Gisteren in DWDD hadden ze het over de Oscargenomineerde film (Best Motion Picture/Best Achievement in Music, Written for Motion Picture, Original Song: Glory/John Legend) Selma en haalden er enkele Afrikaanse Nederlanders bij: Ivan Peroti, die enkele zeer goede definities gaf van wat er in de tijd van Martin Luther King gebeurde en verwees naar de tegenwoordige tijd met “I Can’t Breathe”, dan was er Sarah-Jane die graag Curtis Mayfield zingt, maar die het lied Get Ready dat ze al vele jaren zong pas had begrepen na het zien van de film en dan was er Akwasi en het Gospel Choir ZO! (dat zijn vijfde verjaardag viert met een concert op 5 april in Paradiso) dat uit de Amsterdamse Bijlmer komt en een lied vertolkten dat je van de sokken blies.
In zijn inleidende tekst
verwees Matthijs naar enkele groten die bij de grondleggers van
de vrijheidsbeweging van de African-Americans kunnen gerekend worden: Sam Cooke
(A Change is Gonna Come), Billie Holyday
(Strange Fruit), maar ook Joan Baez’ We Shall Overcome op het lifealbum uit
1963 en Bob Dylans A Hard Rain is Gonna
Fall opgenomen op 6 december 1962.
Wat er echter niet werd
vermeld is dat Strange Fruit werd
geschreven door Abel Meeropol, een Joodse schoolmeester uit de New Yorkse The
Bronx. Wat zeker ‘vergeten’ werd was het concert uit 1963 van Pete Seeger in
Carnegie Hall waar die If You Miss Me at
the Back of the Bus zong, dat werd geschreven door Carver Neblett naar
aanleiding van de verdrinkingsdood van een African-American bij het zwemmen in
een rivier, nadat hem de toegang tot het plaatselijk zwembad was geweigerd.
Seeger zong ook de Bob Dylanssongs Who
killed Davey More? en het al genoemde A
Hard Rain is Gonna Fall, daarnaast waren er nog Tshotsholosa, een lied uit Zuid-Afrika dat werd gezongen door de
Nebelestam in de mijnen en uiteraard We
Shall Overcome dat dankzij Seeger een wereldhit werd en tot lijflied van
alle mogelijke protestbewegingen werd verheven.



Naar het schijnt was King een racist in hart en nieren. Achter gesloten deuren verwees hij naar Mexicanen en Aziaten als "spics" en "gooks". Hoe hij tegenover vrouwen stond, is ook omstandig gebleken en bewezen. Hij streed voor de rechten van zijn eigen volk en zijn eigen volk alleen, en eigenlijk dan nog alleen maar de mannelijke helft. De rest kon wat hem betrof de boom in. Maar hij was slim genoeg om naar de buitenwereld toe een ander beeld van zichzelf op te hangen.
BeantwoordenVerwijderenVreemd dat twee van de meest aanbeden Amerikaanse politieke iconen in werkelijkheid iets heel anders lijken geweest te zijn dan het quasi heiligenbeeld dat de massa van hen heeft. Zo gaf Abraham Lincoln geen rat's ass om de zwarten. Zijn eigen familie hield nog slaven op het einde van de oorlog. (Dit in tegenstelling tot, bijvoorbeeld, de familie van Robert E. Lee...) Hij spande ze voor zijn kar toen zijn veroveringsoorlog tegen het zuiden op een grandioze mislukking dreigde uit te draaien. Zijn fameuze "Emancipation Declaration" betreft uitsluitend negers uit de Zuidelijke Staten. Ze laat de slavernij in het Noorden ongemoeid. Iedereen lijkt dat voor het gemak over het hoofd te zien.
Lincoln was een manipulator die zichzelf voortdurend boven de wet stelde. Hij hield zich nooit aan (zeer plechtig...) gemaakte afspraken. Hij was eigenlijk een ordinaire machtswellusteling. Maar hij kon het goed uitleggen, dat wel.
Eén van mijn lievelingsnummers van Pete Seeger blijft 'Little Boxes'. Wat Pete een halve eeuw geleden zong, is er ondertussen zeker niet op verbeterd...
http://www.abrahamlincolnonline.org/lincoln/speeches/emancipate.htm
BeantwoordenVerwijderenall persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free;
"the people whereof shall then be in rebellion against the United States"... Met andere woorden: de Zuidelijke Staten. De "Emancipation Proclamation" was geen baanbrekend document in verband met mensenrechten; het was een strategisch wapen in de oorlog tegen het Zuiden.
Ook de familie van Ulysses Grant, het vrijwel analfabete drankorgel dat opperbevelhebber was van het Noordelijke leger (en die door mevrouw Lincoln werd omschreven als "a brute, not fit to lead an army"...), hield slaven. En had die nog steeds toen Grant in 1869, vier jaar na het einde van de Burgeroorlog, president werd...
(Tussen haakjes: het feit dat Lincoln een slavenhouder was, wordt omzeild door de slaven toe te schrijven aan de familie Todd, de familie van zijn echtgenote. Wat op zich klopt -de familie van Lincoln zelf was zo arm als Job- maar natuurlijk niets verandert aan het feit dat Lincoln beschikte over en gebruik maakte van slaven tot het einde van zijn leven.)
(Ook tussen haakjes: wie geen slaven had, noch van zichzelf noch aangetrouwd, was Jefferson Davis, de president van de Confederacy. En de (aangetrouwde) familie van Robert E. Lee, die woonde in en op het domein dat nu Arlington Cemetery is, had bij het begin van de oorlog haar slaven al lang "vrijgelaten". De meesten werkten nog wel voor de familie Custis, de familie van mevrouw Lee, maar als "free people".)
Mensen zouden misleid kunnen worden door het feit dat U.S. Grant een autobiografie gepleegd heeft. Een analfabeet kan geen autobiografie schrijven. Om te beginnen was Grant geen totale analfabeet, al was hij wel degelijk zeer zwakbegaafd op dat terrein.
BeantwoordenVerwijderenVerder werd zijn autobiografie ('Personal Memoirs of Ulysses S. Grant') de facto geschreven door een vriend van 'm, de uitgever Samuel Clemens. Samuel Clemens is beter bekend onder zijn nom de plume Mark Twain.