedselpakketten naar een van hun oude leraren zonden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Joseph Spence, schoolhoofd van Dulwich College, zei: “Chandler’s Philip Marlowe may speak with a Los Angeles accent, but his syntax owes more to Virgil and Livy than to any later writers.” In die dagen was ook P.G. Wodehouse een leerling aan Dulwich en een historicus stelde ooit de vraag aan lezers wie nu als eerste “A blonde to make a bishop kick a hole in a stained glass window” schreef. Het was Chandler in Farewell, My Lovely.

Chandlers herdenkingsplaat is niet de enige die een schrijver van misdaadromans huldigt in Londen, er is ook die voor Agatha Christie in Holland Park en voor Arthur Conan Doyle in South Norwood.